Pisząc na Econbrowserze 9 listopada 2026 r., autor bloga ocenił, które działania obniżające koszty życia są realnie w zasięgu demokratów, gdy partia obejmuje kontrolę nad Izbą Reprezentantów i Senatem, powołując się na analizę Wall Street Journal.

W artykule „Democrats Promised to Fix the Economy. What Can They Really Do?” (Wall Street Journal) Grossman, Whalen i Bade argumentują, że demokraci mogą niewiele zdziałać, aby obniżyć koszty życia. Nie jest pewne, czy zdołają „uruchomić gospodarkę”, mimo że partia obejmuje kontrolę nad Izbą Reprezentantów i Senatem. Wiele postulatów wykracza poza możliwości ustawodawców. Główne narzędzia Kongresu — podatki i wydatki — są ograniczone i działają powoli, a ustawodawcy wciąż muszą liczyć się z wetem Trumpa. To ograniczenie wyznacza, czym może być krótkoterminowa ulga: przy wiszącym wetem bardziej bezpośrednią dźwignią są ukierunkowane ruchy, takie jak głosowania cełne, a nie szeroka legislacja.

Nowa większość może też mieć trudności z zatrzymaniem wojny w Iranie, która napędziła ceny energii w miesiącach od decyzji prezydenta Trumpa o ataku. Ceny benzyny, w dużej mierze kształtowane przez globalne rynki energetyczne, mogą pozostać wysokie nawet po zakończeniu wojny — przypomnienie, że niektóre poważne presje cenowe leżą w dużej mierze poza zasięgiem Kongresu.

W Senacie demokraci przygotowują głosowania nad uchyleniem ceł Trumpa na Kanadę, donosi Journal. Cła są częścią globalnej wojny handlowej prezydenta, która przyczyniła się do wzrostu cen. Jednak demokraci przyznają, że ostrzejsze ograniczenia prezydenckich uprawnień celnych — które Trump wyczerpał do granic na całym świecie — mogą zostać zawetowane i prawdopodobnie będą musiały poczekać na kolejną administrację. Te głosowania stanowią pierwszy konkretny test tego, jaką presję nowa większość może wywierać na program celny.

Autor Econbrowsera przedstawia własną obserwację, opartą na pozycji najważniejszej na jego liście działań obniżających koszty życia: efektywna stawka celna — cła faktycznie pobierane od importu, w odróżnieniu od nominalnych stawek zapisanych w przepisach — spadła obecnie z dotychczasowych szczytów, częściowo dlatego, że kolejno wdrażane środki nie zdołały zrekompensować „ceł wzajemnych” wprowadzonych w 2025 r., przy dalszym osłabianiu mimo toczących się spraw z sekcji 301. Dane pochodzą od Pawła Skrzypczyńskiego. Te sprawy z sekcji 301 to jeden z wątków wart obserwacji, gdy kształtuje się przyszła ścieżka stawki.

Jeśli Kongres zdoła wywrzeć presję na administrację w sprawie tego powszechnie niepopularnego — i potencjalnie spornego prawnie — programu, jedna z głównych presji cenowych zostanie złagodzona, argumentuje autor, choć niektóre efekty będą się utrzymywać, takie jak wzrost cen nawozów uderzający w rolnictwo na całym świecie — przykład tego, jak skutki ceł mogą przetrwać stawki, które je uruchomiły.

Mniej optymistyczny jest jednak co do skuteczności presji Kongresu na złagodzenie programu antyimigracyjnego administracji, wskazując na sprzeczne sygnały ze strony Trumpa — „ale słowa są tanie” — a także na rozwiązanie kwestii przejścia przez Cieśninę Ormuz, zaporę żeglugową w Zatoce, przez którą przepływa znaczna część światowej ropy. „Ale kto wie” — konkluduje.