Udział dolara amerykańskiego w globalnych rezerwach walutowych wzrósł do 57,13% w pierwszym kwartale 2026 r. z poziomu 56,42% w ostatnim kwartale 2025 r. — wynika z najnowszego raportu Międzynarodowego Funduszu Walutowego o walutowej strukturze oficjalnych rezerw dewizowych (COFER). Około połowa tego wzrostu nie wynikała z aktywnego kupowania przez banki centralne dodatkowych aktywów dolarowych, lecz po prostu z umocnienia dolara wobec innych walut — a ponieważ COFER mierzy posiadane aktywa w dolarach, same ruchy kursowe mogą podnieść raportowany udział, nawet jeśli rzeczywiste portfele pozostają nietknięte.

Łączne globalne rezerwy walutowe nieznacznie spadły do 13,10 bln USD w I kwartale 2026 r. z 13,15 bln USD w poprzednim kwartale. Sam MFW zachował ostrożność, przedstawiając ten wzrost jako artefakt wyceny, a nie zmianę strategiczną. COFER jest opracowywany na podstawie kwartalnego, dobrowolnego raportowania i odzwierciedla walutową strukturę alokowanych rezerw, dlatego udziały poszczególnych walut zwykle odczytuje się w połączeniu z ruchami na rynku walutowym, a nie w izolacji.

Długoterminowe dane pokazują trwały spadek dominacji dolara. W okresie około 1999–2000 dolar stanowił około 71% globalnych rezerw, podczas gdy dziś wskaźnik ten kształtuje się blisko 57% — co oznacza spadek o około 14 punktów procentowych w ciągu mniej więcej 25 lat. Ten szczyt zbiegł się w czasie z debiutem euro w 1999 r., a wspólna waluta od tego czasu utrwaliła swoją pozycję jako główna alternatywa w portfelach rezerwowych, choć wychodząc ze znacznie mniejszej bazy.

Odrębnie Official Monetary and Financial Institutions Forum (OMFIF) przebadał 90 banków centralnych i instytucji suwerennych według stanu na czerwiec 2026 r. Większość respondentów zadeklarowała, że planuje zmniejszyć swoje alokacje w dolarach w nadchodzącej dekadzie, wskazując rosnące ryzyka polityczne jako główny czynnik. Alokacje rezerw mają znaczenie wykraczające poza symbolikę: kształtują strukturalny popyt na obligacje skarbowe danego kraju, a zmiany tego popytu są uważnie obserwowane jako jeden z mierników długoterminowego zaufania do emitującego je rządu.

Zakupy złota przez banki centralne utrzymują się na podwyższonym poziomie, a do 2025 r. złoto wyprzedziło amerykańskie obligacje skarbowe jako najważniejsze aktywo rezerwowe trzymane przez banki centralne na świecie. Złoto nie niesie ryzyka kontrahenta, nie może podlegać sankcjom i nie zależy od wiarygodności fiskalnej żadnego pojedynczego rządu. Znaczenie tych właściwości podkreśliły wydarzenia z 2022 r., kiedy zachodnie sankcje zamroziły około 300 mld USD rosyjskich rezerw walutowych trzymanych za granicą.

W oficjalnych danych dotyczących rezerw nie ujęto żadnych kryptowalut ani tokenów cyfrowych. Mimo wieloletnich argumentów branży o właściwościach Bitcoina jako skarbca wartości lub neutralnego aktywa rezerwowego, instytucje faktycznie zarządzające rezerwami suwerennymi nie zmieniły swoich alokacji.

Wśród pozostałych walut euro pozostaje z dużą przewagą drugą co do wielkości walutą rezerwową. Chiński juan (renminbi), mimo wieloletnich starań o internacjonalizację — w tym włączenia w 2016 r. do koszyka praw ciągnących specjalnych (SDR) MFW — nadal stanowi stosunkowo niewielki ułamek globalnej całości. Kolejne kwartalne publikacje COFER pokażą, czy wzrost udziału dolara z I kwartału utrzyma się po oddzieleniu efektów wyceny od rzeczywistych zmian alokacji oraz czy sygnalizowane w badaniu OMFIF zamiary dywersyfikacji, formułowane od dekady, zaczną odzwierciedlać się w raportowanych danych.