Węgiel umocnił swoją pozycję jako jeden z najważniejszych buforów energetycznych Chin po wojnie USA-Iran, wspierając strategię wytwarzania energii, która mimo ogromnych inwestycji Pekinu w odnawialne źródła energii nadal wyraźnie sprzyja żegludze dry bulk.

Gdy zakłócenia wokół Cieśniny Ormuz ograniczyły dostępność ropy, Chiny mogły mocniej oprzeć się na swoim rozległym krajowym systemie węglowym. W poprzednim roku oddano do użytku ponad 50 dużych elektrowni węglowych, tworząc rezerwową moc wytwórczą, którą można było uruchomić, gdy bezpieczeństwo energetyczne ponownie wróciło na szczyt agendy Pekinu.

Poza wytwarzaniem energii elektrycznej węgiel stał się również substytutem ropy w rozwijającym się w Chinach sektorze coal-to-chemicals, gdzie może zastępować ropę i gaz jako surowiec do produkcji m.in. tworzyw sztucznych i nawozów.

Skala chińskiej infrastruktury węglowej pozostaje niezwykła.

Ursa Shipbrokers, powołując się na dane Global Energy Monitor, podał, że Chiny mają 1 263,1 GW operacyjnej mocy elektrowni węglowych, co odpowiada 56,7% globalnej sumy.

Chiny i Indie razem odpowiadają dziś za 94% całej mocy węglowej w budowie na świecie

Chiny i Indie razem odpowiadają dziś za 94% całej mocy węglowej w budowie na świecie

Kolejne 204,2 GW znajduje się w budowie, co stanowi 78,4% całej mocy elektrowni węglowych obecnie wznoszonych na świecie. Chiny odpowiadają również za 331,2 GW projektów perspektywicznych, czyli blisko dwie trzecie globalnego portfela projektów.

Chiny i Indie razem odpowiadają dziś za 94% całej mocy węglowej w budowie na świecie.

Rystad Energy dostrzega podobny trend w chińskim przemyśle coal-to-gas. Prognozuje się, że moce wzrosną z 9,4 mld metrów sześciennych rocznie na koniec tego roku do 28 mld metrów sześciennych do 2030 roku, przy czym około 20 mld metrów sześciennych jest już w trakcie realizacji.

Sinciang wyłania się jako centrum tej ekspansji dzięki wyjątkowo tanim zasobom węgla. Istniejące zakłady pracują powyżej 90% wykorzystania mocy. Rystad postrzega coal-to-gas coraz częściej jako strategiczne zabezpieczenie przed geopolitycznym ryzykiem dostaw, choć znaczna część tego popytu będzie zaspokajana krajowo, a bardziej bezpośrednim skutkiem może być ograniczenie przyszłego zapotrzebowania Chin na import LNG.

Istnieje jednak ważna kontrargumentacja.

Badania Centre for Research on Energy and Clean Air oraz Global Energy Monitor wykazały, że w pierwszym półroczu Chiny uruchomiły 30 GW nowej mocy węglowej, o 43% więcej niż rok wcześniej, przy wycofaniu zaledwie 2,7 GW.

Jednocześnie łączna krajowa produkcja węgla i import spadły w tym okresie o 1,4% r/r. CREA argumentował, że odbicie w produkcji energii z węgla nie było wyłącznie konsekwencją zakłóceń LNG związanych z Ormuzem, wskazując na rosnącą nadwyżkę mocy, spadające wykorzystanie oraz coraz większe ograniczenia dla energii wiatrowej i słonecznej.

Commodore Research podało, że nakazowa presja rządu na chińską produkcję węgla po śmiertelnym wypadku górniczym w maju, w którym zginęło 82 pracowników, była „incredibly helpful” dla segmentu dry bulk, zbiegając się ze wzrostem letniego popytu na energię elektryczną. Spalanie węgla energetycznego w sześciu głównych chińskich elektrowniach osiągnęło w tym miesiącu kolejny najwyższy poziom w 2026 roku i pozostaje znacznie powyżej ubiegłorocznych wartości.

Commodore pozostaje „very bullish” co do krótkoterminowych perspektyw importu węgla do Chin.

Konsekwencje dla żeglugi są bezpośrednie. O ile chiński węgiel krajowy przemieszcza się głównie koleją i drogami, o tyle węgiel importowany — głównie z Indonezji, Australii i Rosji — przewożony jest masowcami Capesize i Panamax, co oznacza, że każdy niedobór krajowej produkcji kopalnianej uzupełniany dostawami morskimi przekłada się na wymierny popyt na flotę dry bulk. Chiny są jednocześnie największym producentem i największym importerem węgla na świecie, co sprawia, że zakłócenia krajowej produkcji są szczególnie istotne dla armatorów.

Węgiel jest coraz częściej traktowany jako aktywo bezpieczeństwa narodowego, a nie jedynie problem emisyjny — temat ten wyraźnie wybrzmiał podczas tegorocznego Geneva Dry, najważniejszej na świecie konferencji poświęconej żegludze towarów masowych. Kryzys w Ormuz zaostrzył obawy o odporność energetyczną, skłaniając rządy do ponownej oceny wartości dyspozycyjnej energetyki węglowej w sytuacji zakłóceń dostaw gazu lub niedoborów energii odnawialnej.

Chiny wielokrotnie wskazywano jako kraj najlepiej przygotowany. Dyrektor zarządzający Wah Kwong William Fairclough powiedział, że Pekin wyciągnął wnioski z własnego kryzysu energetycznego z 2021 roku, kiedy „energy security became the most important thing”. Mimo ogromnej rozbudowy OZE węgiel pozostaje kręgosłupem i buforem awaryjnym chińskiego systemu elektroenergetycznego.

Szef badań w Arrow Burak Cetinok argumentował, że niestabilność dostaw może wręcz wzmacniać strategiczną rolę węgla: „When renewable supply cannot meet demand surges, there’s going to be coal to fall back on,” powiedział delegatom.

Geneva Dry powróci do Hotel President w przyszłym roku w dniach 27 i 28 kwietnia, a węgiel ponownie ma być jedną z najczęściej omawianych sekcji programu.