Alyssa Jaffee, een venturecapitalist die investeert in zorgbedrijven voor vrouwen, heeft een nieuwe boodschap voor werkende moeders: vraag om hulp. In een commentaar dat op 8 november 2026 in Fortune werd gepubliceerd — geschreven toen ze 38 weken zwanger was, zes dagen voordat ze op 29 juni 2026 haar vierde kind verwelkomde — zegt Jaffee dat de jacht op "alles kunnen" vrouwen heeft uitgeput en aantoonbaar zieker heeft gemaakt, en dat de belangrijkste stap die een overweldigde moeder kan zetten, is om hulp te vragen.

Het essay opent met een scène uit de week voor haar bevalling. Het was 23.00 uur en Jaffee lag in het donker in plaats van te slapen, terwijl ze stilletjes haar mentale lijstje afwerkte: kampformulieren, een vervolgafspraak bij de kinderarts, een bestuurspresentatie die gereviseerd moest worden, en de vraag wie die week het halen en brengen zou overnemen. "Mijn lichaam smeekte me om te rusten, en mijn brein liet het niet toe," schrijft ze. "Bij alle externe maatstaven deed ik alles. Maar de laatste tijd kon ik voelen hoe ik mezelf verloor."

Vier jaar eerder had Jaffee in een Fortune-artikel vrouwen opgeroepen te stoppen met vragen naar werk-privébalans. Haar advies destijds: "Je kunt nooit echt in balans zijn. Het doel is om ongebalanceerd te leven, heen en weer te wankelen, maar met overtuiging over de kant waar je naar neigt." Toen was ze zwanger van haar derde kind en, in haar eigen woorden, een "keihard werkende venturecapitalist." Vandaag is ze moeder van vier kinderen, met een groeiende portefeuille achter haar naam en meer dan driekwart miljard dollar opgehaald om te investeren in zorgbedrijven. De vraag waar ze nu steeds op terugkomt, is anders: zijn vrouwen de kunst van het wankelen zo perfect beheerst dat ze vergeten zijn te leven?

Vier kinderen en een volle carrière later, zegt ze, is de takenlijst nooit af. "Eén afvinken, door naar de volgende. Whack-a-mole in het extrem," schrijft ze, waarmee ze een leven beschrijft dat is ingericht op optimalisatie, prioritering en efficiëntie — zelfs ten koste van de persoon die de optimalisatie verricht: "Maak je geen zorgen als ik het offer ben."

De mentale belasting, stelt ze, is drastisch veranderd ten opzichte van de vorige generatie. De tijd dat kinderen tot het avondeten vrij rondrenden, heeft plaatsgemaakt voor minutieuze planning en overvolle agenda's van kinderen waarbij ouders het grootste deel van de logistiek opvangen. Ook het werk is intensiever geworden, met steeds hogere verwachtingen van productiviteit en doorgroei die samengebundeld zijn in de vraag: "Hoe doet zij toch alles?" Hybride en thuiswerken hebben de grens tussen kantoor en keukentafel vervagd "totdat er helemaal geen grens meer was," en kunstmatige intelligentie — aangeprezen als een manier om werknemers sneller te maken — heeft de lat voor productiviteit in plaats daarvan hoger gelegd: "rond de klok, voor altijd."

"Maar is dit alles hebben?" vraagt Jaffee zich af. Ze hoort talloze werkende moeders vertellen over dagen die eindigen met net genoeg energie om de volgende dag te halen. "We hebben geleerd hoe we in het onevenwicht kunnen leven, maar het lijkt erop dat we te veel en te snel hebben gewankeld en dat we onszelf onderweg zijn beginnen te verliezen," schrijft ze. Ze wijst op de opkomst van de "trad wife"-beweging — een trend op sociale media die fulltime huisvrouwschap en traditionele genderrollen romantiseert — als teken van een terugslag: "Het gaat niet echt om zuurdesem en schortjes; het is een volksraadpleging over een deal die niet meer werkt." Als "alles doen" vrouwen zo uitput, zegt ze, dan begint volledig afhaken eruit te zien als de enige manier om adem te halen.

Haar werk als investeerder in zorgbedrijven voor vrouwen heeft de gevolgen onmogelijk te negeren gemaakt, schrijft ze: de mentale belasting is uitputtend en doet aantoonbaar schade aan de gezondheid van vrouwen. Zonder gezondheid hebben vrouwen niets — en zij betalen de prijs.

Verwijzend naar onderzoek van de University of Bath merkt ze op dat moeders 71% van de mentale belasting in het huishouden dragen — het onzichtbare werk van onthouden, plannen en anticiperen — terwijl vaders meer betrokken zijn dan ooit in de moderne geschiedenis. Vaders hebben hun uren kinderzorg sinds de jaren zestig bijna verdrievoudigd, volgens gegevens van het Pew Research Center, maar nog steeds is het niet genoeg.

Die belasting, schrijft ze, "heeft een lichamelijke tol." Chronische stress heeft een klinische naam — allostatic load, de cumulatieve slijtage van een stressreactie die nooit volledig uitschakelt. Het is geen metafoor, benadrukt ze: het uit zich in ontstekingen, hoge bloeddruk en ziekte, en hoopt zich stilletjes op bij vrouwen die geprezen worden om hoeveel ze kunnen dragen. Vrouwen brengen 25% meer van hun leven in slechte gezondheid door dan mannen — ongeveer negen jaar per persoon — en bijna de helft van de werkende vrouwen zegt dat hun baan in de afgelopen zes maanden hun geestelijke gezondheid heeft geschaad. "Dit is geen vermoeidheid. Het is een achteruitgang die we normaal zijn gaan vinden," schrijft ze. De McKinsey-analyse achter dat cijfer schetst het dichten van de gezondheidskloof voor vrouwen als een kans van 1 biljoen dollar om levens en economieën te verbeteren — een maatstaf voor de schaal van wat Jaffee beschrijft.

Het systeem dat ons zou moeten ondersteunen, is daar niet op gebouwd, voegt ze eraan toe: minder dan 9% van de NIH-onderzoeksgelden van de afgelopen tien jaar ging naar de gezondheid van vrouwen.

Mensen, betoogt Jaffee, horen op te groeien in stammen, in gemeenschap, maar tegenwoordig wordt van moeders verwacht dat ze meer bereiken dan ooit, in isolement — maak je partner tevreden, zorg voor je kinderen, presteer maximaal op je werk, vraag geen hulp, en vooral: vertel niemand dat je hulp hebt. Ze vertelt over een vriendin die tijdens een panelgesprek werd gevraagd hoe ze vier kinderen manageerde en eerlijk antwoordde: "Ik heb twee nanny's en veel hulp." Later kreeg ze van de organisatoren van het congres het verwijt: "sjt, vertel niet de waarheid! We willen mensen niet afschrikken."

"Is hulp vragen niet een van de belangrijkste dingen die we voor onszelf en elkaar kunnen doen?" vraagt Jaffee, die betoogt dat de samenleving het vermogen heeft verloren om simpelweg te zeggen: "Ik kan dit niet alleen. Ik heb je nodig."

Dat verlies voelde ze zelf ook. De optimalisatie van haar eigen leven verbrekte haar tot ze "het grootste geschenk van allemaal" verloor: tijd. Dat bracht haar ertoe hulp te zoeken — eerst op kleine, besloten manieren, later openlijker. Ook nu is het ongelooflijk moeilijk, schrijft ze: "Ik ben een high-performing vrouw met familie in de buurt en middelen om hulp te betalen; zou ik dan niet alles moeten kunnen?"

Tijdens de pandemie belandde Jaffee in een appgroep met vier andere vrouwen, waarvan de helft elkaar nooit in persoon had ontmoet. Zes jaar later hebben ze sindsdien elke dag appels uitgewisseld en rekent ze de leden tot haar meest vertrouwde intimi. De naam van de groep: The Womb of Silence. Het is de plek waar een lid toegibt dat ze verdrinkt vlak voor een bestuursvergadering; waar een ander zonder schaamte vraagt of iemand een vertrouwde kinderarts kent, een therapeut die nieuwe patiënten aanneemt, of een naam voor wat ze voelt of de kwaal die ze ervaart. Het is de plek waar "'ik kan dit niet alleen' de entree_prijs is, geen bekentenis." Niets wat daar gezegd wordt, leidt tot ontmaskering of veroordeling, schrijft ze; er is altijd iemand die antwoordt.

Sindsdien heeft ze dat gevoel gerepliceerd in andere groepen, waaronder haar kernen Core of Core en Bad Ass VC Mamas. De appgroep heeft haar iets geleerd wat de rest van haar leven bleef proberen af te leren, zegt ze: "vragen is niet het moment waarop je faalt. Het is het moment waarop je echt begint te leven en te floreren."

Stapje voor stapje herkadt Jaffee haar eigen denkpatroon: alles zelf doen levert geen prijzen op, en "zichtbaar achteruitgaan" zal haar gezondheid en geluk niet verbeteren — hulp vragen wel. De bedrijven die haar als investeerder aanspreken, zijn volgens haar de bedrijven die vrouwen de twee dingen teruggeven die de wereld continu van ze wegneemt: hun tijd en hun gezondheid. "Elke keer dat ik om hulp vraag, krijg ik een stukje van mezelf terug." Met meer dan driekwart miljard dollar opgehaald om te investeren in zorgbedrijven voor vrouwen, is de vraag waar dat kapitaal terechtkomt een concrete plek om te volgen hoe de vragen die ze stelt over de tijd en gezondheid van vrouwen zich ontrollen.

De vrouw die om 23.00 uur wakker ligt, alles doet en stilletjes verdwijnt, begint terug te keren, schrijft ze — niet omdat ze minder draagt, maar omdat ze "eindelijk niet meer alleen draagt." Het is prima, concludeert ze, dat ChatGPT het gedicht van de tandfee schreef, dat Instacart automatisch de boodschappen bestelde, of — akka — dat ze een babysitter inhuurde om een dutje te doen. Vier jaar later, met haar vierde en laatste baby nu geboren, heeft ze vrede met rusten aan één kant van de wip — of zelfs eraf klimmen om even een pauze te nemen.

"Vraag om hulp als je die nodig hebt," schrijft ze. "En we weten allemaal: we hebben het nodig."

De meningen in commentaarstukken op Fortune.com zijn uitsluitend de standpunten van de auteurs en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de meningen en overtuigingen van Fortune. Dit verhaal verscheen oorspronkelijk op Fortune.com.