Przemówienie nowo mianowanego przewodniczącego Rezerwy Federalnej w piątek ujawniło pogłębiający się wewnętrzny spór w administracji dotyczący polityki gospodarczej i być może ustawiło go „na kursie kolizyjnym” z prezydentem Donaldem Trumpem. Taką ocenę przedstawił American Conservative, który we wtorek argumentował, że spór o politykę gospodarczą zmierza ku „konfrontacji”. (Analiza American Conservative: W Jackson Hole Warsh przygotował potencjalną konfrontację z Trumpem)

„Kevin Warsh wygłosił swoje pierwsze duże przemówienie jako przewodniczący Rezerwy Federalnej 28 sierpnia na tegorocznym Sympozjum Polityki Gospodarczej w Jackson Hole” — pisze American Conservative. W tym wystąpieniu Warsh przekazał „wskazówki co do przyszłego kierunku Fed — choć wolałby tego nie robić — i być może sam ustawił się na kursie kolizyjnym z prezydentem Trumpem”. Coroczne sympozjum, organizowane przez Fed z Kansas City w Wyoming, od dawna służy jako miejsce, w którym szefowie Fed sygnalizują zmiany w podejściu do polityki pieniężnej, dlatego uwagi Warsha były uważnie analizowane przez rynki i komentatorów.

Warsh wypowiada wojnę forward guidance

Jak wyjaśnia magazyn, Warsh wypowiedział „wojnę” koncepcji „forward guidance”, określanej jako „żargon Fed oznaczający wcześniejsze zapowiadanie ruchów polityki pieniężnej”, która przez ostatnie dwie dekady była standardową praktyką banku centralnego. Warsh przyznał, że praktyka ta miała „utrzymywać spokój na rynkach w okresach gospodarczych zawirowań”, ale „uważa, że przestała być pożądana, ponieważ rynki stały się zbyt zależne od tych informacji, co zamyka bank centralny w zapowiedzianej polityce niezależnie od późniejszych zmian okoliczności”.

„Jak zauważył zeszłego tygodnia w Jackson Hole, forward guidance może w rzeczywistości wprowadzać w błąd rynki, firmy i gospodarstwa domowe, utrudniając decydentom podejmowanie decyzji stóp procentowych w oparciu o twarde dane” — pisze magazyn. Odejście od forward guidance oznaczałoby istotną zmianę w komunikacji Fed, ponieważ inwestorzy przywyknęli do traktowania wcześniejszych sygnałów urzędników o ścieżce stóp jako stałego elementu oczekiwań rynkowych.

Podkreślając potrzebę ustalenia właściwej relacji między rynkami finansowymi a Fed, Warsh oświadczył: „Fed potrzebuje jasnych sygnałów rynkowych, tak niefiltrowanych, jak to możliwe: poziomu i zmian cen aktywów w poszczególnych sektorach, cen i wolumenów obrotu skarbowymi papierami wartościowymi, kursu dolara na rynku walutowym, kosztu i dostępności kredytu oraz ceny szerokiego koszyka surowców”.

Pozorne ukłucie w stronę sekretarza skarbu Scotta Bessenta

American Conservative zauważa, że „w odniesieniu do skarbowych papierów wartościowych trudno nie dostrzec ukłucia w stronę ostatnich działań sekretarza skarbu Scotta Bessenta. W sierpniu dług publiczny przekroczył 40 bilionów dolarów, a rentowność 30-letnich obligacji skarbowych wzrosła do najwyższych poziomów od niemal dwóch dekad. Rosnące obciążenie długu dla finansowania rządu podniosło stopy procentowe, ponieważ kupujący wyceniają ryzyko niewykonania zobowiązań. Kupując z powrotem część tych długoterminowych obligacji, Bessent liczy na obniżenie rentowności na długim końcu krzywej rentowności (zwykle rosnącej krzywej pokazującej różnicę między rentownością obligacji krótko- i długoterminowych), a tym samym na zmniejszenie kosztów pożyczek rządu”.

Zgodnie z magazynem wysiłek ten zakończył się niepowodzeniem, a Warsh jasno daje do zrozumienia, że jest „przeciwko zniekształcaniu tak ważnego sygnału, jakim jest rentowność obligacji skarbowych”. Ta wymiana podkreśla również granicę między mandatem polityki pieniężnej Fed a odpowiedzialnością Skarbu za zarządzanie długiem — podział kompetencji, który według uwag Warsha zamierza on utrzymać.

Stabilność cen ponad zatrudnienie

American Conservative wskazuje, że „Warsh nadal podkreśla koncentrację banku centralnego na stabilności cen ponad częścią dotyczącą zatrudnienia w ramach podwójnego mandatu. W swoim wystąpieniu w Jackson Hole określił rynek pracy jako «stabilny» i poświęcił dużo czasu analizie wskaźników inflacji, które wciąż budzą niepokój. Powtórzył, że «odpowiedzialność za 65 miesięcy trwałej, podwyższonej inflacji spoczywa w całości na banku centralnym. I to jest właściwe miejsce»”. Podwójny mandat odnosi się do ustawowego zobowiązania Fed wobec Kongresu do dążenia zarówno do maksymalnego zatrudnienia, jak i stabilnych cen.

Eksperci finansowi odczytali te uwagi jako sygnał nadchodzących podwyżek stóp — dokładnie odwrotnie niż chciał Trump, mianując Warsha na czele Fed. Według National Conservative prezydent naciskał na obniżki stóp mimo wysokiej inflacji i dotąd obwiniał „bardzo upolitycznioną” radę Fed za opieranie się jego żądaniom, mówiąc, że „Kevin jest fantastyczny”. Jeśli jednak Warsh podniesie stopy procentowe, jak się oczekuje, umieści go to „wprost na celowniku prezydenta”. Napięcie to odbija długotrwały spór o niezależność Fed, ponieważ prezydenci historycznie preferowali niższe stopy, podczas gdy bank centralny starał się chronić swoje decyzje polityczne przed presją polityczną.

Jednocześnie magazyn zauważa, że „pozowanie na zwolennika utrzymania lub obniżenia stóp prawdopodobnie podważy jego wiarygodność wobec rynków”.

„Aby utrzymać sweIFIC status jastrzębia inflacyjnego” — konkluduje magazyn — „Warsh może być zmuszony rozczarować swojego prezydenta”.