Rentowność 10-letnich amerykańskich obligacji skarbowych 15–16 września przejściowo przebiła poziom 5%, sięgając około 5,04% — poziomu, którego rynek obligacji nie widział od lipca 2007 roku, kiedy globalny kryzys finansowy zapoczątkował lata polityki stóp bliskich zeru. Od tego czasu ustabilizowała się w okolicach 4,95%, ale przesłanie z rynków długu o stałym dochodzie jest jasne: era taniego pieniądza się skończyła, a rachunek wkrótce trzeba będzie zapłacić.

Rentowność 10-letnich obligacji ma znaczenie daleko wykraczające poza parkiety giełdowe: pełni rolę referencyjnej stopy wolnej od ryzyka, względem której wycenia się kredyty hipoteczne, obligacje korporacyjne i szeroką gamę aktywów, więc trwałe ruchy na tych poziomach rozchodzą się falami przez cały system finansowy.

30-letnie obligacje miały jeszcze bardziej dramatyczną historię, notowane w połowie września powyżej 5,28%. Od początku roku rentowność 10-letnich obligacji wzrosła o około 0,8 punktu procentowego.

Fed wraca do gry

Podczas posiedzenia FOMC 16–17 września Rezerwa Federalna podniosła stopę funduszy federalnych o 25 punktów bazowych — czyli o jedną czwartą punktu procentowego — do przedziału docelowego 3,75% do 4,00%. Była to pierwsza podwyżka stóp przez bank centralny od 2023 roku. Przewodniczący Fed Kevin Warsh opisał inflację jako „zbyt wysoką… przez zbyt długi czas”, a wykres kropek Fed, czyli kwartowe zestawienie indywidualnych prognoz decydentów dotyczących przyszłego kierunku stóp, wsk na oczekiwania dalszego zaostrzania polityki.

Co napędza wyprzedaż

Trzy siły zbiegają się, pchając rentowność w górę. Po pierwsze, inflacja pozostaje uparcie podwyższona, erodując realny zwrot ze stałych płatności kuponowych i skłaniając inwestorów do żądania wyższych rentowności jako rekompensaty. Po drugie, ceny ropy przekroczyły 100 USD za baryłkę, napędzane napięciami geopolitycznymi, które ograniczyły podaż. Po trzecie, potrzeby pożyczkowe rządu USA pozostają ogromne, a departament skarbu emituje dług w tempie wymagającym wyższych rentowności, aby przyciągnąć nabywców.

Niektórzy uczestnicy rynku rozpoczęli realizację zysków po gwałtownym wzroście, a lekki spadek cen ropy przyniósł chwilową ulgę. Analitycy ostrzegają jednak, że bez istotnego postępu w kwestii inflacji lub redukcji podaży obligacji skarbowych rentowności mogłyby z łatwością ponownie zbliżyć się do swoich niedawnych szczytów lub je przekroczyć — co czyni odczyty inflacji oraz tempo emisji długu rządowego kluczowymi wskaźnikami do obserwowania.

Skutki uboczne już się objawiają

Stopy kredytów hipotecznych, ściśle powiązane z rentownością 10-letnich obligacji, osiągnęły poziomy, które całkowicie wycinają wielu nabywców z rynku mieszkaniowego. Koszty finansowania przedsiębiorców wzrosły równolegle, uszczypując firmy, które muszą refinansować dług lub finansować nowe projekty.

Dla rynków akcji wyższe rentowności działają jak siła grawitacyjna. Gdy wolne od ryzyka obligacje rządowe oferują 5%, względna atrakcyjność akcji maleje. Akcje wzrostowe są szczególnie podatne, ponieważ ich wyceny w dużej mierze wynikają z przyszłych zysków dyskontowanych do wartości bieżącej po teraz wyższej stopie — a im wyższa stopa dyskontowa, tym mniejsza wartość bieżąca zysków, które nadejdą za lata.

Bitcoin i szerszy rynek aktywów cyfrowych stają w obliczu znajomego przeciwnego wiatru. Wyższe realne rentowności — czyli zwroty mierzone po uwzględnieniu inflacji — zwiększają koszt alternatywny posiadania nieoprocentowanych aktywów, koszt, który był znikomy, gdy stopy polityki monetarnej znajdowały się blisko zera. Dla kryptowalutowych protokołów pożyczkowych i DeFi presja jest jeszcze większa: gdy tradycyjne finanse oferują 5% na najbezpieczniejs aktywie świata, rentowności on-chain muszą rekompensować ryzyko inteligentnych kontraktów, ryzyko płynności i niepewność regulacyjną ponad tę bazę.