Konflikt USA–Chiny o Tajwan może rozpocząć się w kosmosie, ostrzegają oceny Pentagonu
Najważniejsze informacje
- •Analiza Council on Foreign Relations opublikowana 24 września 2025 r. ostrzega, że chińskie lasery i statki kosmiczne mogłyby oślepić lub zniszczyć satelity USA w konflikcie o Tajwan, stawiając siły sojusznicze w poważnie niekorzystnej sytuacji.
- •Chiny prowadzą więcej działań orbitalnych niż jakikolwiek inny kraj, z ponad 1506 ładunkami na orbicie, w tym ponad 510 satelitami zdolnymi śledzić amerykańskie lotniskowce i siły ekspedycyjne.
- •Generał porucznik Gregory Gagnon oświadczył, że chińskie siły kosmiczne są największe na świecie, trzykrotnie większe od amerykańskich, a liczba ich satelitów wzrosła z około 70 w 2013 r. do około 1400.
- •Amerykański Departament Sił Powietrznych złożył wniosek o rekordowy budżet 338,8 mld dolarów, w tym 71,1 mld dolarów dla Sił Kosmicznych — wzrost o 124%.
- •Chiny osiągnęły kamienie milowe w rakietach wielokrotnego użytku w lipcu i sierpniu 2025 r. i budują dwie megakonstelacje mające konkurować z zachodnimi sieciami satelitarnymi.

Jeśli Stany Zjednoczone i Chiny kiedykolwiek starć się o Tajwan, pierwsze strzały mogą paść nie na Ziemi. Amerykańscy urzędnicy obronni oczekują, że wojna z Pekinem rozpocznie się na orbicie, a oceny Pentagonu wskazują, że Chiny już rozwinęły, przetestowały i przećwiczyły uzbrojenie w kosmosie.
Dlaczego walka może rozpocząć się na orbicie
Rada ds. Stosunków Zagranicznych przedstawiła ten scenariusz w analizie opublikowanej 24 września 2025 r. W ramach próby ataku na Tajwan chińskie lasery naziemne mogłyby oślepić amerykańskie satelity obrazujące obserwujące cieśninę, a chińskie statki kosmiczne mogłyby wyeliminować satelity odpowiedzialne za celowanie i zabezpieczanie łączności dla amerykańskich okrętów i samolotów.
Jeśli do tego dojdzie — argumentuje CFR — siły USA i sojuszników ryzykują walkę „na ślepo”, co przechyli szalę na korzyść Armii Ludowo-Wyzwoleńczej jeszcze przed rozpoczęciem bitwy. Siły amerykańskie w dużym stopniu zależą od systemów orbitalnych w zakresie obrazowania, naprowadzania pocisków i dalekiego zasięgu łączności, co pogłębia tę podatność. Ta zależność jest produktem dekad doktryny: od wojny w Zatoce Perskiej w 1991 r. amerykańskie precyzyjne uderzenia i operacje połączone opierały się na amunicji naprowadzanej satelitarnie i wywiadzie kosmicznym — poleganie na tym, które przeciwnicy uważnie obserwowali.
Gdy Siły Kosmiczne USA opublikowały swoją doktrynę prowadzenia wojny w kwietniu 2025 r., 22-stronicowy dokument koncentrował się na jednym celu: utrzymaniu „przewagi kosmicznej” przy jednoczesnym odebraniu tego samego każdemu przeciwnikowi. CFR nie owijał w bawełnę co do skali amerykańskiej zależności od systemów orbitalnych, opisując kosmos jako potencjalną „piętę achillesową” Stanów Zjednoczonych.
Ocena chińskiego arsenału przez Pentagon
Dokument „Space Threat Fact Sheet” Sił Kosmicznych jasno pokazuje, że zagrożenie nie jest hipotetyczne. Chiny przeprowadziły 37 startów orbitalnych samodzielnie w czerwcu i mają obecnie ponad 1506 ładunków na orbicie, w tym ponad 510 satelitów zdolnych śledzić amerykańskie lotniskowce i siły ekspedycyjne. Pekin wyznaczył cel 140 startów w 2026 r., co oznacza wzrost o 52% w porównaniu z poprzednimi laty.
Chińskie programy przeciwdziałania kosmicznego nie są nowe. W 2007 r. Armia Ludowo-Wyzwoleńcza zniszczyła starzejący się satelita meteorologiczny pociskiem wystrzelonym z ziemi, tworząc chmurę szczątków, która spotkała się z międzynarodową krytyką i przyczyniła się do późniejszych działań na rzecz norm przeciwko destrukcyjnym testom przeciwsatelitarnym — z których Stany Zjednoczone same zrezygnowały w 2022 r. Amerykańska Agencja Wywiadowcza Departamentu Obrony ocenia obecnie, że Pekin zamierza rozmieścić broń przeciwsatelitarną zdolną dotrzeć na orbitę geostacjonarną, około 36 000 km nad Ziemią, gdzie działają kluczowe satelity łączności wojskowej i wczesnego ostrzegania o pociskach.
„Światowej klasy sprinter”
Tempo chińskiej rozbudowy zaskoczyło kilku amerykańskich dowódców. Generał porucznik Gregory Gagnon, który kieruje operacjami bojowymi Sił Kosmicznych, powiedział dziennikarzom w Canberze w tym roku, że Chiny prowadzą obecnie największe siły kosmiczne na świecie, trzykrotnie większe od amerykańskich. Liczba chińskich satelitów wzrosła do około 1400 z zaledwie około 70, gdy Xi Jinping objął władzę w 2013 r.
„Nie poruszają się powoli” — powiedział Gagnon. „Poruszają się jak światowej klasy sprinter i odnoszą zyski.”
Dodał, że USA i Australia nie mogą w nieskończoność pozostawać w defensywie i muszą być gotowe do atakowania chińskich sił kosmicznych, aby uniemożliwić ich systemom śledzenie sojuszniczych okrętów i wojsk.
Budżet Waszyngtonu odzwierciedla te obawy. Departament Sił Powietrznych złożył wniosek o rekordowe 338,8 mld dolarów na nadchodzący rok fiskalny, z czego 71,1 mld dolarów przeznaczono dla Sił Kosmicznych — wzrost o 124% — a 21,6 mld dolarów skierowano na programy kontroli kosmosu.
Rakiety wielokrotnego użytku i wyścig na orbitę
Kolejnym frontem konkurencji jest to, kto będzie mógł docierać w kosmos najtaniej i najczęściej. 10 lipca Chiny odzyskały pierwszy stopień rakiety Długi Marsz-10B przy użyciu systemu przechwytywania siatką. 19 sierpnia jej komercyjna rakieta Zhuque-3, o wysokości 66,1 m, wykonała kontrolowane lądowanie.
Razem te kamienie milowe sygnalizują zamiar Chin zbudowania pełnoprawnego przemysłu startów wielokrotnego użytku, a nie przeprowadzania jednorazowych demonstracji. Wielokrotność użycia ma znaczenie, ponieważ pozwala operatorowi szybko zastępować utracone satelity i rozmieszczać konstelacje liczące setki lub tysiące satelitów — architekturę, którą Stany Zjednoczone jako pierwsze rozwinęły za pośrednictwem SpaceX. Podejście „odporności poprzez liczebność” jest także logiką obronną: większe konstelacje są trudniejsze do wyłączenia niż garść wyrafinowanych satelitów, co jest jednym z powodów, dla których zarówno Waszyngton, jak i Pekin inwestują w rozproszone sieci.
Według dokumentu Sił Kosmicznych Chiny już wystrzeliły setki satelitów w kierunku dwóch planowanych megakonstelacji mających konkurować z zachodnimi sieciami. Rosja dąży do podobnej przewagi dzięki swojej konstelacji Rassvet na niskiej orbicie okołoziemskiej, choć Military Watch przewiduje, że Moskwa pozostanie w tyle za oboma rywalami.
Ostrzeżenie, które nieustannie słyszą amerykańscy planiści
Firma venture capital Andreessen Horowitz — wśród której partnerów są były operator satelitarny i oficer z 16-letnim doświadczeniem wojskowym — przedstawiła argumentację za traktowaniem orbity jako pola bitwy w raporcie z czerwca 2026 r. zatytułowanym „How to Win a Space War”. Jako dowód, że rywalizacja już się rozpoczęła, przywołuje rosyjskie zagłuszanie odbiorników GPS na znacznej części Europy Wschodniej oraz otwarte rozważanie przez Chiny uderzeń w Starlink.
Europa nauczyła się tej lekcji wcześnie. Międzynarodowe Centrum Obrony i Bezpieczeństwa odnotowuje, że Rosja rozpoczęła inwazję na Ukrainę w 2022 r. od wyłączenia sieci Ka-Sat firmy Viasat w wyniku cyberataku, zmuszając Kijów do przejścia na Starlink i innych komercyjnych dostawców. Ukraina stała się od tego czasu pierwszym dużym konfliktem, w którym usługi satelitarne — zarówno wojskowe, jak i komercyjne — kształtowały operacje na ziemi, oferując planistom w Waszyngtonie i Pekinie studium przypadku na żywo tego, jak zależność od kosmosu sprawdza się pod ostrzałem.
Nic z tego nie oznacza, że wojna z użyciem broni jest nieuchronna. Oznacza to, że domena, która rozstrzygnęłaby taką wojnę, jest obecnie podważana — po cichu i nieprzerwanie — a strona, która straci swoje satelity, może przegrać wojnę na ziemi.