Conduit Technology, firma zajmująca się płatnościami transgranicznymi, pozwała Tethera, emitenta stablecoina USDT, przed Sądem Okręgowym Stanów Zjednoczonych dla Południowego Dystryktu Nowego Jorku – federalny sąd na Manhattanie, który często rozpatruje spory z udziałem firm finansowych. Firma twierdzi, że Tether zamroził około 2,76 mln USD w USDT znajdujące się w portfelu, którego Conduit używał do operacji skarbowych, uniemożliwiając przepływ środków niezbędnych dla działalności firmy.

Według relacji z pozwu Conduit twierdzi, że brazylijska policja nie wskazała jego skarbowego portfela jako takiego, który powinien zostać zamrożony. Firma występuje do sądu o dostęp do środków, stwierdzenie, że Tether nie miał uprawnień do ich zatrzymania, oraz odszkodowanie wynoszące co najmniej 2,76 m USD. Są to zarzuty z pozwu Conduit; sąd nie zdecydował jeszcze, czy zamrożenie było uzasadnione.

Spór ma znaczenie wykraczające poza pojedynczy bilans korporacyjny, ponieważ stablecoiny są coraz częściej wykorzystywane do płatności biznesowych, a nie tylko do handlu. Firma może posiadać token powiązany z dolarem we własnym portfelu i mimo to utracić możliwość jego wysłania dokładnie w momencie, gdy musi uregulować fakturę, zapłacić dostawcy lub przemieścić kapitał obrotowy.

Widoczne saldo nadal może być bezużyteczne

USDT może znajdować się w portfelu samodzielnie przechowywanym (self-custody), gdzie posiadacz kontroluje klucz prywatny niezbędny do podpisania transakcji. Ten klucz nadal zapewnia dostęp do adresu portfela. Jeśli jednak Tether wpisze adres na czarną listę, kontrakt tokena USDT może odrzucić transfer, zanim zostanie on zrealizowany w sieci.

Saldo może pozostać widoczne w eksploratorze bloków, ale posiadacz może nie być w stanie wysłać tokenów, wymienić ich ani zrealizować nimi zwykłymi kanałami. Dla firmy płatniczej może to stworzyć problem z zarządzaniem gotówką, nawet jeśli token nadal jest notowany blisko dolara.

Kluczowa kwestia: klucz prywatny kontroluje adres portfela, podczas gdy zasady emitenta mogą nadal ograniczać sposób przemieszczania centralnie emitowanego stablecoina z tego adresu.

Kolejne rozróżnienie kształtuje sprawę: Conduit kwestionuje zamrożenie, a nie konfiskatę rządową. Ta różnica wpływa na to, co pozostaje w portfelu i czego firma domaga się od sądu.

Regulaminy Tethera pokazują uprawnienia, z których – jak deklaruje – może korzystać

Opublikowane warunki prawne Tethera określają uprawnienia, które firma – jak deklaruje – może wykonywać wobec użytkowników swojej strony, portfeli i usług. Pozwalają one Tetherowi na zawieszenie dostępu, zamżenie tokenów lub wpisanie adresu na czarną listę, gdy wymaga tego prawo, gdy uzna działanie za rozsądne lub gdy uzna, że stoi w obliczu ryzyka prawnego lub zgodności (compliance).

Warunki odwołują się również do sankcji, obowiązków przeciwdziałania praniu pieniędzy, podejrzenia niedozwolonego użycia oraz postępowań rządowych. Takie mechanizmy mogą pomóc emitentowi reagować na kradzieże, oszustwa, naruszenia sankcji lub oficjalne wnioski. Dają emitentowi także istotną rolę zawsze, gdy powstaje spór o środki przechowywane w portfelu. Zamrożenia adresów to nie tylko zapis na papierze: Tether korzystał z uprawnień blacklisty w przeszłości, w głośnych, publicznie opisanych przypadkach, w tym związanych z egzekwowaniem sankcji lub współpracą z organami ścigania.

Czy te warunki miały zastosowanie do portfela Conduit i czy uzasadniały to konkretne zamrożenie, to kluczowe pytania w sprawie. Sąd może też zbadać informacje, na których Tether się oparł, relacje między obiema firmami oraz straty, jakie – według Conduit – wynikły z ograniczenia. Bliższymi kamieniami milowymi do obserwacji są oficjalna odpowiedź Tethera na pozew oraz ewentualne wczesne orzeczenie w sprawie wniosku Conduit o dostęp do środków; oba pokażą, w jakim stopniu spór opiera się na treści pisemnych warunków, a w jakim na faktach stojących za zamrożeniem.

Dla firm płatniczych ryzykiem jest dostęp, a nie kurs kotwiczny

Firmy często wybierają USDT, ponieważ może on przemieszczać się przez granice szybciej niż tradycyjne przelewy bankowe i jest zaprojektowany tak, aby utrzymywać wartość dolara; token należy też do najpowszechniej używanych stablecoinów dolarnych w obiegu. Sprawa Conduit pokazuje, że utrzymanie kotwicy to tylko część równania. Dostęp do tokena może mieć równie duże znaczenie, gdy środki służą bieżącej działalności.

Tworzy to inne pytanie skarbowe niż znajome ryzyko utraty wartości przez token. Firma może musieć rozważyć zasady compliance emitenta, własne weryfikacje klientów, ekspozycję na ograniczonych kontrahentów oraz to, czy dysponuje alternatywnymi kanałami płatności, gdy portfel zostanie zablokowany.

Ta sama luka ma znaczenie w rachunkowości korporacyjnej. Portfel może pokazywać, że firma posiada stablecoiny, ale prawna droga ich realizacji za gotówkę może zależeć od umowy z emitentem lub pośrednikiem. Bliższe spojrzenie na, dlaczego traktowanie stablecoinów jako gotówki zależy od praw do realizacji wyjaśnia, dlaczego firmy muszą analizować te warunki, zamiast polegać wyłącznie na dolarnym powiązaniu tokena.

Conduit nie udowodnił jeszcze, że zamrożenie było pozbawione podstaw prawnych, a Tether może kwestionować jego zarzuty. Nawet przed rozstrzygnięciem sprawy stanowi ona użyteczne przypomnienie dla użytkowników stablecoinów: token powiązany z dolarem może pozostać wart jednego dolara, będąc jednocześnie niedostępnym do płatności, którą miał realizować.

Ten artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi porady prawnej, finansowej ani inwestycyjnej. Opisane zarzuty są nieudowodnione i pozostają przedmiotem postępowania sądowego.