AktualnościMakroVraic: restauracja z gwiazdką Michelin, która stawia Guernsey na kulinarnej mapie

Vraic: restauracja z gwiazdką Michelin, która stawia Guernsey na kulinarnej mapie

Autor: City AM Markets·

Najważniejsze informacje

  • •Vraic została otwarta na Guernsey rok temu i w ciągu kilku miesięcy zdobyła gwiazdkę Michelin – pierwszą na wyspie od ponad dekady.
  • •Szef kuchni Nathan Davies wcześniej pracował w dwugwiazdkowym Ynyshir i w 2019 roku założył SY23 w Aberystwyth, które po czterech latach zamknięto z powodu tego, co nazwał bezprecedensowymi trudnościami finansowymi.
  • •Restauracja nosi nazwę pochodzącą od słowa w języku guernésiais oznaczającego glony, a jej menu opiera się na lokalnych glonach i produktach.
  • •Wywar z glonów – umami zupa w stylu dashi z glonami marynowanymi i surowymi oraz żelem z wakame – to zmieniające się danie podawane cały rok, które według Daviesa zostawiło ślad w pamięci gości.
  • •Vraic zadebiutowała w pierwszej pięćdziesiątce rankingu National Restaurant Awards, zestawienia w Wielkiej Brytanii, o którym decydują szefowie kuchni, restauratorzy i krytycy kulinarni.
Vraic: restauracja z gwiazdką Michelin, która stawia Guernsey na kulinarnej mapie

W Vraic szef kuchni Nathan Davies stworzył restaurację, dla której warto polecieć – i wrócić tego samego dnia, pisze Carys Sharkey.

Latanie gdziekolwiek na lunch to akt dekadencji; powrót tego samego dnia graniczy z obscenicznością. A jednak Vraic, otwarta na Guernsey rok temu, wywalczyła sobie miejsce w światku fine-diningu. W ciągu kilku miesięcy od otwarcia otrzymała gwiazdkę Michelin – pierwszą na wyspie od ponad dekady – i zadebiutowała w pierwszej pięćdziesiątce rankingu National Restaurant Awards, corocznego zestawienia w Wielkiej Brytanii, o którym decydują szefowie kuchni, restauratorzy i krytycy kulinarni. To sporo jak na dwanaście miesięcy, a przez to podróż nagle wydaje się znacznie krótsza.

Guernsey, mała skalista wyspa na Kanale La Manche, która ciągnie się ku Francji i osuwa w stronę Anglii, pozostając w pełni sobą, ma problem z mgłą. Po przybyciu wszyscy rozmawiali wyłącznie o mgle; trudno prowadzić rozmowę, żeby nie pojawił się temat niskich chmur – czasami wręcz dosłownie. Guernésiais – mieszkańcy posługujący się normandzkim językiem dziedzictwa wyspy – mają własną wersję pogodowej obsesji. Aż tak bardzo się nie różnimy. Groźba opóźnionych i odwołanych lotów mogłaby odstraszyć restauratora, ale z pewnością dodaje elementu oczekiwania. Gdy pędziliśmy przez wyspę drogami, a czasem chodnikami, poczułem to wyjątkowe podekscytowanie, które towarzyszy „restauracjom celowanym”. A Vraic Nathana Daviesa to naprawdę cel.

Restauracja gnieździ się na północy wyspy, z widokiem na południowo-zachodnie wybrzeże Anglii, gdzie wicher owija się wokół przylądka i znosi słone powietrze na jej czarną, szklistą elewację. W środku panuje styl skandynawski w lekkiej odsłonie: szeroko rozbudowana otwarta kuchnia, ognie migoczące w kącie, owcze skóry zarzucone na oparcia krzeseł i sztućce z poroża. Przywołuje to skojarzenia z Ynyshir, wybitną restauracją z dwiema gwiazdkami Michelin w środkowej Walii, w której Davies był szefem kuchni, zanim w 2019 roku założył kolejne cenione miejsce, SY23 w Aberystwyth. SY23 szybko zebrało grono oddanych fanów i stało się jedną z najlepszych restauracji Walii, ale już po czterech latach musiało zostać zamknięte w obliczu finansowych trudności, które Davies określił mianem „bezprecedensowych” – przypomnienie o presji, jaką odczuwają nawet słynne niezależne restauracje w powojennej, drogiej gospodarce gastronomicznej Wielkiej Brytanii. Vraic jest jednak mniej ostra i mniej mroczna niż Ynyshir: elektryzująca poszarpaność jednej restauracji została wygładzona geniuszem drugiej, zmiękczona i przeszlifowana przez wyspiarskie życie jak szkło morskie.

Wyspiarska tożsamość jest dla Vraic wszystkim. Dla Nathana i jego żony Hollie, odpowiedzialnej za operacje restauracji, przeprowadzka musiała po prostu „paszować”. Pierwszym językiem ich dzieci jest walijski, a rodzina dorastała na surowym wybrzeżu Walii; Londyn nie wabił. Ale gdy otrzymali propozycję otwarcia restauracji na Guernsey i po wizycie na wyspie oraz w tej konkretnej lokalizacji, wszystko zagrało. Była tu dzika surowość, która odpowiadała temu, co znali wcześniej – a co ważniejsze, było tu mnóstwo glonów.

„Przeprowadzając się na Guernsey, bardzo pilnowaliśmy, by nie utracić naszej filozofii kulinarnej i tożsamości oraz by kontynuować to, co z zespołem zbudowaliśmy w Walii” – mówi Davies. „Ale przeprowadzka na wyspę, gdzie chcieliśmy celebrować miejscową kuchnię, oznaczała, że zachowaliśmy wiele z naszego stylu i technik gotowania, ale zamieniliśmy składniki na lokalne produkty.”

Gwiazdą spiżarni Daviesa są bez wątpienia glony. Restauracja nosi ich nazwę („vraic” to słowo oznaczające glony w języku guernésiais), ściany zdobią ich obrazy, a menu jest na nich zbudowane. Najlepszy posiłek zaczyna się tam również od nich – w formie martini z glonów. Historycznie vraic było zbierane przez mieszkańców i używane jako nawóz; kuchnia Daviesa nadaje temu tradycyjnemu zasobowi fine-diningową odsłonę.

Przed przyjazdem do restauracji zatrzymaliśmy się na plaży, by poznać glony od Bena i Naomi Tustin, którzy założyli Guernsey Seaweed i sprzedają wszystko – od mieszanek przyprawowych po krem przeciw obtarciom. Podgryzając napełnione morską wodą liście i gęste od naczyń kwiatostany, dowiedzieliśmy się, że jedyną rzeczą, której glony nie potrafią, jest odurzenie – choć może po prostu nie próbowali dość mocno. Poza tym możliwości wydają się nieograniczone, a w kuchni Daviesa nie brzmi to jak przesada.

Glony pojawiają się jako zielonkawa, roślinna posypka w otwierającym daniu z kraba i orzechów laskowych oraz są posypywane jak słona konfetti na ogonie homara w sosie sanbaizu („trzy miseczki octu”), ubogaconym żółtym masłem z Guernsey. Do dania podawana jest bułka z homarem – coś pomiędzy tostem z krewetek a singapurskim smażonym mantou – ukoronowana sezamem, idealna do wytarcia miseczki do sucha. Jednym z najlepszzych dań był perfekcyjny kawałek turbota, gotowany w całości na ości nad ogniem, a potem krojony w prostokąty wielkości pudełka na buty. Ryba podawana jest z sosem z palonego masła rozcieńczonym olejem ze szczypiorku, posypana planktonem i zwieńczona bukietem glonów, który zmienia się wraz z porami roku i przypływami; na moim turbocie znalazły się cztery odmiany o zupełnie różnych teksturach i smakach. Kuchnia Daviesa bywa subtelna, dlatego podskórne prądy skoncentrowanego smaku zaskakują niczym rypel.

Nigdzie nie widać tego lepiej niż w wywarze z glonów. Davies delikatnie protestuje, gdy sugeruję, że stało się to swego rodzaju daniem rozpoznawalnym restauracji – Vraic ma dopiero rok, zauważa, więc za wcześnie na mówienie o „daniach sztandarowych”. Ale przyznaje, że wywar „zostawił ślad” w pamięci gości.

„To danie wciąż się zmienia, więc może być w menu przez cały rok, co daje nam mnóstwo czasu, by je doskonalić w miarę rozwoju. Ale już teraz to mocne uderzenie i cieszę się na myśl o tym, że będę je robił coraz lepszym” – mówi Davies.

To z pozoru skromne danie, pojawiające się na początku menu degustacyjnego: intensywnie umami, dashi-podobna zupa podawana z kłębowiskiem marynowanych i surowych glonów oraz żelem z wakame, z jaskrawozielonym olejem ze szczypiorku rozsypanym na powierzchni. Wygląda – i smakuje – jak kałuża przy skałach po deszczu. Davies może sprzeciwiać się określeniu „danie sztandarowe”, ale jego kuchnia i sarnia tożsamość restauracji są w tym wywarze tak twórczo splecione, że trudno wyobrazić sobie, by kiedykolwiek zniknął z menu.

W drodze na lotnisko wstąpiliśmy na kilka pint do Happy Landings, pubu oddalonego około trzydziestu sekund od terminala – co okazało się szczęśliwym zbiegiem okoliczności, bo w momencie wyjścia nasz lot właśnie rozpoczął boarding. A przynajmniej powinien. Zamiast tego, gdy lot opóźniał się o godziny z powodu mgły, piliśmy kolejne piwo, graliśmy w grę luźno przypominającą dżina rummy i narzekaliśmy na pogodę. To wydawał się stosowny finał niemal błyskawicznej wizyty na Guernsey – a z restauracją tak dobrą jak Vraic miejmy nadzieję, że pierwszą z wielu.

Vraic: