Iran skutecznie odrzucił oczekiwania szybkiego ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz, przedstawiając zamiast tego daleko idący zestaw warunków, które wymagałyby od Stanów Zjednoczonych fundamentalnej zmiany polityki wobec Teheranu.

W oświadczeniu wydanym przez Mohammada Baghera Zolghadra, sekretarza Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Iranu, Teheran oświadczył, że cieśnina pozostanie zamknięta, dopóki Waszyngton nie zakończy tego, co Iran określił jako wrogie zachowanie. Sześć żądań obejmuje: zakończenie amerykańskich gróźb i działań militarnych; trwałe zaprzestanie działań zbrojnych; wycofanie amerykańskich sił morskich i powietrznych z okolic Iranu; odszkodowania za szkody wojenne; zniesienie sankcji; oraz zwolnienie zamrożonych irańskich aktywów.

Oświadczenie ma szczególne znaczenie, ponieważ sugeruje, że szeroko omawiany projekt porozumienia USA–Iran nie stanowi — przynajmniej z perspektywy Teheranu — umowy o ponownym otwarciu Ormuzu. Jakiekolwiek porozumienie będzie ostatecznie wymagało zatwierdzenia przez Najwyższą Radę Bezpieczeństwa Narodowego Iranu, organu ustalającego politykę bezpieczeństwa narodowego pod nadzorem Najwyższego Przywódcy, ajatollaha Alego Chameneiego.

Dane dotyczące żeglugi odzwierciedlają trwające zakłócenia. Jedynie 33 statki przeszły przez Ormuz od poniedziałku do czwartku, w porównaniu do 50 w tym samym okresie poprzedniego tygodnia, podczas gdy zaledwie sześć tankowców naftowych rzekomo przeszło cieśninę w kierunku wychodzącym do tej pory w tym tygodniu. Spadek utrzymuje się mimo wcześniejszych oczekiwań, że Iran i Oman zbliżają się do porozumienia dotyczącego zarządzania korytarzem żeglugowym przez cieśninę. W normalnych warunkach Ormuz przesyła około jednej piątej globalnej konsumpcji ropy, co czyni go najbardziej krytycznym wąskim gardłem tranzytu energetycznego na świecie.

Ta niepewność utrzymuje rynki energii w napięciu. Iran rozważał również ograniczenia dotyczące statków amerykańskich i izraelskich, podczas gdy wcześniejsze propozycje opłat tranzytowych wprowadziły dodatkowy poziom złożoności. Unia Europejska oskarżyła już marynarkę IRGC Iranu o egzekwowanie systemu kontroli i pobierania opłat dla statków przemieszczających się przez cieśninę.

Waszyngton przedstawia jednak znacznie bardziej optymistyczną wizję. Wiceprezydent JD Vance oświadczył, że Stany Zjednoczone oczekują, iż przepływy ropy i gazu z Zatoki Perskiej ostatecznie powrócą do poziomów sprzed wojny. Dodał również, że Iran poinformował Waszyngton o braku planów nakładania opłat, choć przyznał, że USA nie w pełni ufają zapewnieniom Teheranu.

JD Vance on Iran: You see some people within the Iranian system talk about tolling. The Iranians have told us they have no plans to toll the Strait of Hormuz. pic.twitter.com/34AneiClu2 — Clash Report (@clashreport) August 8, 2026

W rezultacie rynek stoi teraz w obliczu dwóch skrajnie różnych interpretacji tego samego zestawu negocjacji. Waszyngton rozmawia o przywróceniu normalnych przepływów energii, podczas gdy Teheran żąda poważnych ustępstw politycznych, militarnych i finansowych, zanim zgodzi się na ponowne otwarcie Ormuzu. Luka między tymi stanowiskami podkreśla strukturalne wyzwanie jakiegokolwiek porozumienia dotyczącego Ormuzu: cieśnina jest nie tylko komercyjnym szlakiem żeglugowym, ale także instrumentem irańskiej dźwigni strategicznej, a każde trwałe rozwiązanie wymagałoby pogodzenia głęboko przeciwstawnych ram bezpieczeństwa.

Dla handlowców ropą kluczowe pytanie nie jest więc już tylko to, czy rozmowy się toczą, ale czy obie strony faktycznie negocjują w kierunku tego samego rezultatu.

Autor: Tom Kool dla Oilprice.com