Nocą Departament Sprawiedliwości prezydenta Donalda Trumpa złożył dokument zarzucający byłym agentom FBI, Nikki Floris i Bradleyowi Benavidesowi, utrudnianie postępowania. Złożenie dokumentu wywołało oczekiwanie „pikantnej” rozprawy, jak określił to jeden z prawników. Departament później oświadczył, że dokument został wniesiony omyłkowo. Nocna pomyłka skupiła niezwykle mocno uwagę na zabezpieczeniach proceduralnych rządzących tym, jak w ogóle można formułować federalne zarzuty karne.

Jak wyjaśniła Anna Bower z Lawfare w wątku na X, sprawa rozpoczęła się tydzień wcześniej, gdy Departament Sprawiedliwości złożył skargę karną zarzucającą Floris i Benavidesowi składanie fałszywych zeznań Kongresowi na temat ich zaangażowania w dochodzenie ws. laptopa Huntera Bidena. Obrońcy Floris następnie wnieśli o umorzenie sprawy, zamieszczając zdecydowaną krytykę Departamentu Sprawiedliwości.

Zwykle federalni prokuratorzy chcąc postawić komuś zarzuty przedkładają dowody ławie przysięgłych (grand jury), która decyduje o wydaniu aktu oskarżenia. Procedura ta odbywa się tak często, że panuje wieloletni żart, że „grand jury może oskarżyć nawet kanapkę z szynką”. W tej sprawie jednak żaden wielki ławnik nie zatwierdził aktu oskarżenia. Bower powiedziała w innym poście, że zarzuty o ciężkie przestępstwo (felony) można formułować wyłącznie poprzez akt oskarżenia wydany przez grand jury. Terminologia ma znaczenie: akt oskarżenia zastępujący (superseding indictment) to nowy dokument oskarżenia, który zastępuje wcześniejszy, a ponieważ zarzuty felony opierają się na głosowaniu ławy przysięgłych, każdy dokument opisany w takich kategoriach natychmiast budzi wątpliwości co do jego pochodzenia.

We wtorek sędzia pokoju (magistrate judge) Zia M. Faruqui wyznaczył wstępną rozprawę w sprawie „prawdopodobnej podstawy zarzutów”. Takie rozprawy „często obejmują przesłuchanie krzyżowe świadków rządowych”, napisała Bower, co oznacza, że agent, który przysiągł w afidawicie, że zarzuty są prawdziwe, mógł zostać przesłuchany pod przysięgą. Ta perspektywa uczyniła z rozprawy wczesny punkt kontrolny, w którym dowody rządowe miały zostać poddane konfrontacji.

Gdy sądowy rejestr został nocą zaktualizowany o dodatkową skargę, analitycy prawni zauważyli, że dokument był niepodpisany i niezweryfikowany. „Afidawit skargi zastępującej, do tego ekstremalnie słabo napisany”, skrytykowała Elizabeth de la Vega, federalna prokuratorka z 21-letnim stażem, napisawszy. Brak podpisu miał znaczenie, ponieważ dokumenty oskarżenia zwykle opierają się na przysięgłym oświadczeniu, a nowe zarzuty pozostały bez normalnie zakotwiczającego je etapu weryfikacji.

Kilka minut przed rozpoczęciem rozprawy do rejestru wpisano „zawiadomienie o błędzie”. Stwierdzało ono, że dokument nie jest „aktem oskarżenia zastępującym”, lecz poprawioną skargą, która wymaga przetworzenia przez Biuro Sekretarza Sądu i zaprzysiężenia przez sędziego przed wniesieniem. Zawiadomienie brzmiało: „Filings were entered in error, as this filing is an Amended Complaint, not a Supereeding, and needs to be processed by the Clark's Office and sworn by the judge before being filed on the docket.”

W niemal tym samym momencie do rejestru wgrano wniosek o umorzenie sprawy. W piśmie obrońca Floris oświadczył, że obrona traktuje domniemaną „pomyłkę” poważnie, podkreślając jednocześnie, że całą sprawę również traktuje poważnie. Drugi zarzut przywołany we wniosku, 18 U.S.C. § 1505, to federalny przepis o utrudnianiu postępowania, obejmujący korupcyjne mieszanie się w postępowania i dochodzenia dotyczące Kongresu i federalnych agencji. Wniosek stwierdzał:

„Niepodpisany, niezaprzysiężony dokument odzwierciedla pozorną próbę naprawienia przez rząd braków pierwotnej skargi; podmiany funkcjonariusza organów ścigania potwierdzającego zarzuty leżące u podstaw skargi; oraz dodania drugiego bezzasadnego zarzutu na podstawie 18 U.S.C. § 1505 — kolejnego ciężkiego przestępstwa, które zgodnie z Konstytucją Stanów Zjednoczonych wymaga wydania aktu oskarżenia przez wielką ławę przysięgłych, aby mógł być utrzymany.”

Wniosek kontynuował: „Ostateczne pismo rządu złożone przed uprzednio zaplanowaną rozprawą wstępną w tej sprawie nie jest jedynie niewłaściwe proceduralnie i wadliwe merytorycznie. Reprezentuje ono poważne nadużycie procesu formułowania zarzutów karnych, niepokojące lekceważenie zabezpieczeń sądowych rządzących wszczynaniem postępowań karnych oraz przemyślaną próbę uniknięcia kontroli sądowej i osłonięcia zarzutów rządu przed konfrontacją podczas zaplanowanej rozprawy wstępnej.”

Uwaga skupia się teraz na rejestrze sądowym: czy poprawiona skarga zostanie prawidłowo przetworzona przez Biuro Sekretarza Sądu i zaprzysiężona przed wniesieniem, jak sąd odniesie się do wniosku o umorzenie oraz czy rozprawa wstępna przed sędzią Faruqui odbędzie się zgodnie z planem.