Nowe badanie opiera się na ponad 900 milionach powiązanych rekordów pracodawca–pracownik obejmujących całą formalną siłę roboczą Brazylii, aby zbadać, kiedy miasta zapewniają mobilność w górę osobom początkowo ubogim.

Badacze ustalili, że mobilność w górę pracowników o niskich wynagrodzeniach jest najsilniejsza w miejscach pracy łączących osoby o niskich zarobkach z pracownikami o wysokich wynagrodzeniach. Zależność ta jest szczególnie wyraźna w południowych miastach Brazylii, gdzie bardziej złożone branże zatrudniają pracowników o szerszym zakresie umiejętności. Związek jest słabszy w miastach północnych, gdzie zatrudnienie formalne zdominowane jest przez sektor publiczny. W praktyce artykuł odnosi się do od dawna dyskutowanego pytania ekonomii miast: czy struktura miejsc pracy wewnątrz miasta ma dla awansu ekonomicznego tak duże znaczenie jak ogólna wielkość miasta czy poziom dochodów.

Artykuł autorstwa Radu Barzy, Edwarda Glaesera, Césara A. Hidalgo i Martiny Viarengo ukazał się w Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS), recenzowanym czasopiśmie naukowym. Glaeser to ekonomista z Uniwersytetu Harvarda znany z badań nad miastami i gospodarkami miejskimi. Na platformie X udostępniono również przydatny wątek poświęcony artykułowi.

Autor wpisu w blogu ekonomicznym Marginal Revolution określił badanie jako „jedno z najlepszych i najważniejszych artykułów ekonomicznych, jakie widziałem w ostatnich latach”.

Wyniki wskazują na wyraźny podział regionalny w Brazylii: na południu miejsca pracy w bardziej złożonych branżach, łączące pracowników o niskich i wysokich wynagrodzeniach, wiążą się z silniejszą mobilnością w górę, natomiast na północy — gdzie zatrudnienie w sektorze publicznym dominuje na formalnym rynku pracy — związek ten jest słabszy.