Financial Stability Board (FSB) — międzynarodowy organ koordynujący prace nad polityką stabilności finansowej dla G20 — ostrzegł, że stablecoiny używane na całym świecie mogą działać w ramach wielu podmiotów i reżimów regulacyjnych, pozostawiając władze krajowe bez praktycznych narzędzi reagowania, gdy takie struktury znajdują się pod presją. Stablecoiny to aktywa krypto zaprojektowane tak, aby utrzymywać stałą wartość, zazwyczaj względem waluty fiducjarnej.

Globalny zasięg, lokalne punkty ślepe

FSB przedstawił swoje obawy w nowej nocie dla G20, która bada lukę między miejscem, w którym stablecoin jest używany, a miejscem, w którym nadzorowani są ludzie stojący za nim. Token może stać się częścią płatności, oszczędności, przekazów pieniężnych czy handlu na rynku, na którym lokalny organ nie licencjonuje jego emitenta ani nie nadzoruje bezpośrednio rezerw.

Przewodniczący FSB Andrew Bailey wskazuje, że krajowe ramy regulacyjne dla stablecoinów rozwijają się w różnym tempie. W swoim liście do ministrów finansów i prezesów banków centralnych G20 stwierdza również, że traktowanie stablecoinów emitowanych za granicą pozostaje w wielu jurysdykcjach niepewne lub niezdefiniowane.

„Globalny układ stablecoinowy może działać w ramach wielu podmiotów i reżimów regulacyjnych” — napisał Bailey.

Taki układ może obejmować emitenta, zarządzających rezerwami, banki, depozytariuszy, giełdy, portfele i dostawców płatności. Każda z tych firm może podlegać regulacjom w jakimś miejscu, jednak kraj, w którym token zyskuje powszechne użycie, może otrzymywać jedynie część informacji potrzebnych do oc ryzyka dla własnych konsumentów lub systemu finansowego.

Dlatego raport FSB zadaje trudniejsze pytanie niż to, czy token utrzymuje swój peg: kto ponosi odpowiedzialność i ma praktyczną zdolność reagowania, gdy globalnie rozproszona struktura znajdzie się pod presją?

Kwestia ta wpisuje się w szerszą inicjatywę G20 na rzecz poprawy płatności transgranicznych. Ten proces polityczny może ukierunkowywać pracę międzynarodową, choć sam nie tworzy licencji ani nie zastępuje krajowych regulacji.

Dlaczego mocne rezerwy nie gwarantują skutecznej reakcji

Jakość rezerw pozostaje kluczowa dla bezpieczeństwa stablecoinów. Użytkownicy muszą mieć pewność, że emitent posiada wystarczające odpowiednie aktywa, że aktywa te można w razie potrzeby zamienić na gotówkę oraz że umowy powiernicze działają w warunkach stresu. Te kontrole dotyczą wypłacalności i płynności związanych z obietnicą utrzymania wartości.

Nie rozstrzygają jednak każdego pytania pojawiającego się, gdy stablecoin przekracza granice. Raport o rezerwach może opisywać, co zabezpiecza token, pozostawiając otwartą kwestię, czy lokalny nadzorca może uzyskać aktualne dane, koordynować działania z władzami zagranicznymi czy chronić krajowych użytkowników korzystających z pośredników spoza bezpośredniej relacji z emitentem.

Prawa posiadaczy dodają kolejną warstwę. Ktoś może nabyć stablecoiny za pośrednictwem giełdy, firmy płatniczej lub portfela samorządczego, a droga powrotu do gotówki może zależeć od warunków każdej zaangażowanej firmy. Saldo portfela nie daje automatycznie posiadaczowi bezpośredniego roszczenia do konkretnego aktywa rezerwowego.

Ta ścieżka prawna ma znaczenie na każdym rynku. Staje się trudniejsza do ustalenia, gdy emitent podlega nadzorowi za granicą, a osoby korzystające z tokena zależą od lokalnych platform z własnymi zasadami i obowiązkami.

Lokalne zasady platform nie mogą nadzorować zagranicznego emitenta

Władze krajowe mogą nadal ograniczać ryzyko w punktach, którymi kontrolują. Mogą regulować giełdy, depozytariuszy, firmy płatnicze i inne przedsiębiorstwa obsługujące mieszkańców. Takie środki mogą ograniczać nową ekspozycję, wymagać ujnień lub ustanawiać standardy postępowania dla lokalnych firm.

Europa pokazuje, jak to działa w praktyce. Europejski Urząd Nadzoru Papierów Wartościowych i Rynków (ESMA) nakazał platformom posiadającym autoryzację MiCA — firmom działającym na mocy unijnego rozporządzenia o rynkach aktywów krypto — zaprzestania zapewniania nowego dostępu do niezgodnych z przepisami stablecoinów oraz uporządkowanego wycofywania istniejącej ekspozycji. Dyrektywa ta dotyczy usług dla klientów z UE; nie czyni europejskich regulatorów nadzorcami każdego zagranicznego emitenta, którego token był wcześniej tam dostępny.

Właśnie na tej granicy FSB widzi lukę. Zasady dla lokalnych bram mogą ograniczać ekspozycję kraju, jednak mogą stanowić jedynie częścioweanie, gdy umowy rezerwowe, partnerzy bankowi i plany naprawcze emitenta znajdują się poza zakresem kompetencji lokalnego nadzorcy.

Natychmiastowe transfery spotykają wolniejsze instytucje

Stablecoin może przemieszczać się po świecie o każdej porze. Systemy potrzebne do zarządzania stresem działają w innym tempie: banki komercyjne, depozytariusze, procesorzy płatności, giełdy, audytorzy, prawnicy i sądy — każdy działa według własnych procedur i obowiązków prawnych.

Rozważmy gwałtowny wzrost żądań wykupu. Emitent może musieć sprzedać lub przenieść rezerwy, kanały bankowe muszą pozostać otwarte, a platformy muszą zdecydować, jak obsługiwać konwersje czy wypłaty. Jednocześnie władze potrzebują wiarygodnych informacji, czy presja pochodzi z jednego rynku, od jednego pośrednika, czy wynika z szerszej utraty zaufania.

Żadnej z tych decyzji nie rozwiązuje szybkość blockchaina. Obawa FSB polega na tym, że transgraniczne ustalenia dotyczące nadzoru, rozliczalności i zarządzania kryzysowego mogą być niejasne dokładnie wtedy, gdy kilka podmiotów musi szybko działać razem.

Dla użytkowników efekt może być mylący. Token może nadal widnieć w portfelu, podczas gdy giełda wstrzymuje wypłaty, usługa płatnicza ogranicza konwersje lub kanał wykupu emitenta pozostaje niedostępny dla klientów detalicznych. Każde z tych zdarzeń ma inną przyczynę i może podlegać innemu organowi.

Plan FSB: cztery priorytety nadzoru

FSB nie ogłasza globalnej licencji na stablecoiny ani nie nakazuje krajom zakazywać tokenów emitowanych za granicą. Jego nota wzywa władze do przygotowania infrastruktury wokół użytkowania międzynarodowego, zanim struktura stanie się trudna do zarządzania. Wyróżnia się cztery priorytety:

• Monitorowanie transgranicznej ekspozycji: władze potrzebują dokładniejszych danych o tym, gdzie stablecoiny są używane i jakie instytucje są z nimi powiązane.
• Wdrażanie spójnych standardów: kraje powinny stosować rekomendacje wysokiego szczebla FSB z 2023 roku dotyczące regulacji globalnych układów stablecoinowych w sposób unikający poważnych luk między jurysdykcjami.
• Udostępnianie informacji: nadzorcy potrzebują ustanowionych kanałów wymiany danych z zagranicznymi odpowiednikami.
• Planowanie na wypadek zaburzeń: emitenci i władze potrzebują procedur na wypadek zakłóceń, upadłości lub niewypłacalności, zanim te zdarzenia nastąpią.

Ostatni punkt jest szczególnie ważny. Stablecoin może działać płynnie przez granicami przez lata, pozostawiając zależności operacyjne w dużej mierze niewidocznymi. Stres ujawnia je szybko: który bank przechowuje gotówkę, która platforma obsługuje wykupe, jakie prawo dotyczy posiadacza i jaki organ może wymusić informacje od firmy zagranicznej.

Przygotowania, zanim zbuduje się ryzyko systemowe

Stablecoiny mogą poprawić szybkość i zasięg płatności. Ich globalny projekt sprawia również, że odpowiedzialność trudniej prześledzić, gdy emitent, rezerwy, dostawcy usług i użytkownicy znajdują się w różnych jurysdykcjach.

Ostrzeżenie FSB dotyczy gotowości, a nie oceny któregokolwiek konkretnego tokena. Raport o rezer może pokazać, co zabezpiecza stablecoina, natomiast funkcjonujące ramy nadzorcze muszą również wskazywać, kto posiada informacje, uprawnienia prawne i obowiązek działania, gdy użytkownicy potrzebują ochrony. Te granice muszą być jasne, zanim globalny stablecoin stanie się zbyt istotny, aby jeden kraj mógł sobie z nim poradzić samodzielnie. Sygnały postępu do obserwowania będą ciche: czy jurysdykcje zaczną definiować, jak traktują stablecoiny emitowane za granicą — niepewność wskazaną przez Baileya — oraz czy nadzorcy zbudują opisane w nocie wspólne kanały danych i procedury na wypadek zaburzeń.

---

Ten artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi porady prawnej, finansowej ani inwestycyjnej. Zasady dotyczące stablecoinów i warunki emitentów różnią się w zależności od jurysdykcji i mogą ulegać zmianom.

Źródło: Coindoo