Departament Robót Publicznych i Autostrad (DPWH) ubiega się o P643,95 mld finansowania na 2027 r., czyli o około 26,8% mniej niż w propozycji z poprzedniego roku.

Infrastruktura stanowi około 89% całości, czyli P572,92 mld, podzielonych między sześć kategorii programowych. Sektor dróg, obejmujący sieci drogowe i mosty, otrzymuje największy udział w wysokości 38,5%, a następnie Convergence and Special Support Program (CSSP) z udziałem 27,4%. Flood Management zajmuje trzecie miejsce z udziałem 18%. Specjalista ds. infrastruktury i transportu Rene S. Santiago uznaje ten spadek za zrozumiały, ponieważ agencja nie ukończyła jeszcze planów głównych ochrony przeciwpowodziowej dla większości spośród 18 głównych dorzeczy kraju o rozległych obszarach odwadniania.

Santiago określa ogólną propozycję jako wiarygodną i uzasadnioną. Szczególnie zwraca uwagę na program Flood Management, który obejmuje mniej niż 300 projektów, w porównaniu z ponad 1 800 w ubiegłorocznym National Expenditure Program (NEP). Proponowana alokacja na 2027 r. wynosi P103,45 mld, co odpowiada 44% alokacji na 2026 r. i około 25% tegorocznej General Appropriations Act (GAA).

Wskazuje on na podział odpowiedzialności za zarządzanie ochroną przeciwpowodziową w National Capital Region jako utrzymujący się problem. Zgodnie z Executive Order No. 52, s1986, Metropolitan Manila Development Authority (MMDA) powinna była do tego czasu przejąć główną odpowiedzialność. Tymczasem proponowana alokacja DPWH dla tego regionu, wynosząca około P9,97 mld, jest wyższa niż P3,9 mld w budżecie MMDA.

Zdaniem Santiago proponowana alokacja P76,5 mld na Asset Preservation powinna być ostatnim obszarem branym pod uwagę przy cięciach, ponieważ takie projekty zazwyczaj generują najwyższe zwroty gospodarcze.

Analiza CSSP

Komponent Capital Outlay programu CSSP, który ubiega się o P157,3 mld, wymaga dokładniejszego zbadania, twierdzi Santiago. Choć kwota ta jest niższa od historycznej średniej wynoszącej P350 mld, przywołuje on wcześniejsze ostrzeżenie byłego sekretarza DPWH Rogelio Singsona, który określił program jako „podejrzany”.

Santiago argumentuje, że cztery ostatnie pozycje przypominają czeki in blanco, ponieważ ich zakres jest niejasny, a projekty mają charakter lokalny, przez co bardziej odpowiednie byłoby pozostawienie ich jednostkom samorządu lokalnego (LGU). Twierdzi również, że projekty dotyczące zaopatrzenia w wodę i kanalizacji należą do kompetencji Local Water Utilities Administration (LWUA), podczas gdy zbiorniki na wodę deszczową powinny być częścią programów zarządzania powodziowego.

Rozwój sieci i alokacje na prawa do przejazdu

W ramach Network Development Program na drogi trzeciorzędne przeznaczono P741,6 mln, a dodatkowo P1,63 mld na prawa do przejazdu. Santiago zaleca usunięcie tych alokacji lub ich znaczne ograniczenie.

Zauważa, że LGU mają otrzymać w 2027 r. transfery w wysokości P1,55 bln, zgodnie z Local Government Code i National Road Strategy. Jego zdaniem przebieg dróg może podnosić wartość gruntów i przynosić większe korzyści interesom prywatnym niż mobilności publicznej.

Budynki wielofunkcyjne

Santiago wskazuje również alokację P40,97 mld na budynki wielofunkcyjne w całym kraju jako najbardziej rzucającą się w oczy pozycję wymagającą przeglądu. Określa je jako projekty lokalne, zapewniające uznanie na poziomie okręgów, a nie realizujące priorytety krajowe.

Choć wyeliminowanie tych projektów mogłoby być politycznie trudne, proponuje nałożenie ogólnego warunku, zgodnie z którym pobliskie szkoły publiczne otrzymywałyby pierwszeństwo w korzystaniu z tych budynków. Pozwoliłoby to wykorzystywać obiekty jako sale lekcyjne i pomóc w rozwiązaniu chronicznego niedoboru infrastruktury edukacyjnej.

Proponowane zmiany budżetowe

Santiago konkluduje, że CSSP w obecnej formie jest zbiorem projektów o niedopasowanych priorytetach. Twierdzi, że środki krajowe nie powinny finansować lokalnych projektów służących prestiżowi ani powielać kompetencji innych agencji. Konkurujące ze sobą potrzeby w ramach propozycji oznaczają, że analiza Kongresu skupi się nie tylko na łącznej kwocie, lecz także na tym, które projekty właściwie należą do krajowego budżetu infrastrukturalnego.

Proponowane przez niego działania obejmują:

• Ograniczenie alokacji na drogi trzeciorzędne i prawa do przejazdu.
• Przekazanie projektów wodociągowych i kanalizacyjnych do LWUA.
• Przekierowanie budynków wielofunkcyjnych na potrzeby zmniejszenia niedoboru sal lekcyjnych.
• Zobowiązanie LGU do finansowania obiektów lokalnych.

„DPWH jest obciążony wieloma drobnymi zadaniami, które LGU mogą wykonywać lepiej” — pisze Santiago, dodając, że Kongres może pomóc, zmieniając budżet na 2027 r.

Rene S. Santiago jest specjalistą ds. rozwoju infrastruktury i transportu. Posiada tytuł Bachelor of Science w dziedzinie inżynierii lądowej, tytuł Master of Engineering oraz ponad 50 lat doświadczenia zawodowego. Jest członkiem Foundation for Economic Freedom (FEF), członkiem Philippine Institute of Civil Engineers (PICE) oraz byłym prezesem Transportation Science Society of the Philippines (TSSP). Wyrażone opinie nie muszą odzwierciedlać oficjalnego stanowiska FEF, PICE ani TSSP.

Źródło oryginalne: BusinessWorld