Dyrektor generalny Airtel Africa Sunil Taldar wezwał operatorów telekomunikacyjnych w całej Afryce do wzajemnego udostępniania swojej infrastruktury poprzez skoordynowane współdzielenie sprzętu i widma, opisując to podejście jako opłacalne kosztowo oraz jako sposób na rozszerzenie zasięgu i dotarcie do większej liczby klientów.

Taldar wypowiedział te słowa w piątek podczas wywiadu dla Arise News w programie Business Report tej stacji.

Operatorzy — powiedział — wydają miliony dolarów na wdrażanie infrastruktury telekomunikacyjnej, a mimo to luki w pokryciu utrzymują się z powodu ograniczeń finansowych. Kolokacja i współdzielona infrastruktura — dodał — pozwoliłyby operatorom dotrzeć do niedostatecznie obsługiwanych społeczności i pozyskać nowych użytkowników. To ograniczenie nie dotyczy wyłącznie Airtel: badania branżowe, w tym coroczne analizy łączności GSMA, konsekwentnie wskazują, że Afryka Subsaharyjska ma największą na świecie lukę w mobilnym pokryciu, a dziesiątki milionów ludzi żyją poza zasięgiem mobilnych sieci szerokopasmowych.

„Jeśli trzeba ułożyć 1 000 kilometrów światłowodów, a Airtel kładzie 1 000 kilometrów światłowodów, a nasz konkurent również kładzie 1 000 kilometrów światłowodów na tym samym obszarze, to co my robimy? Duplikujemy światłowody” — powiedział.

„Jeśli współdzielimy światłowody, te same 1 000 kilometrów może obsługiwać zarówno nasza sieć, jak i sieć konkurenta, a zaoszczędzone w ten sposób 1 000 kilometrów pozwala objąć kolejne 1 000 kilometrów w innym regionie. Tak więc to, co robimy, to eliminowanie duplikowania inwestycji” — wyjaśnił.

To podejście — powiedział — oznacza „eliminowanie duplikowania inwestycji, obejmowanie zasięgiem kolejnych obszarów, rozwiązywanie rzeczywistych problemów, docieranie do niedostatecznie obsługiwanych społeczności i obszarów wiejskich oraz włączanie większej liczby osób w cyfrowe społeczeństwo”.

Airtel już podjęła kroki w tym kierunku. W marcu 2025 r. Airtel i MTN ogłosiły plany współdzielenia ciężkiej infrastruktury sieciowej — w tym masztów, stacji bazowych, sieci światłowodowych i sieci dostępu radiowego (RAN) — w Nigerii i Ugandzie. Partnerstwo miało na celu obniżenie kosztów operacyjnych i uniknięcie duplikowania kosztownej infrastruktury telekomunikacyjnej. Porozumienie łączy dwóch z największych panafrykańskich operatorów na kontynencie. Pasywne współdzielenie masztów i światłowodów jest już w Afryce powszechne — operatorzy od dawna dzierżawią lokalizacje od niezależnych firm wieżowych, takich jak IHS Towers, American Tower i Helios Towers; rozszerzenie współpracy na aktywną warstwę RAN między bezpośrednimi konkurentami to rzadszy i głębszy krok.

Taldar zauważył, że współdzielenie infrastruktury między operatorami nie zmienia faktu, że konkurują oni w tej samej branży. Mimo współdzielenia fizycznych aktywów infrastrukturalnych — dodał — obaj operatorzy pozostaną całkowicie niezależnymi konkurentami na rynku konsumenckim.

Nacisk na współdzielenie infrastruktury pojawia się w momencie, gdy Airtel Africa przeznacza znaczną część nakładów inwestycyjnych (CAPEX) w wysokości 1,1 mld USD na pozyskanie widma i rozwój światłowodów w 2026 r.. Argument o efektywności trafia również w czasach, gdy afrykańscy operatorzy finansują w dużej mierze wyceniany w dolarach sprzęt sieciowy z dochodów w walutach lokalnych — presja, która w ostatnich latach obciążała wyniki całego sektora.

Poza sieciami naziemnymi dyrektor generalny wskazał na partnerstwo Airtel i Starlink w zakresie usługi direct-to-cell jako wspólny wysiłek na rzecz pogłębienia penetracji wykraczającej poza możliwości masztów naziemnych. Usługi direct-to-cell są zaprojektowane tak, aby łączyć standardowe smartfony przez satelity na niskiej orbicie okołoziemskiej bez wyspecjalizowanego sprzętu, traktując pojemność satelitarną jako rozszerzenie sieci naziemnej, a nie jej zastępstwo.

Wyjaśniając, dlaczego afrykańscy operatorzy telekomunikacyjni potrzebują współdzielenia sieci i partnerstwa ze Starlink, powiedział: „Afryka nie jest pokryta w 100%. To kontynent o rozproszonej populacji. Jest wiele obszarów, na których postawienie masztu i ułożenie światłowodów nie jest ekonomicznie uzasadnione”.

Ta rzeczywistość — powiedział — stawia przed operatorami trzy możliwości wyboru. Pierwsza to zrezygnowanie z pokrywania obszarów, do których infrastruktura nie dociera z powodu ograniczonych środków, co pozostawiłoby dużą liczbę Afrykanów poza połączonym światem. „To nie jest coś, po co tu jesteśmy” — powiedział.

Druga to znalezienie środków i zbudowanie infrastruktury, co nie ma ekonomicznego sensu. „Tak więc obie te możliwości nie są możliwościami dostępnymi dla nas”.

Trzecia możliwość to według szefa Airtel partnerstwo ze Starlink, które rozwiązuje problem pokrycia. Technologia satelitarna — powiedział — może zapewnić łączność na obszarach, do których nie docierają sieci naziemne. „I właśnie dlatego zawarliśmy tę umowę ze Starlink” — dodał.

Na początku sierpnia Airtel uruchomiła pierwszy w Afryce komercyjny serwis satelitarny dla telefonów komórkowych w Demokratycznej Republice Konga (DRK) dzięki partnerstwu ze Starlink. Usługa zbliża się również do startu w Kenii, a plany obejmują rozszerzenie jej na wszystkie 14 rynków afrykańskich Airtel.

„Ta umowa dała nam łączność dla przedsiębiorstw. Małe przedsiębiorstwo na obszarze wiejskim ma takie samo prawo do działania jak małe przedsiębiorstwo na obszarze miejskim. Nie ma jednak dostępu do łączności w sytuacji braku sieci naziemnej. Dzięki łączności Starlink lub łączności satelitarnej możemy rozwiązać ten problem” — wyjaśnił Sunil Taldar, dyrektor generalny Airtel Africa.

Kierunki dalszego rozwoju są już wyznaczone: start w Kenii po debiucie w DRK, rozszerzenie usługi satelitarnej na wszystkie 14 rynków Airtel oraz praktyczne wdrożenie porozumienia o współdzieleniu z MTN w Nigerii i Ugandzie w ramach obowiązujących w tych krajach regulacji dotyczących kolokacji i współdzielenia infrastruktury — a także to, jak nakłady inwestycyjne operatora w 2026 r. przełożą się na widmo i światłowody w praktyce.