Komisja ds. Handlu Kontraktami Terminowymi (CFTC) i amerykański Departament Sprawiedliwości pozwały Luizjanę przed federalnym sądem w Nowym Orleanie 13 listopada, żądając orzeczenia, że stanowe przepisy hazardowe są wyprzedzone przez prawo federalne, oraz uniemożliwienia prokurator generalny Liz Murrill i stanowym agencjom ich stosowania.

Pozew, sprawa 2:26-cv-02612 w dystrykcie wschodnim Luizjany, został złożony dzień po tym, jak stanowy sędzia w parafii Tangipahoa wydał nakaz zakazujący 32 firmom oferowania kontraktów na zdarzenia mieszkańcom Luizjany. Pozwani obejmują giełdy zarejestrowane w CFTC, domy maklerskie kontraktów terminowych oraz izby rozliczeniowe instrumentów pochodnych. Zgodnie z komunikatem komisji nie otrzymały one powiadomienia ani możliwości wyrażenia stanowiska przed wydaniem nakazu. Kontrakty na zdarzenia to instrumenty pochodne, których wypłaty zależą od wyniku przyszłych zdarzeń, takich jak wyniki sportowe, wybory czy ceremonie nagrodowe, a platformy je notujące działają na podstawie rejestracji w CFTC, a nie stanowych licencji hazardowych.

Luizjana jest dwunastym stanem, o który CFTC pozwała w sprawie kontraktów na zdarzenia. Odróżnia ją zakres nakazu parafialnego: zamiast celować w środki finansowe czy żądać wyłącznie kar, zakazuje wymienionym firmom notowania, przyjmowania, rozliczania i clearingowania tych kontraktów.

Czego dotyczy nakaz z Tangipahoa

Biuro Murrill złożyło stanowy pozew 12 listopada jako Louisiana v. Kalshi Inc. et al., nr 20060004268, w 21. okręgowym sądzie obwodowym parafii Tangipahoa. Pozew zawierał wniosek o jednokolumnowy nakaz okresowy, wstępny nakaz sądowy oraz kary cywilne wobec 32 podmiotów. Sąd wydał nakaz jeszcze tego samego wieczoru.

Kluczowe sformułowanie, przywołane w federalnym pozwie, zakazuje pozwanym „prowadzenia działalności, oferowania, notowania, przyjmowania, rozliczania, brokeringu, prowadzenia rynku ani w inny sposób ułatwiania lub oferowania jakichkolwiek »kontraktów na zdarzenia« (znanych również jako zakłady) przez, dla lub w imieniu jakiejkolwiek osoby znajdującej się na terenie stanu Luizjana bez ważnej licencji i zezwolenia”.

Nakaz obejmuje kontrakty „związane ze sportem, wyborami, ceremoniami nagrodowymi oraz wszystkie inne uznane za zakłady sportowe zgodnie z La. R.S. 27”.

Warunek licencyjny sugeruje, że stan uznaje istnienie legalnej ścieżki, jednak żadna z 32 pozwanych firm nie posiada luizjańskiej licencji hazardowej. W praktyce nakaz działa jako zakaz, a nie lista wymogów compliance. Odniesienie do „wszystkich innych uznanych za zakłady sportowe” pozostawia również określenie zakresu nakazu stanowym regulatorom, a nie federalnej klasyfikacji kontraktów.

Sprawy federalne już toczyły się w Luizjanie

Akcja stanowa nastąpiła po dwóch federalnych pozwach wniesionych przez giełdy zarejestrowane w CFTC przeciwko Murrill. QCX LLC złożyła pozew w dystrykcie wschodnim pod numerem 26-2482, a KalshiEX LLC w dystrykcie zachodnim pod numerem 26-cv-4476.

12 listopada, tego samego dnia, w którym złożono stanowy pozew w Tangipahoa, Kalshi wystąpiło o nakaz okresowy i wstępny nakaz sądowy w swojej sprawie federalnej. Pozew parafialny wpłynął, gdy ten wniosek był w toku.

Następnego dnia CFTC i Departament Sprawiedliwości złożyły własny pozew w dystrykcie wschodnim. Pozwani obejmują stan, Murrill, Luizjańską Radę Kontroli Hazardu, jej przewodniczącego Christophera B. Heberta oraz członków, Wydział Egzekwowania Hazardu Stanowej Policji, superintendentem Franka J. Bessona oraz sekretarza ds. przychodów Jarroda J. Coniglio.

Szeroki spis pozwanych wskazuje, że sprawa federalna nie kieruje się wyłącznie przeciwko jednemu prokuratorowi. Dotyczy każdego luizjańskiego urzędu wskazanego w pozwie jako posiadającego uprawnienia do badania, karania, zakazywania lub zamrażania kont związanych z handlem kontraktami na zdarzenia.

Kary karne i cywilne stojące za nakazem

Spór wiąże się z karami karnymi, a nie wyłącznie z egzekwowaniem administracyjnym. Luizjana uchwaliła ustawę nr 182 podczas zwykłej sesji 2026 roku, obowiązującą od 1 sierpnia. Prawo rozszerzyło definicję „hazardu komputerowego” w stanowym kodeksie karnym, obejmując gry internetowe i mobilne wykorzystujące system podwójnej waluty — w praktyce gry, w których gracze kupują jedną walutę wirtualną do gry i otrzymują inną, możliwą do wymiany — i symulujące hazard.

Z pozwu CFTC wynika, że osoba zajmująca się hazardem komputerowym może podlegać karze grzywny do 100 000 dolarów i do pięciu lat więzienia. Każdy, kto „świadomie wspiera lub ułatwia” prowadzenie tej działalności, może podlegać grzywnie do 20 000 dolarów i tej samej potencjalnej karze pozbawienia wolności.

Przywołane ustawy przewidują również narzędzia egzekwowania cywilnego. Prokurator generalny może wysyłać wezwania do zaprzestania działalności, otwierać śledztwa, wnosić o nakazy sądowe, ograniczać dostęp do stron internetowych i wnosić do sądów o zamrożenie kont bankowych lub kredytowych związanych z tą działalnością.

Środki te mają konsekwencje operacyjne dla giełd i ich usługodawców. Izba rozliczeniowa lub partner płatniczy objęty nakazem zamrożenia musiałaby zdecydować, czy kontynuować obsługę klientów z Luizjany w toku postępowania federalnego.

Rozbieżność orzecznicza w sprawie wyprzedzenia federalnego

Centralny argument CFTC ma charakter jurysdykcyjny. Opiera się na 7 U.S.C. § 2(a)(1)(A), który przyznaje CFTC wyłączną jurysdykcję nad kontraktami terminowymi, opcjami i swapami notowanymi na zarejestrowanych giełdach. Stanowisko komisji traktuje kontrakty na zdarzenia jako swapy.

We wrześniu szósty okręg apelacyjny orzekł, że Kalshi nie wykazało, iż jego kontrakty na zdarzenia sportowe spełniają ustawową definicję swapa. Skład orzekający stwierdził dalej, że nawet jeśli kontrakty kwalifikowałyby się jako swapy, ustawa o wymianie towarowej (Commodity Exchange Act) nie wyprzedza ani wyraźnie, ani dorozumiane przepisów hazardowych Ohio czy Tennessee.

To orzeczenie umożliwiło tym dwóm stanom regulowanie giełdy na podstawie własnych przepisów hazardowych. BlockchainReporter opisał oddzielnie to orzeczenie i dwie odwołania za nim stojące.

Trzeci okręg apelacyjny doszedł do przeciwnego wniosku. Pozew luizjański przywołuje KalshiEX, LLC v. Flaherty, 172 F.4th 220 (3d Cir. 2026), a także nakazy sądów rejonowych w Illinois i Minnesocie, jako dowód, że sądy federalne wielokrotnie blokowały stanowe działania egzekucyjne wobec zarejestrowanych giełd. Praktyczny skutek rozbieżności jest geograficzny: po orzeczeniu szóstego okręgu Ohio i Tennessee mogą regulować giełdę zgodnie z własnymi przepisami hazardowymi, podczas gdy stanowa egzekucja wobec zarejestrowanych giełd została zakazana przez sądy rejonowe w Illinois i Minnesocie.

Luizjana leży w obrębie piątego okręgu apelacyjnego, który jeszcze nie orzekał w tej sprawie. Nakaz z Tangipahoa daje okręgowi potencjalną możliwość zajęcia się kwestią wcześniej, niż miałoby to miejsce inaczej.

Czego żąda federalny pozew

Federalny pozew zawiera wniosek o orzeczenie deklaratoryjne, że przepisy Luizjany są wyprzedzone i nieważne w odniesieniu do transakcji na giełdach regulowanych przez CFTC. Żąda również wstępnych i trwałych nakazów sądowych zakazujących stanowi badania i egzekwowania tych przepisów.

Żądane rozstrzygnięcie w szczególności prosi sąd o uniemożliwienie Luizjanie egzekwowania lub rozszerzania nakazu z Tangipahoa. Pozew żąda także kosztów, ale nie odszkodowań.

CFTC równolegle rozwija argumentację regulacyjną. 19 października otworzyła okres konsultacji dotyczący proponowanych przepisów dotyczących kontraktów na zdarzenia, opublikowanych w 91 Fed. Reg. 65,969 i 91 Fed. Reg. 66,022. Te akty pozostają projektami, a nie ostatecznymi przepisami, i nie rozstrzygają pytań prawnych przed sądami.

Nakaz parafialny również ich nie rozstrzyga. Jednokolumnowy nakaz okresowy jest środkiem tymczasowym wydanym na podstawie dokumentów jednej strony. Nie stanowi ustalenia, że luizjańskie przepisy hazardowe mają zastosowanie do kontraktów o federalnym statusie. Orzeczenie szóstego okręgu pozostawia możliwość, że piąty okręg może opowiedzieć się po każdej ze stron sporu o wyprzedzeniu.

Dwanaście stanów, siedemnaście forów i 103 dni

Pozew luizjański jest częścią szerszej kampanii CFTC. Komisja pozwała dwanaście stanów w sprawie kontraktów na zdarzenia. Jej pozew w Utah z 27 października przebiegał według tego samego schematu: żądanie nakazów i orzeczenia deklaratoryjnego oraz dążenie do zachowania status quo.

Komisja złożyła również pisma amicus w czterech federalnych sądach apelacyjnych i jednym stanowym sądzie najwyższym. Łącznie prowadzi ten sam spór w siedemnastu forach federalnych i stanowych.

Postępowanie luizjańskie ilustruje, jak działanie sądu stanowego może różnić się od litigacji federalnej. Jeden pozew w jednym sądzie parafialnym objął w jeden wieczór 32 podmioty, w tym brokerów i izby rozliczeniowe, które nie są stroną żadnego z dwunastu pozwów federalnych. Sprawy federalne, w przeciwieństwie do tego, mogą wymagać miesięcy do wydania orzeczenia.

Ustawa nr 182 weszła w życie 1 sierpnia, a nakaz z Tangipahoa wydano 12 listopada. Stan potrzebował zatem 103 dni, aby przekształcić ustawę w ograniczenie działalności. Kampania litigacyjna CFTC trwa znacznie dłużej, ale jeszcze nie przyniosła ostatecznego orzeczenia apelacyjnego.

Ekspozycja finansowa również biegnie w przeciwnych kierunkach. Pozew komisji nie żąda żadnych pieniędzy, podczas gdy kwestionowana ustawa przewiduje grzywny do 100 000 dolarów od osoby za samo zachowanie, wraz z możliwością pozbawienia wolności.

Do kolejnych postępowań należy rozprawa w 21. okręgowym sądzie obwodowym dotycząca tego, czy nakaz okresowy ma stać się wstępnym nakazem sądowym. Rozprawa ta postawiłaby warunek licencyjny przed stanowym sędzią na pełniejszym materiale dowodowym. Federalne orzeczenie w dystrykcie wschodnim mogłoby również podlegać przyspieszonemu rozpatrzeniu przez piąty okręg apelacyjny.

Pozostali 31 pozwanych muszą również zdecydować, czy kontynuować obsługę użytkowników z Luizjany, podczas gdy sąd federalny rozpatruje spór. Te decyzje, wraz z toczącymi się rozprawami i ewentualnym orzeczeniem federalnym, ukształtują, czy mieszkańcy Luizjany zachowają dostęp do handlu kontraktami na zdarzenia, podczas gdy kwestia jurysdykcji jest rozstrzygana.

Przewodniczący CFTC Michael S. Selig opisał pozew w kategoriach autorytetu regulacyjnego, a nie szkody rynkowej. „Kontrakty na zdarzenia były od lat otwarcie handlowane w Luizjanie, zgodnie z ustawą o wymianie towarowej i przepisami CFTC” — oświadczył w komunikacie komisji.

Selig nazwał działania Luizjany „pozorem awaryjnym wniesionym na ostatnią chwilę, zmierzającym do zamknięcia całej branży rynku predykcyjnego”, opisując go jako „gołe lawfare i cyniczny polityczny gest”. Podsumował żądania komisji słowami: „Pozew Komisji ma na celu zachowanie status quo, podczas gdy sądy federalne rozstrzygają tę kwestię w uporządkowany sposób”.

Pełny pozew zawiera spis pozwanych i żądanych rozstrzygnięć. Pozew w Arkansas złożony tego samego dnia stanowi kolejny sygnał, jak szybko postępuje sekwencja litigacyjna CFTC.

Źródło: https://cryptonews.net/news/legal/33750573/