AktualnościMakroIle redystrybucji będzie wymagać sztuczna inteligencja?

Ile redystrybucji będzie wymagać sztuczna inteligencja?

Autor: Marginal Revolution·

Najważniejsze informacje

  • •Dochód pracy równa się PKB pomnożonemu przez udział pracy, więc mniejszy udział w znacznie większej gospodarce może nadal dać równy lub większy łączny dochód pracy.
  • •Jeśli AI podniesie wzrost do 10 procent rocznie, PKB po dziesięciu latach będzie ponad dwukrotnie większy niż na ścieżce bez AI, co pozwoli udziałowi pracy spaść do 28 procent bez zmniejszania łącznego dochodu pracy.
  • •W techno-optymistycznym scenariuszu wzorowanym na Amodeim udział pracy spada do 22,9 procent, a transfer potrzebny do wyrównania sytuacji pracy wynosi tylko 5,3 procenta PKB.
  • •Rekompensata nie wymaga nowych podatków równych transferowi; obniżenie podatków od wynagrodzeń (około 6 procent PKB) i zastąpienie ich szerokim podatkiem konsumpcyjnym mogłoby zrekompensować pracę.
  • •Nawet jeśli łączny dochód pracy zostanie zachowany, poszczególne zawody mogą ponieść duże straty i przejść bolesne przekształcenia w okresie adaptacji do AI.
Ile redystrybucji będzie wymagać sztuczna inteligencja?

Ile redystrybucji będzie wymagać sztuczna inteligencja? Powszechny scenariuszak zakłada, że AI ogromnie zwiększa produkcję, podczas gdy udział dochodów pracy w dochodach gospodarki się załamuje: PKB na mieszkańca rośnie, pracownicy biednieją, a wyrównanie ich strat wymagałoby masowej redystrybucji. W moim najnowszym artykule przeliczam dane i dochodzę do wniosku, że ten obraz jest prawdopodobnie błędny.

Sedno pomysłu jest proste. Dochód z pracy to PKB pomnożony przez udział pracy w PKB — liczy się iloczyn. Mniejszy udział w znacznie większej gospodarce może nadal oznaczać wyższy dochód pracy. Jeśli cała „torta" rośnie, kawałek przypadający pracy może się kurczyć, nawet gdy dochód pracy rośnie.

Załóżmy, że bez AI realny PKB na mieszkańca rośnie o 2 procent rocznie, a praca otrzymuje 60 procent PKB — mniej więcej w zgodzie z długoterminowym udziałem pracy w USA. Patrząc dziesięć lat naprzód: co jest potrzebne, aby dochód pracy rósł w tym samym lub wyższym tempie?

Jeśli AI podniesie wzrost do 5 procent rocznie, PKB po dziesięciu latach będzie o około 34 procent większy niż na ścieżce bez AI. Udział pracy mógłby spaść z 60 do około 45 procent, a pracownicy łącznie mieliby dokładnie tyle realnego dochodu, ile mieliby bez AI.

Jeśli AI podniesie wzrost do 10 procent rocznie — wartości, o jakich mówią Satya Nadella i Dario Amodei — PKB po dziesięciu latach byłby ponad dwukrotnie większy niż na ścieżce bez AI. Udział pracy mógłby wtedy spaść aż do 28 procent bez zmniejszania łącznego dochodu pracy. Dwadzieścia osiem procent gospodarki, która więcej niż się podwoiła, to mniej więcej tyle samo, co sześćdziesiąt procent mniejszej gospodarki.

Wykres w artykule pokazuje, ile redystrybucji jest wymagane po dziesięciu latach w różnych scenariuszach; biały obszar powyżej przerywanej linii nie wymaga żadnego transferu. Do którego obszaru zmierzamy? Rozważmy trzy stylizowane poglądy.

Ekonomista-pesymista, w ślad za Acemoglu — którego analiza z 2024 roku prognozowała jedynie umiarkowane wzrosty całkowitej produktywności czynników dzięki AI w ciągu dekady — uważa, że AI wypiera stosunkowo niewiele zadań, ponieważ po prostu nie jest na tyle wydajna, by opłacalnie zastąpić dużą część pracy. Wzrost wynosi tylko 2,1 procenta, a udział pracy spada do 56,6 procent, choć poszczególne branże mogą zostać mocno dotknięte. Wymagany transfer to 2,7 procenta PKB.

Ekonomista-optymista, w duchu Tylera, moim i Kevina Bryana, argumentuje, że automatyzacja tworzy również komplementarność i nowe zadania dla ludzi — wzorzec, który ekonomi udokumentowali w poprzednich falach automatyzacji, gdy nowe zawody wchłonęły wypartą pracę. Wzrost rośnie do 4,1 procenta, udział pracy wynosi 51,4 procent, a zarówno praca, jak i kapitał zyskują bez żadnego transferu.

Techno-optymista, w ślad za Amodeim, przedstawia pozornie najstraszniejszy scenariusz dla rynku pracy: trzy czwarte dochodu pracy zostaje wyparte, a udział pracy spada do zaledwie 22,9 procent. Ale wzrost produktywności jest również ogromny, dając 10-procentowy wzrost roczny. Transfer potrzebny, aby pracja jako całość pozostała na ścieżce bez AI, to tylko 5,3 procenta PKB.

To ostatnie obliczenie najbardziej mnie zaskakuje. Można mieć coś bliskiego techno-kapitalistycznej dystopii pod względem udziałów czynników produkcji — praca otrzymuje mniej niż jedną czwartą PKB — i nadal mierzyć się z zarządzalnym problemem redystrybucji, ponieważ PKB stał się znacznie większy.

Co więcej, transfer równy 5 procentom PKB nie musi oznaczać podnoszenia podatków o 5 procent PKB. Praca jest już mocno opodatkowana, więc można ją rekompensować, przechodząc od podatków od pracy do innych podatków. Sam federalne podatki od wynagrodzeń to około 6 procent PKB. Obniżenie podatków od wynagrodzeń i zastąpienie ich szerokim podatkiem konsumpcyjnym, obejmującym również wydatki z dochodów kapitałowych i nagromadzonego majątku, samo w sobie byłoby formą rekompensaty dla pracy, uzupełnioną transferami dla osób bez dochodów z pracy.

Zachowanie łącznego dochodu pracy nie oznacza, że każdemu pracownikowi powodzi się dobrze. Nadal mogą wystąpić ogromne zmiany, duże straty w poszczególnych zawodach i bolesne procesy transformacji.

Niemniej większy wniosek jest taki, że sam udział pracy mówi zaskakująco mało o dystrybucyjnych skutkach AI; musimy również wiedzieć, jak szybko rośnie gospodarka. Jeśli AI przyniesie zwykły wzrost, a jednocześnie gwałtownie obniży udział pracy, redystrybucja stanie się bardzo trudna. Ale jeśli AI rzeczywiście przyniesie 5, 10 lub 15 procent wzrostu rocznego, problem rekompensaty będzie zaskakująco umiarkowany nawet przy bardzo dużym wyparciu pracy. Jak podkreślałem gdzie indziej, w wielu scenariuszach moglibyśmy skrócić tydzień pracy o połowę, podnieść płace godzinowe powyżej poziomu z ścieżki bez AI i poprawić sytuację zarówno kapitału, jak i pracy.

Wzrost to dobry problem, jaki można mieć.

Źródło: Marginal Revolution.