Tradycyjna formuła złotej wizy była prosta: pieniądze w zamian za rezydencję. Zamożni cudzoziemcy inwestowali setki tysięcy dolarów w nieruchomości lub biznes, a rządy dawały im punkt oparcia za granicą. Zjednoczone Emiraty Arabskie posunęły jednak ten modelacznie dalej.

Kiedy państwo Zatoki wprowadziło złotą wizę w 2019 roku, oferowało 10-letnią rezydencję nie tylko osobom mogącym zainwestować co najmniej 545 000 dolarów w nieruchomości, ale także naukowcom, nauczycielom i specjalistycznym talentom. Program został ponownie rozszerzony w 2020 i 2022 roku, dodając do grona uprawnionych lekarzy, pielęgniarki, inżynierów, pracowników sektora technologicznego i graczy e-sportowych.

Inicjatywa odzwierciedla starania kraju o skierowanie talentów do priorytetowych branż bez pełnej asymilacji cudzoziemców jako obywateli — ekspaci stanowią 90% populacji ZEA. Co godne uwagi, ta społeczność nadal rosła nawet po tym, jak Iran wystrzelił tysiące rakiet i dronów w kierunku ZEA podczas wojny ze Stanami Zjednoczonymi.

W efekcie ZEA przekształciły status wizowy, kiedy kojarzony niemal wyłącznie z bogatymi i wpływowymi, w program parasolowy obejmujący zarówno kapitał, jak i talenty, łącząc politykę pracy z polityką przemysłową — według Kristin Surak, profesor socjologii politycznej na London School of Economics i autorki książki The Golden Passport: Global Mobility for Millionaires.

Celowanie w konkretne sektory

Dubaj wykorzystał złote wizy do rozwijania określonych branż. Miasto przyznało je ponad 1400 pielęgniarkom i położnym oraz ponad 223 nauczycielom z prywatnych szkół, uczelni i ośrodków wczesnej edukacji. Długoterminowa rezydencja stała się także jednym z elementów dubajskiego planu budowy branży gier do 2033 roku: zawodowcy e-sportowi mogą ubiegać się o złotą wizę w ramach wysiłku mającego stworzyć 30 000 miejsc pracy w gamingu i dodać około 1 miliarda dolarów do PKB. Miasto jest obecnie siedzibą ponad 350 firm z branży gier.

„To nie jest tradycyjna złota wiza” — powiedziała Fortune Surak. „Złoto brzmi fajniej. Chcesz czołowego naukowca? Nazywasz [wizę] złotą.”

Ta marka wpisuje się w język szerszego globalnego rynku drugich rezydencji. Około 100 krajów prowadzi programy złotych wiz, w tym Portugalia, Australia,ada i Grecja — a ostatnio także Stany Zjednoczone, które w 2025 roku wprowadziły „złotą kartę” Trumpa.

Złote wizy nie są jedyną drogą osiedlenia się za granicą. Złote paszporty idą o krok dalej, przyznając obywatelstwo. Oba stały się narzędziami dla zamożnych rodzin poszukujących łatwiejszych podróży lub planu awaryjnego na wypadek pogorszenia sytuacji politycznej i gospodarczej w kraju. Popyt na oba wzrósł także wśród Amerykanów: firma zajmująca się migracją inwestycyjną Henley & Partners ustaliła w swoim raporcie za 2026 rok, że liczba wniosków od obywateli USA podwoiła się w zeszłym roku i pozostała na wysokim poziomie w tym roku. W czerwcu Apex Capital Partners, kolejna firma doradcza w zakresie obywatelstwa za inwestycję, przebadali 1733 Amerykanów zarabiających ponad 200 000 dolarów i ustalili, że sześciu na dziesięciu rozważyłoby opuszczenie USA w ciągu pięciu lat.

Sprzedając więcej niż wizę

ZEA dodają kolejny bodziec dla wykwalifikowanych pracowników i inwestorów rozważających przeprowadzkę — taki, który uzupełnia dekadencki horyzont wizy: kraj nie pobiera podatku dochodowego, choć niektóre działalności gospodarcze podlegają podatkowi korporacyjnemu.

Vladlena Baranova, szefowa działu prawnego w Immigrant Invest, firmie doradczej specjalizującej się w programach obywatelstwa za inwestycję i złotych wizach, powiedziała Fortune, że klienci wybierający ZEA zamiast konkurencyjnych programów często robią to ze względów bezpieczeństwa, stylu życia i biznesowych. „Tak wielu z nich po prostu chce tam mieszkać” — powiedziała Baranova. Dodała, że klienci jej firmy z regionu Zatoki cenią bezpieczeństwo Dubaju — miasto wysoko oceniane było w zeszłym roku pod względem postrzeganego bezpieczeństwa publicznego i jakości życia — podczas gdy klienci z Europy zwracają uwagę na środowisko podatkowe i możliwości inwestycji w nieruchomości.

Od wojny iracko-irańskiej, a точniej od wojny z Iranem, Dubaj i reszta regionu Zatoki uchodzą jednak za mniej bezpieczne. Irańskie rakiety i drony wielokrotnie uderzyły kilka państw Zatoki, w tym w ZEA, trafiając w pięciogwiazdkowe hotele i lotnisko w Dubaju. Oficjalne dane cytowane przez The National pokazują, że Dubaj stracił w marcu 61 000 mieszkańców — spadek o 1,3%, który obniżył populację do 4,65 miliona — choć do końca czerwca odbiła ona do 4,74 miliona, a miasto dodało 157 000 mieszkańców od początku roku. Odbudowa nastąpiła mimo tego, że ZEA cofnęły wizy lub pozwolenia na pobyt niektórym irańskim ekspatom podczas konfliktu.

„Z pewnością zaobserwowaliśmy w ostatnich miesiącach spowolnienie zapytań i wniosków o rezydencję w ZEA, przy czym niepewność geopolityczna wpływa na sentyment” — powiedział Fortune Dominic Volek, doradzający zamożnym rodzinom w planowaniu rezydencji i obywatelstwa w Henley & Partners. „Postrzegamy to jako umiarkowanie popytu, a nie fundamentalną zmianę atrakcyjności ZEA.”

ZEA nie zmieniły publicznie zasad kwalifikacji do złotej wizy od czasu wojny z Iranem, ale podjęły kroki w celu sprowadzenia z powrotem cudzoziemskich rezydentów dotkniętych walkami. 15 marca władze poinformowały, że pomogły 500 posiadaczom złotych wiz i rezydentom wrócić po zamknięciu przestrzeni powietrznej i zakłóceniach lotniczych, które uwięziły ich za granicą. Urzędnicy imigracyjni pozwolili także uwięzionym rezydentom, których pozwolenia wygasły podczas pobytu za granicą, na powrót bez składania wniosku o nową wizę wjazdową, oraz umorzyli kary za przekroczenie pobytu. Pod koniec marca Dubaj zatwierdził pakiet pomocy o wartości około 272 milionów dolarów, który obejmował szybsze wydawanie i odnawianie pozwoleń na pobyt — środki, które według rządu mają sprawić, że „talentom łatwiej będzie żyć i pracować w Dubaju”. Liczby ludności i wolumeny wniosków będą wskaźnikami do obserwacji, gdy program przekroczy okres konfliktu.

Surak powiedziała, że przed programem złotych wiz cudzoziemcy polegali na dwuletnich wizach powiązanych z zatrudnieniem. Dla rządu nadzorującego populację zdominowaną przez mobilnych ekspatów stwarzało to dużą niepewność w budowaniu bazy ekonomicznej zdolnej utrzymać system socjalny i podstawową infrastrukturę państwa. System 10-letniej rezydencji zmienił to, przyznając status bezpośrednio osobie, a nieodawcy, co pozwoliło cudzoziemcom zostać bez wiązania swojego pobytu z jednym miejscem pracy.

Dubajskie władze ds. mediów i rezydencji oraz federalny urząd imigracyjny ZEA nie odpowiedzieli na wielokrotne prośby Fortune o komentarz.

Wiza, która nie należy do szefa

Dla Swananda Pagnisa, współzałożyciela firmy zajmującej się inżynierią AI dla przedsiębiorstw Superlinear Insights, ta niezależność od sponsorowania przez pracodawcę była największą zaletą złotej wizy. Pagnis przeniósł się do ZEA w 2022 roku na wizie sponsorowanej przez pracodawcę, zanim w 2023 roku uzyskał złotą wizę. Mając żonę i córkę, trapiła go możliwość, że utrata pracy mogłaby także zagrozić zdolności jego rodziny do pozostania w kraju.

„Kiedy jesteś w obcym kraju, jedną z dźwigni, jakie firma ma na ciebie, jest wiza, i zawsze istnieje pewne napięcie: jeśli stracisz pracę, musisz opuścić kraj, zostawić wszystko” — powiedział Pagnis Fortune. „Złota wiza pozwala mi samodzielnie ściągnąć rodzinę.”

Ataki Iranu na ZEA skłoniły szkołę jego córki do ogłoszenia wcześniejszej przerwy semestralnej, a jego rodzina tymczasowo przeniosła się do Indii, wracając, gdy loty do ZEA wznowiono i uznano je za bezpieczne — powiedział. Pagnis nie rozważał całkowitego opuszczenia ZEA, powołując się na edukację córki. „Byliśmy w środku roku szkolnego i nie chcieliśmy zmieniać czegoś pochopnie” — powiedział.

Ta historia pierwotnie ukazała się na Fortune.com.