Droga Victorii Abiodun do Web3 zaczęła się od przekonania, że kryptowaluty należą nieodłącznie do świata internetowych oszustw — oraz od decyzji podjętej w czasach lockdownu, by przebić się przez żargon za pomocą pisania. Wychowując się w domu związanym ze służbą zdrowia, miała wyznaczoną drogę: ukończyć studia anatomiczne na Uniwersytecie Ilorin w stanie Kwara w środkowej Nigerii, wyjechać za granicę na studia medyczne i nie oglądać się za siebie. Ale gdy przedłużający się strajk akademicki zderzył się z lockdownami związanymi z COVID-19 w 2020 roku, a kolega z roku na anatomii zakwestionował jej uprzedzenia, zaczęła od zera pisać własne wyjaśnienia gęstych, przeładowanych żargonem whitepaperów.

Ta ciekawość uruchomiła nieoczekiwane reakcje łańcuchowe: ghostwriting technicznych podstaw jako studentka, współzałożenie startupu gamingowego, kierowanie marketingiem europejskiego protokołu tożsamości zdecentralizowanej i zbudowanie liczącej 100 osób społeczności deweloperów Solana w Ilorin. Dziś, studiując MBA na University of Southern California i badając zapotrzebowanie na energię o wysokiej gęstości, pisze otwartą, napisaną prostym językiem książkę o blockchainie, którą chciałaby przeczytać na samym początku swojej drogi.

Abiodun, edukatorka Web3, rozmawiała z Johnem Adoyim z TechCabal w ramach tegotygodniowego cyklu My Life in Tech o przypadowej podróży z pracowni anatomii do edukacji blockchainowej. Jeszcze kilka lat temu nie chciała mieć nic wspólnego z tą branżą.

Dom pełen medycyny

Zanim zetknęła się z Web3, Abiodun wizjonowała karierę w ochronie zdrowia. Jej matka była pielęgniarką, a starsza siostra studiowała medycynę. Jako dziecko przez chwilę rozważała prawo, bo jej wuj był adwokatem i wydawało jej się to „całkiem fajne”, ale w domu przesiąkniętym praktyką kliniczną to medycyna ciągnęła mocniej.

„Zakładałam, że też chcę zostać lekarzem” — mówi — „i po prostu poszłam za tym rozpędem.”

Zapisała się na Uniwersytet Ilorin na kierunek anatomia, planując po ukończeniu studiów wyjazd za granicę na studia medyczne lub podyplomowe w zakresie zdrowia publicznego. Technologia nie pojawiała się w tych planach.

„Nigdy nie wyobrażałam sobie, że wejdę do technologii” — mówi — „ani nie myślałam, że szczególnie mnie ona interesuje.”

Widać było już jednak jego zmysł przedsiębiorczy. Od pierwszego roku studiów zakładała małe przedsięwzięcia w różnych branżach. Niektóre nabierały rozpędu, inne upadały, ale zbiorcze doświadczenie wyostrzyło jej instynkt komercyjny.

Strajk, lockdown i przemiana

W 2020 roku wybuchła pandemia COVID-19. Lockdowny, w połączeniu z przedłużającym się strajkiem Akademickiego Związku Kadry Uniwersyteckiej (ASUU), który zamknął nigeryjskie uniwersytety, zatrzymały jej naukę. Zamiast tracić czas, opublikowała e-book o kondycji fizycznej, założyła internetową społeczność fitness i eksplorowała cyfrowe projekty poboczne.

Kryptowaluty wciąż nie były na jej radarze. Jako studentka uważała je za nieodróżnialne od oszustw; ludzie, którzy je głosili, wydawać się mogli albo oszustami, albo ich ofiarami. Jej kolega z anatomii kontynuował jednak misję ewangelizacji sektora, a ponieważ był już aktywny w technologii, ich regularne rozmowy stopniowo rozbijały jej sceptycyzm.

„Podczas lockdownu zanurzyłam się w czytaniu i badaniach” — mówi — „i to był punkt zwtny.”

„Szczerze mówiąc, pierwszą rzeczą, która wzbudziła moją ciekawość, były pieniądze, które on zarabiał” — mówi. „Pomyślałam: ‘Co? To jest szalone.’”

Jednak finansowa ciekawość była jedynie punktem wejścia. Pochodząc z czysto ścisłego środowiska, miała trudności z uchwyceniem podstawowych koncepcji technicznych, co skłoniło ją do pisania o nich, żeby je rozłożyć na czynniki pierwsze. „Celem było po prostu samodzielne nauczenie się kluczowych koncepcji” — mówi.

Rodzinna próba uwidoczniła użyteczność tej technologii. Jej starsza siostra studiowała medycynę na Ukrainie, gdy w 2014 roku wybuchł konflikt, a jej rodzice w Nigerii nie mogli wysyłać czesnego ani środków na utrzymanie przez zerwane międzynarodowe kanały bankowe. Gdy Abiodun opowiedziała o tej przygodzie, jej przyjaciel wyjaśnił, jak rozliczenia peer-to-peer na blockchainie mogły ominąć tradycyjną infrastrukturę bankową i natychmiast przemieszczać kapitał.

„Zobaczenie realnej luki, którą ta technologia wypełnia, sprawiło, że natychmiast stała się dla mnie fascynująca” — mówi.

Zaczęła pisać eseje, by syntetyzować swoje badania. Gdy kolega ocenił jej pracę, zapytał, czy zdaje sobie sprawę, że firmy płacą autorom za tworzenie technicznych treści o blockchainie. Nie wiedziała o tym. Pisząc do agencji i niszowych publikacji, zdobyła wczesne zlecenie na napisanie w formacie pytań i odpowiedzi podstawowego wprowadzenia do koncepcji rozproszonego rejestru. W latach 2020–2021, kończąc studia, Abiodun freelansowała jako strateg treści dla startupów Web3, blogów korporacyjnych i czasopism branżowych.

Ta ciekawość wkrótce wyniosła ją poza pisanie. Później doradzała firmom blockchainowym, współzałożyła startup gamingowy i stworzyła Superteam Ilorin — regionalną społeczność wspierającą deweloperów i founderów budujących na sieci Solana. Dzięki tym doświadczeniom skupiła się na pytaniu wykraczającym poza mechanikę techniczną: jak twórcy mogą wykorzystać tę technologię do rozwiązywania ostrych, realnych problemów?

Przedsięwzięcie gamingowe

Gry blockchainowe były jednym z pierwszych obszarów, które przyciągnęły jej uwagę. Logika ekonomiczna była intuicyjna, gdy przyjaciel jej ją wyjaśnił: gracze już wydają prawdziwe pieniądze na wirtualnetywa, więc powinni móc nimi w pełni władać i zachować możliwość wypłaty zysków.

W 2021 roku dostała szansę budować w tej przestrzeni. Poznała współzałożyciela, który chciał stworzyć grę blockchainową, a pomysł przerodził się w Sportrex — ekosystem gamingowy zbudowany wokół modelu play-to-earn.

Zakres szybko przerósł pojedynczą grę. Sportrex został zaprojektowany jako agregator: gracze mogli śledzić wygrane i globalne rankingi poprzez dedykowany portfel gamingowy, a niezależni deweloperzy mogli wnosić własne gry na platformę. Szersza mapa drogowa obejmowała system ligi konkurencyjnej z turniejami esportsowymi, doświadczenia w rzeczywistości wirtualnej oraz natywny token użytkowy dla ekosystemu gamingowego.

Abiodun uważała, że samo zarabianie pieniędzy nie utrzyma zainteresowania graczy.

„Play-to-earn jest atrakcyjne, ale jeśli rozgrywka nie ma treści, retencja spada” — mówi. „Nikt nie chce grać w grę, która nie sprawia przyjemności.”

Jako szefowa marketingu pisała whitepapery firmy, kierowała strategią marki, zarządzała pozyskiwaniem społeczności i negocjowała partnerstwa strategiczne. Kierowała też obecnością firmy na Dubai Blockchain Summit, prowadząc rozmowy z potencjalnymi inwestorami instytucjonalnymi.

To przedsięwzięcie utwierdziło ją w przekonaniu, że wczesne startupy technologiczne muszą stawiać szybkość ponad bezbłędne wykonanie.

„Wierzę w wypuszczanie produktów wcześnie, pozwolenie im się zepsuć i iterowanie na oczach publiczności” — mówi. „Ta branża na ciebie nie czeka.”

Odeszła z Sportrex w grudniu 2022 roku, zabierając tę skłonność do szybkiego wdrażania do kolejnego przedsięwzięcia.

Budowanie strategii wzrostu od zera

Po odejściu z Sportrex Abiodun dołączyła do Matchain — wczesnego projektu przygotowującego wejście na rynek swojej opartej na AI platformy zdecentralizowanej tożsamości cyfrowej.

„Kiedy dołączyłam, nie było zespołu marketingowego; w Lizbonie w Portugalii byli tylko inżynierowie i founder” — mówi. „Byłam więc tylko ja, COO i founder.”

Pomogła określić pozycję rynkową Matchain, strategię pozyskiwania klientów i plany partnerskie. Opracowała także strategie onboardingowe dla Match Hub, który wprowadzał inne firmy do ekosystemu, i napisała treści na stronę internetową firmy.

W tej roli korzystała z umiejętności rozwiniętych jako przedsiębiorczyni. „Większość kluczowych umiejętności, które stosuje się przy budowaniu własnego biznesu, to umiejętności, za które ludzie płacą pracownikom” — mówi.

Musiała też zrozumieć, jak inaczej firmy blockchainowe podchodzą do wzrostu. Z jej dowiadczenia wynika, że startupy blockchainowe często muszą zbudować społeczność, zanim produkt będzie gotowy do premiery. „Jeśli nie zbudujesz społeczności wokół swojego produktu, zanim produkt będzie gotowy, prawdopodobnie nie będziesz mieć społeczności, która go przyjmie” — mówi.

Abiodun współpracowała z Matchain do 2023 roku. Choć planowała przeprowadzkę do Lizbony, dostępność wizyt wizowych dla Nigerijczyków uniemożliwiła przeprowadzkę. Mówi, że firma chciała także zespołu pracującego bliżej ze sobą; ostatecznie poszła dalej.

Budowanie społeczności poza Lagosem

Jej ścieżka następnie skręciła z marketingu korporacyjnego w stronę oddolnego budowania potencjału. Po pomaganiu finansowanym platformom w skalowaniu chciała mentorować inżynierów budujących podstawowe oprogramowanie.

W 2023 roku, gdy globalna sieć deweloperów Solana Superteam rozszerzała zasięg międzynarodowy, Abiodun dostrzegła okazję, by zakotwiczyć oddział w Ilorin, gdzie utrzymywała mieszkanie. Zgłosiła się na ochotnika do stworzenia obecności regionalnej.

Planowała przerwę na podróże i naukę golfa. Zamiast tego zwołała pierwsze spotkanie Superteam w Ilorin w lutym 2024 roku — mimo że nie uważała się za osobę z wnętrza lokalnych środowisk inżynierskich.

„Byłam zaskoczona początkową frekwencją” — mówi. „Od tej pierwszej sesji frekwencja urastała do setek co miesiąc.”

Jej wykonanie doprowadziło do formalnego mianowania jej liderką operacji Superteam w południowo-zachodniej Nigerii. Jednak sama frekwencja była drugorzędna wobec jej kluczowego celu: przepychania lokalnych talentów poza ćwiczenia z samouczków ku tworzeniu działającego oprogramowania.

„Nigeria ma wyjątkowe zagęszczenie talentów technicznych” — mówi. „Deweloperzy spędzają tysiące godzin opanowując złożone frameworki, a rzadko widzimy, by te umiejętności przekładały się na rozwiązania lokalnych wąskich gardeł strukturalnych.”

Budowanie społeczności od zera wymagało zwinności taktycznej. Gdy spór o fakturę za lokal zerwał współpracę z prywatnym hubem kodowania, w którym odbywały się początkowe sesje, Abiodun zrestrukturyzowała operacje — zabezpieczając alternatywne sale, współpracując bezpośrednio ze studenckimi akademikami i sięgając do sieci absolwentów.

Uczyniła też indywidualne wsparcie centralnym elementem swojego przywództwa, śledząc kam milowe poszczególnych projektów i zapewniając osobiste mentorowanie. „Kiedy ludzie czują się naprawdę wspierani, entuzjazm się kumuluje” — zauważa. „Inżynierowie wracali z kolegami, bo chcieli, żeby doświadczyli tej kultury współpracy.”

Choć wynagrodzenie stanowiło ułamek jej wcześniejszych kontraktów komercyjnych, uważa ten okres za najbardziej znaczący. „To pozostaje jednym z najważniejszych zadań, jakie podjęłam” — mówi. „Było głęboko satysfakcjonujące.”

Odczarowanie technologii

Jej nadchodząca książka to jeden z filarów tej misji: tekst wprowadzający skierowany do nietechnicznych founderów, studentów i profesjonalistów korporacyjnych, jako że Abiodun poprzez oddolne budowanie społeczności, pisanie techniczne i swój podcast stara się odczarować ekosystem, który kiedyś odrzuciła.

„Kiedy wchodziłam do tej przestrzeni, dostępna literatura była gęsta, odstraszająca i zaśmiecona żargonem” — wyjaśnia. „Chciałam napisać coś konwersacyjnego — oddającego rytm, w jaki tłumaczę te koncepcje przy stole.”

Rękopis obejmuje kluczową mechanikę operacyjną — rozproszone rejestry, warstwowanie sieci, architekturę konsensusu i kryptografię — a także eksploruje nie-finansowe prymitywy, w tym weryfikację łańcuchów dostaw i weryfikowalne poświadczenia tożsamości. Zamierza opublikować ją jako zasób otwartego dostępu.

Jej działalność obejmuje też Convergence — podcast poświęcony systemom rozproszonym, przepływom pracy w przedsiębiorstwach i aktywowanym tokenami. Seria powstała z nieformalnych rozmów z profesjonalistami spoza świata krypto, którzy chcieli zrozumieć, jak protokoły zdecentralizowane przecinają się z ich rodzimymi branżami.

Razem książka, podcast i społeczność deweloperów przenoszą tę samą pracę na różne audytoria: czyniąc idee techniczne bardziej dostępnymi i pomagając ludziom łączyć je z praktycznymi zastosowaniami. Ten nacisk na tłumaczenie łączy też wcześniejszą pracę Abiodun w marketingu i edukacji z obecnym zainteresowaniem infrastrukturą.

Horyzonty Abiodunszerzyły się później w stronę infrastruktury podstawowej. Obecnie studiując MBA (Master of Business Administration) na Marshall School of Business Uniwersytetu Południowej Kalifornii, pełni też funkcję asystentki badawczej w uczelnianym Zage Business of Energy Initiative. Jej zainteresowanie energią wynikło z ogromnych wymagań dotyczących podstawowego zapotrzebowania elektrycznego, jakie nakładają klastry sztucznej inteligencji i centra danych o wysokiej gęstości.

Program studiów biznesowych uzupełnił jej doświadczenie operacyjne formalnym szkoleniem z wyceny przedsiębiorstw, wyceny aktywów i modelowania finansowego.

„Systemy energetyczne nie byłyby priorytetem, gdybym została wyłącznie przy marketingu startupowym” — refleksjonuje. „Maksymalizacja szansy na badanie tych wyzwań strukturalnych to wyjątkowy przywilej.”

Niezależnie od tego, czy ocenia rozproszone rejestry, czy modele transformacji energetycznej, Abiodun pozostaje jasna: technologia jest mechanizmem, a nie celem samym w sobie.

„Skierowanie mojej kariery na rozwiązywanie problemów, które w sposób namacalny poprawiają sytuację innych ludzi, to jest to, co się najbardziej liczy” — mówi. „Wyróżnienia i hossy są ulotne; prawdziwą nagrodą jest wiedza, że pomogłeś komuś otworzyć drogę.”

Wywiad przeprowadzony przez Johna Adoyiego dla TechCabal w ramach cyklu My Life in Tech.