Vanity Fair heeft een fragment gepubliceerd uit het boek van onderzoeksjournalist Matthew Cole, Princes and Thieves: Jared Kushner and Mohamed bin Zayed’s Secret Plot to Remake the Middle East, waarin wordt beweerd dat Saudische en Emiratische leiders tijdens de eerste ambtstermijn van Donald Trump in het geheim minstens $2 miljard hebben gestort op rekeningen waartoe Jared Kushner toegang had.

Het fragment, getiteld “The Art of the Deal: Jared Kushner’s Hacked Phone Revealed His Secret Negotiations — Including More Than $700 Million in Transfers”, gaat over Kushners rol als senior adviseur van Trump, zijn schoonvader. Kushner is nu Trumps speciale gezant.

De advocaten van Kushner eisten dat Vanity Fair het artikel zou intrekken en dreigden met juridische stappen tegen de uitgever van het boek, Simon \u0026 Schuster. Kushner heeft de berichtgeving van Cole ontkend en zei: “De beschuldigingen van deze auteur zijn volkomen krankzinnig, categorisch onwaar en nooit gebeurd. We hebben elk van deze beweringen officieel ontkend, maar de auteur heeft geen enkel bewijs geleverd om ze te onderbouwen.”

Zijn advocaten hebben gezegd dat dergelijke bankrekeningen niet bestonden en dat de beschuldigingen niet worden ondersteund door verifieerbaar bewijs. In een brief aan Simon \u0026 Schuster schreef de advocaat van Kushner ook dat Kushner niet betrokken was bij en geen kennis had van een vermeende tegenprestatie met de Qatarese regering. Kushner herhaalde zijn ontkenning op X en schreef dat de beschuldigingen “volkomen krankzinnig … en nooit gebeurd” waren.

Cole verdedigde het boek en zijn berichtgeving in een uitgebreid interview met Democracy Now! “Dit boek is het resultaat van meer dan 50 bronnen. Er is enorm veel feitencontrole en juridische toetsing aan dit boek voorafgegaan,” zei Cole. “Er staat veel informatie en verslaggeving in het boek waarmee we kunnen vaststellen en begrijpen dat er … een onheilige alliantie bestond tussen Jared Kushner en de leider van de VAE, de leider van Saudi-Arabië en destijds Benjamin Netanyahu, de premier van Israël.”

Een recensie van Fintan O’Toole in The New York Times stelde: “Als Coles beweringen kloppen, vormt Kushners politieke en financiële relatie met de president van de VAE, Mohammed bin Zayed, zonder twijfel het ergste geval van Amerikaans buitenlands beleid dat buiten de wet en democratische controle om werd gevoerd sinds het Iran-Contraschandaal tijdens de regering-Reagan in de jaren tachtig.”

Jamie Raskin, de hoogste Democraat in de Judiciary Committee van het Huis van Afgevaardigden, riep Kushner op zich terug te trekken uit onderhandelingen over het Midden-Oosten en Oekraïne. Raskin vroeg hem ook om een “uitgebreide lijst van bankrekeningen of andere financiële instrumenten” waartoe hij toegang had tijdens zijn overheidsfunctie te verstrekken. Zijn brief is hier beschikbaar.

Een voorgesteld fonds voor buitenlands beleid

In een interview met Amy Goodman zei Cole dat de in zijn boek beschreven regeling begon nadat Trump in 2017 aantrad. Volgens Cole gaf Trump Kushner een centrale rol in het Amerikaanse Midden-Oostenbeleid en droeg hij hem op te proberen het Israëlisch-Palestijnse conflict op te lossen.

Cole zei dat Mohamed bin Zayed, de heerser van de Verenigde Arabische Emiraten, bekend als MBZ, en Mohammed bin Salman, destijds de plaatsvervangend kroonprins van Saudi-Arabië en nu bekend als MBS, vóór Trumps komst naar het Witte Huis naar New York reisden om het transitieteam te ontmoeten.

Volgens Cole deelden Trump, Kushner, MBZ en MBS de wens om het Midden-Oosten opnieuw vorm te geven. Hun doelstellingen omvatten het indammen van Iran, het terugdraaien van wat zij zagen als de resterende gevolgen van de Arabische Lente, het nastreven van een voor Israël gunstige Israëlisch-Palestijnse overeenkomst en het marginaliseren van de Palestijnen. MBS wilde ook kroonprins worden en zich positioneren om de toekomstige koning van Saudi-Arabië te worden, aldus Cole.

Cole beschreef een eerste voorstel voor een fonds voor buitenlands beleid dat openlijk door Saudi-Arabië en de VAE zou worden gefinancierd. Het fonds zou Trumps internationale initiatieven hebben ondersteund, waaronder pogingen om de Amerikaanse uitgaven en troepenverplichtingen in het Midden-Oosten te verminderen. Een idee was volgens Cole dat de twee landen zouden helpen de muur langs de grens tussen de VS en Mexico te financieren, zodat Trump tijdens zijn herverkiezingscampagne van 2020 prestaties kon aanvoeren.

Cole zei dat het voorstel juridische en praktische complicaties opriep rond toestemming van het Congres en beperkingen op externe uitgaven, waarna het uiteindelijk verwaterde. Hij beweerde dat dit werd gevolgd door een geheime regeling tussen Kushner, MBS en MBZ waarbij een geldpool uit het buitenland kon worden gebruikt om de regionale doelstellingen van de Saudische en Emiratische leiders te bevorderen.

Die doelstellingen omvatten het beëindigen van de oorlog in Jemen op voorwaarden die gunstig waren voor Saudi-Arabië en de VAE, het verwijderen van de heerser van Qatar en het steunen van Khalifa Haftar in Oost-Libië in een poging de internationaal erkende regering in Tripoli omver te werpen.

De blokkade van Qatar en 666 Fifth Avenue

Saudi-Arabië en de VAE kondigden in juni 2017, tijdens Trumps eerste ambtstermijn, een blokkade van Qatar aan. De drie landen zijn welvarende Arabische Golfstaten en bondgenoten van de VS; alle drie huisvesten Amerikaanse troepen of militaire bases. Qatar is de locatie van het vooruitgeschoven hoofdkwartier van het Amerikaanse Central Command, waar ongeveer 10.000 Amerikaanse militairen waren gestationeerd en dat een belangrijke basis vormde voor operaties in Afghanistan en tegen Islamitische Staat in het Midden-Oosten.

Cole zei dat MBS en MBZ bezwaar maakten tegen de relatie van Qatar met Al Jazeera en de Qatarese regering beschuldigden van steun aan de Moslimbroederschap, Hamas en terrorisme. Ze wilden dat de emir van Qatar, Tamim al-Thani, van koers zou veranderen en waren bereid hem af te zetten als hij dat weigerde, aldus Cole.

Volgens Cole gaf Kushner de leiders feitelijk groen licht voor de blokkade zonder andere leden van de regering te informeren. De aankondiging zou de rest van de regering-Trump hebben verrast en een grote diplomatieke crisis hebben veroorzaakt. Cole zei dat de geldstromen die verband hielden met de vermeende regeling rond dezelfde tijd begonnen, maar benadrukte dat zijn boek niet vaststelt dat de twee gebeurtenissen rechtstreeks met elkaar verbonden waren.

Trump sprak publiekelijk zijn steun uit voor de blokkade. In opmerkingen vanuit de Rose Garden in juni 2017 zei hij: “De staat Qatar is helaas historisch gezien op zeer hoog niveau een financier van terrorisme geweest. En na die conferentie kwamen landen bijeen en spraken zij met mij over het aanpakken van Qatar vanwege zijn gedrag. We moesten een beslissing nemen: kiezen we de gemakkelijke weg, of nemen we eindelijk harde maar noodzakelijke maatregelen? We moeten de financiering van terrorisme stoppen.”

Minister van Buitenlandse Zaken Rex Tillerson en minister van Defensie Jim Mattis probeerden daarentegen escalatie te voorkomen en Qatar te beschermen. Cole zei dat twee hoge functionarissen van het Witte Huis hem vertelden dat regeringsfunctionarissen Trump herhaaldelijk probeerden uit te leggen dat het conflict ingewikkelder was dan hij begreep. Volgens Cole erkende Trump hun argumenten soms, maar keerde hij later terug naar het standpunt dat Qatar de boosdoener was, wat volgens Cole weerspiegelde welke informatie hij van Kushner kreeg.

Enkele dagen nadat de blokkade was begonnen, hoorde Tillerson dat Saudi-Arabië mogelijk een militaire inval in Qatar voorbereidde, aldus Cole. Tillerson zou MBS, die nog geen kroonprins was, hebben gezegd zich terug te trekken. Volgens een hoge Witte Huis-functionaris die Cole aanhaalt, stond de Qatarese heersende familie mogelijk ongeveer 72 uur verwijderd van omverwerping.

Cole beweerde ook dat de Qatarese regering hoorde over een financiële regeling waarbij Kushner, MBS en MBZ betrokken waren. Volgens een hoge Amerikaanse functionaris die Cole citeert, verwezen berichten aan Qatar over het oplossen van de blokkade naar een gebouw van de familie-Kushner met een aanzienlijke schuld dat moest worden gekocht.

Het ging om 666 Fifth Avenue in Manhattan, waarop $1,2 miljard schuld rustte toen Kushner tot het Witte Huis toetrad. Cole merkte op dat Kushner zijn directe eigendomsbelang in het gebouw van de hand deed toen hij de overheidsfunctie aannam, maar zei ook dat Kushner zeer hecht bleef aan zijn familie en had geholpen het vastgoedproject op te zetten.

De familie-Kushner zou Qatar in de maanden vóór de blokkade tweemaal hebben benaderd over de aankoop van het gebouw. Qatar wees het voorstel af, omdat functionarissen de investering als slecht beschouwden, aldus Cole.

Nadat Tillerson in maart 2018 was ontslagen, vreesde de Qatarese heersende familie volgens Cole dat MBS en MBZ opnieuw zouden proberen de regering omver te werpen met instemming van Washington. De familie besloot daarop 666 Fifth Avenue over te nemen via een regeling die plausibele ontkenning mogelijk moest maken en een directe aankoop moest vermijden.

In april reisde Tillersons opvolger, minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo, naar Saudi-Arabië en zei hij tegen MBS dat de blokkade vreedzaam moest worden opgelost, aldus Cole. Enkele weken later werd de emir van Qatar uitgenodigd in het Witte Huis, waar Trump zich positief over hem uitliet. Vervolgens werd de blokkade opgelost.

Cole zei dat de structuur van de transactie publieke vragen opriep, omdat het bedrijf dat 666 Fifth Avenue kocht het staatsinvesteringsfonds van Qatar als passieve investeerder had, en een dochteronderneming van dat bedrijf het gebouw kocht. De advocaten van Kushner hebben ontkend dat hij betrokken was bij of kennis had van een vermeende tegenprestatie waarbij Qatar betrokken was.

De vermeende Alpha- en Beta-rekeningen

Cole zei dat de vermeende regeling in de zomer van 2017 verschoof van een mogelijke financiering voor Trumps initiatieven naar een geldpool ter ondersteuning van de regionale plannen van MBS en MBZ. Hij beschreef twee rekeningen, die hij voor de duidelijkheid de Alpha- en Beta-rekeningen noemde.

De Alpha-rekening zou in de VAE zijn aangehouden en aanvankelijk ongeveer $1 miljard hebben bevat. Volgens Cole hield de VAE een administratieve vergoeding in op de bijdrage van Saudi-Arabië voor het beheer van het geld. Hij omschreef de rekening als vergelijkbaar met een Iran-Contra-achtige regeling waarbij buitenlands geld werd gebruikt voor buitenlands beleid en operaties buiten de boeken om.

Cole legde uit dat de Iran-Contra-affaire onder president Ronald Reagan draaide om de verkoop van Iraanse wapens om de Contra’s in Nicaragua te financieren, nadat het Congres de CIA en de Amerikaanse regering had verboden hen te steunen. De vermeende operatie in zijn boek verschilde volgens hem doordat het geen programma van een regering binnen een regering was, maar inhield dat Kushner met buitenlandse regeringen samenwerkte en hun geld gebruikte voor operaties in het buitenland.

Cole beweerde dat Kushner toegang had tot de rekening in de VAE en gemachtigd ondertekenaar was om overschrijvingen uit te voeren, terwijl hij benadrukte dat het boek niet zegt dat Kushner de overschrijvingen persoonlijk deed. Hij zei dat de rekening toebehoorde aan de Watani Al Emarat Foundation, een Emiratische binnenlandse liefdadigheidsorganisatie die naar verluidt als dekmantel werd gebruikt voor militaire en inlichtingenoperaties in het buitenland. In de periode die in het boek wordt onderzocht, werd de rekening volgens Cole voornamelijk gebruikt om Haftar en de burgeroorlog in Libië te steunen.

Volgens Cole ging de eerste overschrijving van de rekening in de zomer van 2018 naar Erik Prince, de oprichter van Blackwater. De tweede, ter waarde van $85 miljoen, ging naar Haftar, de commandant in Oost-Libië die probeerde de internationaal erkende regering in Tripoli omver te werpen.

Cole zei dat zijn berichtgeving over Prince was gebaseerd op meer dan tien jaar werk, waarvan een groot deel bij The Intercept, en dat zijn onderzoek naar Prince, de VAE en de geheime inlichtingenoperaties van de VAE uiteindelijk in het boek samenkwam.

De Beta-rekening zou een afzonderlijke geldpool zijn geweest die uitsluitend door MBZ werd gefinancierd. Cole beschreef deze als een rekening met ongeveer $1 miljard, dat naar Israël werd gestuurd en bij de Centrale Bank van Israël werd aangehouden ten behoeve van Kushner persoonlijk. Hij benadrukte dat de centrale bank een overheidsinstelling is die geen persoonlijke rekeningen aanhoudt en dat de vermeende rekening niet op naam van Kushner stond, maar voor hem zou zijn aangehouden.

Cole erkende dat onduidelijk was wat “persoonlijk voordeel” betekende en zei dat niet vaststond of de Beta-rekening een andere fonds voor buitenlands beleid was, zoals de Alpha-rekening. Hij zei dat het boek beschrijft hoe geld uit beide rekeningen werd overgemaakt en wie deze controleerden.

Cole zei dat het boek was gebaseerd op meer dan 50 bronnen en uitgebreid op feiten en juridische aspecten was gecontroleerd. Hij erkende dat vragen onbeantwoord bleven, maar stelde dat de details over de rekeningen en hun werking de basis voor zijn beschuldigingen vormden.

De vermeende telefoonhack

Het fragment in Vanity Fair gaat ook over de vermeende compromittering van Kushners mobiele telefoon. Cole zei dat het verhaal over de telefoonhack minder belangrijk was dan de vermeende financiële relaties en vooral verklaarde hoe sommige mensen van het bestaan van de rekeningen hoorden.

Eind 2017 kwamen Nederlandse inlichtingenfunctionarissen volgens Cole een Russische militaire inlichtingenagent van de GRU tegen die door Europa reisde. De Nederlanders benaderden Britse autoriteiten met de vraag of zij de agent in het Verenigd Koninkrijk konden proberen te rekruteren. De agent werkte mee nadat hem was verteld dat hij met de Nederlanders kon samenwerken of gevangen kon worden gezet in het VK.

Volgens Cole gaf de agent toegang tot een externe GRU-server in Rostov, Rusland. Nederlandse inlichtingenfunctionarissen die de server binnendrongen, vonden naar verluidt schermafbeeldingen van Kushners mobiele telefoon. De ontdekking leidde in Nederland tot zorgen, omdat het land als NAVO-lid bezorgd was over Trumps relatie met de Russische president Vladimir Poetin, zijn houding tegenover de NAVO en de mogelijkheid dat hij het bondgenootschap zou willen ontbinden.

Na enkele maanden zouden de Nederlanders hebben vastgesteld hoe Russische agenten toegang tot Kushners telefoon hadden gekregen. Begin 2018 konden zij de telefoon volgens Cole bekijken terwijl Kushner die gebruikte, hoewel zij het apparaat niet beheersten. De betrokken inlichtingendienst was de MIVD, de militaire inlichtingen- en veiligheidsdienst van Nederland, die Cole vergeleek met de Amerikaanse National Security Agency.

Cole zei dat de Nederlanders zagen dat Kushner toegang had tot de Alpha-rekening en dat honderden miljoenen dollars vanuit een bank in Azerbeidzjan naar die rekening stroomden. De vermeende overschrijvingen riepen vragen op over waarom Azerbeidzjaans geld naar een voor Kushner toegankelijke rekening in de VAE ging en waarom het geld vervolgens werd doorgestuurd naar onder anderen Prince en Haftar.

Cole zei dat hij aanvankelijk over de rekening hoorde via een bron die een reeks vragen aanleverde. Na zes maanden vond hij een onafhankelijke bron in een ander deel van de wereld die details over de rekening verifieerde en een breder inzicht gaf in het vermeende doel ervan. Volgens Cole bevatten de eindnoten van het boek aanvullende informatie over zijn bronnen.

Toezicht en de rol van Kushner

Goodman merkte op dat Kushner niet door de Senaat was goedgekeurd om buitenlands beleid te voeren. Cole antwoordde dat Kushners benoeming tot senior adviseur van het Witte Huis in 2017 hem een rol gaf die leek op die van een schaduwminister van Buitenlandse Zaken, met weinig toezicht buiten de president om.

Cole zei dat Kushner als overheidsmedewerker en staatsburger onderworpen bleef aan Amerikaanse wetten en regels, maar stelde dat de regering hem bewust in een positie met beperkt institutioneel toezicht had geplaatst. Volgens hem had de tweede regering-Trump een vergelijkbaar model overgenomen, waarbij familieleden en nauwe zakenrelaties werden ingezet als gezanten en leiders van het Amerikaanse buitenlands beleid.

Cole zei ook dat Kushner tijdens de tweede regering niet in een officiële functie binnen de Amerikaanse overheid diende, waardoor er nog minder toezicht op hem was. Hij omschreef de regeling als een ernstig bestuursprobleem, omdat gesprekken tussen Kushner en buitenlandse leiders naar verluidt plaatsvonden zonder functionarissen van het ministerie van Buitenlandse Zaken, de CIA of andere overheidsinstanties en zonder uitgebreide notities of memo’s.

Volgens Cole beschrijft het boek de eerste regering-Trump als het beginpunt van een bredere afbraak van traditionele normen voor buitenlands beleid. Hij verbond de inspanningen van de regering om Iran tegen te gaan met Israël, Saudi-Arabië en de VAE aan latere ontwikkelingen, waaronder de oorlog in Iran die volgens hem in februari 2026 gaande was. Die beweringen maken deel uit van Coles interpretatie van het bredere verhaal van het boek en zijn niet onafhankelijk vastgesteld in het aangeleverde materiaal.

Habib al-Sayegh en normalisering met Israël

Het interview ging ook over Habib al-Sayegh, een Emiratische dichter en prominente redacteur van de Khaleej Times. Volgens Cole was al-Sayegh een gerespecteerde intellectueel die regelmatig de wekelijkse salon van MBZ bezocht, bekend als de Majlis of Diwan, maar geen lid was van de heersende familie.

Volgens Cole bekritiseerde al-Sayegh in de zomer van 2019 publiekelijk de normalisering van de betrekkingen tussen Arabische regeringen en Israël. In een in augustus 2019 gepubliceerd Arabischtalig hoofdartikel zou hij hebben betoogd dat Arabische regeringen hun betrekkingen met Israël niet moesten normaliseren tenzij zij de Palestijnen compenseerden of anderszins tegemoetkwamen aan wat Israël hun had aangedaan.

Cole zei dat al-Sayegh enkele dagen later midden in de nacht bij hem thuis werd gearresteerd, naar een veiligheidsfaciliteit van de VAE werd gebracht en werd gemarteld. Drie dagen later kondigde de regering van de VAE zijn dood aan zonder details te geven over de manier waarop hij was overleden, terwijl zij hem publiekelijk prees.

Cole beweerde op basis van bronnen die met de zaak bekend waren dat al-Sayegh werd vermoord omdat zijn standpunt voor MBZ en de leiding van de VAE onaanvaardbaar was geworden. Hij zei dat al-Sayegh eerder de blokkade van Qatar had gesteund en als spreekbuis voor de Emiratische regering had gefungeerd, maar werd gedood nadat hij zich tegen normalisering met Israël had uitgesproken.

Cole vergeleek de vermeende moord met de moord in 2018 op de Saudische journalist Jamal Khashoggi, een columnist van de Washington Post die in het Saudische consulaat in Istanbul werd gedood en in stukken werd gesneden. Cole zei dat al-Sayegh niet in dezelfde zin een dissident was en dat de vermeende moord de risico’s aantoonde die zelfs figuren liepen die eerder de heersende regering hadden gesteund.

Volgens Cole was de bredere betekenis van Kushners relatie met MBS en MBZ dat Trump en Kushner het wereldbeeld van de leiders omarmden, dat hij omschreef als autoritair en intolerant tegenover afwijkende meningen en de vrijheid van meningsuiting.

De belangenorganisatie DAWN heeft de Verenigde Naties opgeroepen een onafhankelijk onderzoek naar de dood van al-Sayegh te openen. Raskin heeft Kushner ook opgeroepen zich terug te trekken uit onderhandelingen over het Midden-Oosten en Oekraïne vanwege de beschuldigingen in Coles boek.

Kushner blijft de berichtgeving ontkennen. “De beschuldigingen van deze auteur zijn volkomen krankzinnig, categorisch onwaar en nooit gebeurd,” zei hij.