In 1914 verbleven Yitzhak Ben-Zvi en David Ben-Gurion — die na 1948 respectievelijk president en premier van Israël zouden worden — in de Ottomaanse hoofdstad, waar zij rechten studeerden aan de Universiteit van Istanbul. Palestina stond toen al ongeveer vier eeuwen onder Ottomaans bewind, en de Jong-Turkse Revolutie van 1908, die de grondwet herstelde en het parlement opnieuw bijeenriep, had nieuwe mogelijkheden geopend voor politieke participatie van de gemeenschappen in het rijk. Nadat zij al Ottomaans-Turks hadden gestudeerd, waren de twee aan hun rechtenstudie begonnen in de hoop ooit namens Jeruzalem als gekozen afgevaardigden zitting te nemen in de Kamer van Afgevaardigden.

Toen er oorlog dreigde, keerden zij terug naar Palestina, waar zij zich als vrijwilliger meldden voor militaire dienst in het Ottomaanse leger. Zij stelden ook voor een Joods legioen te vormen dat onder de Ottomaanse vlag zou vechten, maar dat initiatief vond geen gehoor. Zoals het verslag opmerkt: "We zullen nooit weten hoe de dingen waren verlopen als Ben-Zvi en Ben-Gurion de kans hadden gekregen het Ottomaanse uniform te dragen." Uiteindelijk droegen beide mannen wel een uniform — maar een Brits: in 1918, na de Balfour-verklaring, traden zij toe tot het Joodse Legioen van het Britse leger.

Moshe Sharett, een andere toekomstige premier van Israël die naar verluidt zowel Arabisch als Turks vloeiend beheerste, had een soortgelijk pad gevolgd: hij studeerde rechten in Istanbul voordat hij tijdens de Balkanoorlogen en gedurende de hele Eerste Wereldoorlog in het Ottomaanse leger diende — zelfs nog na de afkondiging van de Balfour-verklaring en de Britse bezetting van Jeruzalem in december 1917.

Het rijk waarbinnen deze toekomstige leiders hun plaats wilden vinden, overleefde de oorlog niet. De Ottomaanse staat viel in het begin van de jaren twintig uiteen, zijn Midden-Oosten-provincies werden verdeeld in Britse en Franse mandaatgebieden, en Palestina kwam onder Brits bestuur — de omgeving waarin Ben-Gurion, Ben-Zvi en Sharett uiteindelijk een eigen staat zouden leiden.

Het verslag is afkomstig uit The War That Made the Middle East: World War I and the End of the Ottoman Empire van Mustafa Aksakal, een boek dat de auteur van het bericht op Marginal Revolution omschrijft als "heel goed".

Bron: Marginal Revolution