Coconut Palace ponownie otwarty po sześciomiesięcznej, wartej P200 milionów renowacji przed szczytem ASEAN
Najważniejsze informacje
- •Coconut Palace został ponownie otwarty po sześciomiesięcznej renowacji wnętrz, której koszt wyniósł około P200 milionów, a która rozpoczęła się w lutym i została zaprezentowana wybranym gościom 25 sierpnia.
- •Budynek zamówiła Imelda Marcos w 1978 roku, zaprojektował go National Artist for Architecture Francisco Mañosa, a obiekt jest ważnym dobrem kultury należącym do Government Service Insurance System.
- •Pogorszenie stanu przeważająco drewnianej konstrukcji wynikało z naturalnego zużycia oraz bliskości słonego powietrza znad Manila Bay.
- •Pałac ma służyć jako jedno z miejsc szczytu ASEAN 2026, gdy Filipiny obejmą rotacyjne przewodnictwo w Stowarzyszeniu Narodów Azji Południowo-Wschodniej.
- •GSIS planuje zatrudnić zarządcę nieruchomości i otworzyć Coconut Palace dla publiczności do 2027 roku.

Coconut Palace został otwarty po sześciomiesięcznej renowacji wnętrz, przeprowadzonej w terminie poprzedzającym listopadowe gospodarzenie Filipin szczytem ASEAN.
Zaklasyfikowany jako ważne dobro kultury, Coconut Palace został zamówiony przez ówczesną pierwszą damę Imeldę Marcos w 1978 roku, pierwotnie jako pensjonat dla odwiedzających dostojników, i zaprojektowany przez Francisco "Bobby" Mañosę, który w 2018 roku został uhonorowany tytułem National Artist for Architecture. Budynek znajduje się w kompleksie Cultural Center of the Philippines, zespole instytucji kulturalnych rozwijanych nad Manila Bay w czasach Marcosów, i pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych rezultatów wieloletniej działalności pana Mañosy na rzecz budowania z wykorzystaniem rodzimych filipińskich materiałów. Obiekt jest też pamiętany z powodu doniesień, że podczas swojej wizyty w kraju w 1981 roku papież Jan Paweł II zdecydował się w nim nie zatrzymać. Prace restauracyjne rozpoczęły się w lutym, a 25 sierpnia obiekt zaprezentowano wybranym gościom. Ze względu na status ważnego dobra kultury — oznaczenia wynikającego z National Cultural Heritage Act of 2009 (Republic Act No. 10066), nadrzędnej ustawy kraju dotyczącej ochrony zarejestrowanych obiektów dziedzictwa — renowację prowadzono w koordynacji z National Commission for Culture and the Arts.
Konstrukcja wykorzystuje lokalne materiały, takie jak drewno kokosowe, łupiny kokosowe, muszle capiz oraz różne gatunki filipińskich twardych gatunków drewna.
"Uznaliśmy za nasz obowiązek zachowanie wartości tego aktywa ze względu na jego dziedzictwo kulturowe" — powiedział Joseph Andres, wiceprezes wykonawczy ds. badań, innowacji i doradztwa strategicznego w Government Service Insurance System (GSIS), państwowym funduszu emerytalnym dla pracowników sektora publicznego, który jest właścicielem obiektu.
Wskazując na "naturalne zużycie w przeważającej mierze drewnianej konstrukcji", zauważył, że bliskość słonego powietrza znad Manila Bay przyczyniła się do pogorszenia stanu Coconut Palace na przestrzeni lat.
"Całkowita renowacja wyniosła około P200 milionów za cały sześciomiesięczny okres" — dodał.
Obiekt ma być jednym z miejsc szczytu ASEAN w 2026 roku, gdy Filipiny obejmą rotacyjne przewodnictwo w Stowarzyszeniu Narodów Azji Południowo-Wschodniej, a modernizacja obejmowała także klimatyzację dla komfortu odwiedzających. Jak jednak powiedział pan Andres, głównym celem renowacji było przywrócenie pierwotnego wyglądu budynku.
Wyjaśnił, że wizją GSIS jest otwarcie pałacu dla publiczności do 2027 roku, aby odwiedzający mogli "cieszyć się wielkością i doskonałością filipińskiej sztuki". Jeszcze w ubiegłym roku budynek nadal przyjmował sporadycznych gości z publiczności, mimo że był już w stanie zaniedbania.
"To, co planujemy zrobić dalej, to zatrudnić zarządcę nieruchomości do obsługi tego ważnego dobra kultury" — powiedział. "Kokos jest drzewem życia, a Coconut Palace jest symbolem filipińskiej pomysłowości i rzemiosła."
Do wyróżniających się cech obiektu należy sześciokątny motyw projektowy, inspirowany kształtem obranego kokosa, obecny od podłogi po sufit. Żyrandole wykonano z muszli capiz, a ściany wyłożono dziełami z obszernej kolekcji sztuki GSIS.
Oprócz wnętrz wykonanych z polerowanego drewna kokosowego, meble są również oryginalne i zawierają materiały takie jak solihiya (pleciona wiklina rattanowa). Biblioteka, która w latach 2011–2016 służyła jako biuro byłego wiceprezydenta Jejomara Binaya, zawiera książki o historii, kulturze i sztuce Filipin, ekspozycje map Filipin oraz wyroby rzemieślnicze — od plecionych koszy po metalowe pojemniki i dekoracje z łupin kokosowych.
Coconut Palace słynie także z siedmiu pokoi gościnnych, z których każdy nosi nazwę filipińskiej lokalizacji: Bicol, Marawi, Pampanga, Zamboanga, Mountain Province, Iloilo i Ilocos. Pokoje prezentują różne artefakty, dzieła sztuki i cechy miejsc, od których wzięły swoje nazwy.
Jadalnia ma stół o długości 37 stóp, przy którym może usiąść 24 gości; wyróżnia się blatem wykonanym z laminowanych młodych i dojrzałych łupin kokosowych. Drewniane żyrandole nad stołem inspirowane są carrozas, czyli wozami używanymi w procesjach wielkotygodniowych do przenoszenia wizerunków religijnych, a ściany zdobi kolekcja ceramiki i celadonu.
GSIS planuje otworzyć Coconut Palace dla publiczności na początku przyszłego roku. — Brontë H. Lacsamana