Sześć największych banków Kanady — BMO, CIBC, National Bank of Canada, RBC, Scotiabank i TD — rozpoczęło wspólne badanie cyfrowych rozwiązań płatniczych w kanadyjskich dolarach, począwszy od tokenizowanych depozytów, zgodnie z oficjalnym ogłoszeniem.

Pierwsza faza inicjatywy ma na celu przenoszenie tokenizowanych depozytów między kanadyjskimi instytucjami finansowymi. W dłuższej perspektywie grupa zamierza połączyć system z innymi inicjatywami związanymi z aktywami cyfrowymi, a do udziału mogłyby zostać zaproszone dodatkowe instytucje przyjmujące depozyty. Format wielobankowy odpowiada temu pierwszemu celowi, ponieważ transfery między instytucjami wymagają więcej niż jednego emitenta.

Banki nie uruchomiły produktu komercyjnego. Nie ujawniły również, jaka technologia miałaby obsługiwać sieć, czy każda instytucja emitowałaby własny token ani kiedy klienci mogliby zacząć z niego korzystać.

Co banki potwierdziły — a czego nie

Ogłoszenie potwierdza udział sześciu kanadyjskich banków, koncentrację na tokenizowanych depozytach w kanadyjskich dolarach, transfery między instytucjami finansowymi oraz możliwe połączenia z innymi projektami aktywów cyfrowych.

Nieujawnione szczegóły obejmują lub infrastrukturę płatniczą, strukturę emitenta i operatora, ostateczną metodę rozliczenia oraz termin uruchomienia dostępu dla klientów.

Co się dzieje, gdy depozyt zmienia bank

Tokenizowany depozyt to cyfrowe przedstawienie pieniędzy przechowywanych w banku komercyjnym. Zmiana sposobu rejestracji depozytu nie zmienia automatycznie jego natury prawnej: pozostaje on zobowiązaniem banku, który przechowuje pieniądze klienta.

Rodzi to pytanie, które nie pojawia się, gdy klient przenosi tokeny między dwoma portfelami kontrolowanymi przez tego samego emitenta. Jeśli depozyt utworzony w Banku A trafi do klienta Banku B, system musi określić, co stanie się z pierwotną wierzytelnością. Bank B mógłby ją wykupić, przekonwertować na jeden z własnych depozytów lub nadal utrzymywać wierzytelność wobec Banku A. Ogłoszenie nie wskazuje, który model rozważają uczestnicy.

Każdy wykonalny projekt musi realizować trzy funkcje:

1. Autoryzacja — potwierdzenie, że nadawca kontroluje depozyt i zatwierdził płatność.
2. Koordynacja międzybankowa — obliczenie, co każda uczestnicząca instytucja jest winna po transferze.
3. Ostateczne rozliczenie — rozliczenie zobowiązań między bankami, tak aby transfer stał się ostateczny, a nie tymczasowy.

Te funkcje mogłyby działać na jednej wspólnej księdze, poprzez połączone systemy prywatne lub w innej strukturze. Banki nie powiedziały, którą architekturę zamierzają zastosować.

Wspólny format tokenów nie rozwiąże problemu rozliczeń

Trudność nie polega na cyfrowym przedstawieniu depozytów sześciu banków. Polega na zapewnieniu, że powstałe wierzytelności pozostaną zbywalne i wykuwalne po wartości nominalnej — co oznacza, że jeden tokenizowany kanadyjski dolar pozostaje wymienny na jeden tradycyjny kanadyjski dolar.

Wspólny standard techniczny sam w sobie nie określi, który bank ponosi zobowiązanie po transferze. System potrzebowałby również zasad dotyczących płynności, weryfikacji klientów, nieudanych płatności, awarii technicznych oraz wykupu na zwykłe salda kont.

Bez tych zasad dwie instytucje mogłyby korzystać ze zgodnej technologii, a mimo to różnić się co do tego, kiedy płatność staje się ostateczna lub który bank jest winien odbiorcy. Przydatność projektu będzie zatem zależała od jego rozwiązań prawnych i rozliczeniowych tak samo jak od oprogramowania.

Tokenizowane depozyty nie są publicznymi stablecoinami

• Tokenizowanyozyt bankowy: zobowiązanie banku, który wydał lub przechowuje depozyt, podlegające nadzorowi bankowemu i wymaganiom weryfikacji klientów. Dostęp może być ograniczony do zatwierdzonych klientów i uczestniczących instytucji.
• Publiczny stablecoin: token wydany w ramach odrębnego mechanizmu rezerw i wykupu, przy czym prawa prawne posiadacza zależą od emitenta i struktury produktu. Może on krążyć między niezależnymi portfelami w publicznych sieciach blockchain.

Kanadyjski projekt może ostatecznie obsługiwać niektóre z tych samych funkcji płatniczych co stablecoin, jednocześnie utrzymując klientów w ramach regulowanego systemu bankowego. Nie jest jednak publicznie dostępnym tokenem, a banki nie powiedziały, że klienci będą mogli przechowywać go w osobistych portfelach.

Ogłoszenie nie wyjaśnia również, czy ostateczny produkt kwalifikowałby się do gwarancji depozytów. Zależałoby to od jego struktury prawnej, instytucji emitującej oraz tego, czy spełnia normalne warunki depozytu kwalifikowanego.

OSFI wyjaśniła stan prawny przed ogłoszeniem

Urząd Nadzoru Instytucji Finansowych (OSFI) wyjaśnił 10 września, że tokenizowany depozyt nie różni się prawnie od depozytu tradycyjnego wyłącznie ze względu na zastosowaną technologię. Poprzedni raport wyjaśnia, co to oznacza dla zobowiązań banków, nadzoru, ryzyka cybernetycznego i dostawców zewnętrznych.

Zgodnie z tymi wytycznymi instytucje finansowe pozostają odpowiedzialne za zgodność z obowiązującymi przepisami i wymogami zarządzania ryzykiem, a OSFI oczekuje, że skonsultują się z nadzorcami przed uruchomieniem nowych produktów lub usług. Wytyczne jasno wskazują, że użycie tokena nie tworzy automatycznie nowej kategorii prawnej, ale nie odpowiadają na pytania dotyczące rozliczeń, wykupu, dostępu klientów ani gwarancji depozytów w tym konkretnym projekcie.

Projekt Samara testował inną część procesu

Bank of Canada, Export Development Canada, RBC i TD zakończyły w marcu 2026 roku odrębny eksperyment z rozproszoną księgą. Projekt Samara obejmował tokenizowaną obligację o wartości 100 mln CAD sprzedaną zamkniętej grupie inwestorów, z płatnościami rozliczanymi w hurtowych depozytach banku centralnego, zgodnie z Bank of Canada. RBC i TD pojawiają się w obu przedsięwzięciach, co oznacza, że dwóch członków nowego konsorcjum wzięło już udział w zakończonym kanadyjskim pilotażu z rozproszoną księgą.

Eksperyment wykazał, że tokenizowany papier wartościowy może być emitowany, obracany i rozliczany przy użyciu infrastruktury rozproszonej. Ujawnił również złożoność systemu, koszty płynności, wyzwania integracyjne, wymagania dotyczące zarządzania oraz potrzebę niezawodnych mechanizmów awaryjnych.

Samara udowodniła, że tokenizowany papier wartościowy może być rozliczany w pieniądzu banku centralnego w ramach kontrolowanej grupy. Nowa inicjatywa bankowa zadaje inne pytanie: czy zobowiązania banków komercyjnych mogą przemieszczać się między instytucjami bez utraty tożsamości lub wymienialności.

Cztery pytania zdecydują, czy model zadziała

1. Kto emituje i obsługuje cyfrowy depozyt? Odpowiedź określi, która instytucja jest winna posiadaczowi i kto kontroluje infrastrukturę płatniczą.
2. Jak rozliczane są zobowiązania między bankami? Sam transfer tokenów nie wystarczy, jeśli jedna instytucja nadal jest winna pieniądze drugiej.
3. Kto może przechowywać lub wykupić depozyt? Produkt mógłby pozostać ograniczony do banków i instytucji lub ostatecznie stać się dostępny dla firm i konsumentów.
4. Co się dzieje podczas awarii? System potrzebuje zasad dotyczących omyłkowych płatności, przestojów, oszustw, niewypłacalności oraz transakcji, które się rozpoczęły, ale nie rozliczyły się poprawnie.

Współpraca potwierdzona; sieci płatniczej nie ma

Ogłoszenie ustanawia współpracę między największymi bankami Kanady, a nie działającą tokenizowaną sieć płatniczą. Jego znaczenie będzie zależało od tego, czy uczestnicy będą mogli rozliczać i wykuwać depozyty przekraczające granice instytucjonalne — a nie jedynie rejestrować je w formie tokenów. Możliwe do zaobserwowania kolejne kroki obejmują ujawnienie zamierzonej technologii, ewentualne dołączenie kolejnych instytucji depozytowych oraz konsultacje z nadzorcami, których OSFI oczekuje przed uruchomieniem nowych produktów lub usług.

Ten artykuł ma wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowi porady finansowej, prawnej ani inwestycyj.

Źródło: Coindoo