Williams z Fed: wzrost rentowności obligacji skarbowych odzwierciedla silną gospodarkę, a nie kryzys rynkowy
Najważniejsze informacje
- •Prezes Fed Nowego Jorku John Williams powiedział, że wzrost rentowności obligacji skarbowych do wieloletnich maksimów odzwierciedla silną gospodarkę napędzaną inwestycjami w AI, centra danych i technologie, a nie dysfunkcję rynku.
- •Williams odmówił zobowiązania się co do dalszych podwyżek stóp, określając swoją pozycję jako wyczekującą i mówiąc, że potrzebnych jest więcej danych, by ocenić, czy bieżąca polityka przywróci inflację do celu.
- •Inwestorzy wyceniali około 66% szans na podwyżkę stóp na posiedzeniu Fed 15-16 września, według danych CME Group przywołanych w środę rano.
- •Williams powiedział, że oczekiwania inflacyjne pozostają dobrze zakotwiczone mimo presji cenowej wynikającej z ceł i trwającego konfliktu USA-Iran.
- •Jako stały członek FOMC z prawem głosu, którego instytucja monitoruje płynność rynku obligacji skarbowych, ocena Williamsa, że rentowności odzwierciedlają siłę gospodarki, ma szczególny wpływ wewnątrz komitetu.

Prezes Fed Nowego Jorku John Williams oświadczył w środę, że ostatni wzrost rentowności obligacji skarbowych USA do wieloletnich maksimów odzwierciedla silną gospodarkę, a nie jakikolwiek sygnał dysfunkcji rynku, odrzucając jedną z bardziej niepokojących interpretacji krążących wśród inwestorów.
W rozmowie ze Steve'em Liesmanem z CNBC, w programie Squawk Box, przeprowadzonej w nowojorskiej siedzibie Fed na Manhattanie, Williams powiedział, że wzrost rentowności, zwłaszcza na długim końcu krzywej, gdzie rynek wycenia oczekiwania wzrostu i inflacyjne, jest w dużej mierze napędzany intensywnymi inwestycjami w sztuczną inteligencję, centra danych i szeroko rozumiane technologie. „Nie chodzi tak naprawdę o to, że warunki finansowe wpływają na gospodarkę — powiedział. — Chodzi raczej o to, że gospodarka wpływa na warunki finansowe”.
To rozróżnienie ma realne znaczenie dla sposobu, w jaki Fed prawdopodobnie zareaguje. Skok rentowności spowodowany dysfunkcją — taką jak niedobór płynności, wymuszona delewrażenie czy utrata zaufania do funkcjonowania rynku obligacji skarbowych — zwykle wymagałby szybszej lub bardziej zdecydowanej reakcji politycznej, potencjalnie łącznie z bezpośrednią interwencją. Fed ma precedensy takich działań: od operacji na rynku repo uruchomionych we wrześniu 2019 r., gdy gwałtownie wzrosły krótkoterminowe stopy finansowania, po awaryjne programy skupu obligacji skarbowych zastosowane podczas zaburzeń pandemicznych w marcu 2020 r. i stresu w bankach regionalnych w 2023 r. — epizodów, w których decydenci uznali, że problemem była „instalacja rynkowa”, a nie fundamenty. Skok rentowności spowodowany silnymi oczekiwaniami wzrostowymi to zupełnie inny problem, przemawiający za cierpliwością i podejściem uzależnionym od danych, a nie za pilnością. Słowa Williamsa jednoznacznie mieszczą się w tym drugim obozie, co sugeruje, że nie widzi on potrzeby, by Fed gonił rynek obligacji działaniami politycznymi.
W kwestii, czy Fed powinien ponownie podnieść stopy, Williams odmówił zobowiązania się, określając swoją pozycję jako wyczekującą. „Nie ma obecnie wyraźnych sygnałów, czy bieżąca polityka pieniężna wystarczy, aby w ciągu roku lub dwóch przywrócić inflację do celu, czy też trzeba będzie podjąć dalsze działania — powiedział. Dodał, że ostatnie dane o inflacji są zachęcające, ale ostrzegł przed zbyt daleko idącymi wnioskami z krótkiej serii danych, mówiąc, że decydenci potrzebują pełnego obrazu opartego na wielu punktach danych, zanim wyciągną wnioski.
Wypowiedzi Williamsa padają na tle rynku, na którym inwestorzy już wycenili szansę podwyżki na posiedzeniu Fed 15-16 września na około 66%, według danych CME Group przywołanych w środę rano. Taki poziom wyceny odzwierciedla rynek, który przeszedł od traktowania podwyżki jako ryzyka ogonowego do postrzegania jej jako bardziej prawdopodobnego scenariusza — przesunięcie w dużej mierze napędzane przez tę samą dynamikę rentowności, do której odnosił się Williams. Jego ujęcie sugeruje, że poprzeczka dla faktycznej podwyżki będzie zależeć mniej od samego ruchu rentowności, a bardziej od tego, czy podstawowe dane o inflacji i wzroście nadal będą go potwierdzać.
Williams ma tu szczególny ciężar gatunkowy ze względu na swoją rolę stałego członka FOMC z prawem głosu oraz bliższą niż inne banki rezerwowe bliskość Fed Nowego Jorku do „instalacji rynkowej”, dlatego jego charakterystyka skoku rentowności jako ruchu napędzanego gospodarką, a nie problemu płynności czy dysfunkcji, powinna uspokoić bardziej alarmistyczne interpretacje krążące ostatnio. Jest to również ocena, którą może zweryfikować własny aparat nadzorczy Fed: Fed Nowego Jorku przygotowuje badania i raporty dealingowe dotyczące płynności rynku obligacji skarbowych, które wspierają ocenę komitetu, czy warunki handlu się pogarszają.
Jednoznacznie stwierdził również, że w jego ocenie oczekiwania inflacyjne są dobrze zakotwiczone, mimo wzrostu cen w tym roku związanego z cłami i trwającym konfliktem USA-Iran, które obie wywierały presję kosztową na całej gospodarce. To zakotwiczenie ma znaczenie, ponieważ jest jednym z kluczowych warunków wstępnych Fed dla tolerowania krótkoterminowej zmienności cen bez agresywnej reakcji. Gdyby oczekiwania uznano za wymykające się spod kontroli, Williams i jego kolegi czuliby się prawdopodobnie zmuszeni działać bardziej zdecydowanie, niezależnie od sytuacji z rentownością.
Jako prezes Fed Nowego Jorku Williams ma stałe miejsce z prawem głosu w FOMC — cechę strukturalną odróżniającą go od pozostałych jedenastu prezesów banków rezerwowych, którzy rotacyjnie zajmują miejsca głosujące według harmonogramu. To stałe miejsce, w połączeniu z unikalną rolą Fed Nowego Jorku w realizacji polityki pieniężnej i monitorowaniu „instalacji” rynku finansowego, sprawia, że jego ocena, czy ruchy rynkowe odzwierciedlają siłę, czy stres, zwykle ma szczególny wpływ wewnątrz komitetu.
Akcje amerykańskie wzrosły tego samego dnia, w którym padły te wypowiedzi, choć nie należy traktować obu zjawisk jako wyraźnie powiązanych, a implikacje jego słów nie są wprost bycze dla akcji. Jego wyjaśnienie ruchu rentowności — że silna gospodarka i intensywne inwestycje w AI oraz technologie podnoszą rentowność — działa w obie strony. Z jednej strony jest to scenariusz wspierający akcje: silny wzrost i boom kapitałowy są zwykle korzystne dla zysków spółek. Z drugiej strony bezpośrednio podnosi szanse na podwyżkę stóp przez Fed, co zwykle obciąża akcje, zwłaszcza sektory wrażliwe na stopy. Gdyby rynki wzięły słowa Williamsa dosłownie, bardziej logicznym rezultatem byłaby raczej repricing w stronę większego, a nie mniejszego ryzyka podwyżki, co nie wspiera oczywiście byczej reakcji akcji. Warto odnotować zbieżność czasową, ale traktowanie jej jako przyczyny środowych wzrostów akcji oznaczałoby wyciąganie z tej chwili wniosków ponad to, co same komentarze uzasadniają.
Dla traderów i inwestorów praktyczna konkluzja jest taka, że dalsze pozytywne niespodzianki w danych o wzroście lub inwestycjach związanych z AI i technologiami raczej wzmocnią, a nie podważą argumentację za wrześniową podwyżką, natomiast uwaga Williamsa o dobrze zakotwiczonych oczekiwaniach inflacyjnych sugeruje, że musiałby on zobaczyć rzeczywiste pogorszenie tego zakotwiczenia — a nie jedynie podwyższone rentowności — zanim uznałby sytuację za pilną. Kolejnym elementem do obserwacji jest seria danych do września, w tym nadchodzące publikacje inflacyjne i ewentualne sygnały stresu w wskaźnikach płynności rynku obligacji skarbowych, ponieważ zarówno dryf oczekiwań, jak i pogorszenie funkcjonowania rynku byłyby bardziej prawdopodobnym wyzwalaczem zmiany tonu Williamsa i innych centrowych członków komitetu z prawem głosu.