Analityczka prawna nazywa memorandum Trumpa blokujące zeznania przed Kongresem „radykalnym odejściem” od prawa
Najważniejsze informacje
- •Radca Białego Domu Will Scharf wydał memorandum wymagające, aby cały personel władzy wykonawczej uzyskiwał zgodę Biura Spraw Ustawodawczych i Biura Radcy Białego Domu przed wyrażeniem zgody na wystąpienie przed jakąkolwiek komisją kongresową.
- •Analityczka prawna Liz Dye argumentuje, że dyrektywa pozostaje w konflikcie z 5 U.S.C. § 7211, ustawą z 1917 roku gwarantującą pracownikom federalnym prawo do przekazywania informacji Kongresowi, i stanowi odejście od stuletnich precedensów.
- •Dye odrzuca interpretację administracji wyroku Trump v. Mazars, twierdząc, że orzeczenie Sądu Najwyższego nie pozwala Białemu Domowi odrzucać śledztw kongresowych poprzez deklarowanie, że ich cele są nieuprawnione.
- •Obraza Kongresu podlega przedawnieniu po pięciu latach, co oznacza, że urzędnicy odmawiający współpracy przy wezwaniach mogą stanąć przed oskarżeniem ze strony przyszłego Departamentu Sprawiedliwości po odejściu Trumpa z urzędu.
- •Potencjalne cele przyszłych śledztw kongresowych obejmują zagraniczne inwestycje Jareda Kushnera, federalne korzyści otrzymywane przez firmy wspierane przez synów Trumpa, darowizny na balową salę Białego Domu oraz status podarowanego przez Katar prezydenckiego samolotu.

Analityczka prawna Liz Dye opublikowała w środę kolumnę poświęconą próbie blokowania przez administrację Trumpa wezwań kongresowych kierowanych do urzędników i współpracowników władzy wykonawczej.
Według PBS News, które w poniedziałek poinformowało o memorandum, Will Scharf, radca prezydenta, poinstruował w przesłanym wszystkim pracownikom federalnym piśmie prawników departamentów, że każdy wezwany przez Kongres musi uzyskać zgodę Białego Domu przed złożeniem zeznań.
„Departamenty i agencje wykonawcze muszą uzyskać zgodę Białego Domu Biura Spraw Ustawodawczych (OLA) oraz Biura Radcy Białego Domu (WHCO), zanim jakikolwiek pracownik agencji wyrazi zgodę na wystąpienie przed jakąkolwiek komisją kongresową” – stwierdzono w memorandum.
Pisząc w Public Notice, Dye określiła dyrektywę jako akt przeszkadzania członkom Kongresu w sprawowaniu nadzoru po tym, jak demokraci przejmą kontrolę nad Izbą Reprezentantów i Senatem 3 stycznia, kiedy zbierze się nowy Kongres. Odprawiła memorandum jako „kowalskie bzdury”.
Jeśli „ustanowiona” polityka już istniała, argumentowała, „memorandum byłoby zbędnym dodatkiem. W rzeczywistości jest to radykalne odejście od dotychczasowej polityki, sprzeczne zarówno z prawem, jak i z precedensami”.
W ocenie Dye strategia Białego Domu pozostaje w konflikcie z prawem federalnym i ugruntowanymi precedensami – i może narazić urzędników stosujących jej wytyczne na dalsze konsekwencje prawne.
Wywodziła spór od analogicznego epizodu z 1909 roku, kiedy prezydent Taft zakazał pracownikom federalnym „odpowiadania na jakiekolwiek żądania informacji ze strony Izby Reprezentantów, Senatu, ich komisji lub jakiegokolwiek członka Kongresu, chyba że za pośrednictwem szefa swojego departamentu lub za jego autoryzacją”. Kongres odpowiedział uchwaleniem w 1917 roku 5 U.S.C. § 7211, ustawy gwarantującej, że prawo wszystkich pracowników federalnych „do przekazywania informacji Izbie Reprezentantów lub Senatowi, albo ich komisji lub członkowi, nie może być ograniczane ani odmawiane”.
Tymczasem Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych potwierdził nadzór kongresowy, w tym stosowanie wezwań do zbierania informacji, co administracje od dawna uznają. Historycznie, pisze Dye, spory dotyczące zeznań i dokumentów były zazwyczaj rozwiązywane w drodze negocjacji między władzą wykonawczą i ustawodawczą, a nie poprzez całkowitą odmowę współpracy.
Memorandum przypomniało pierwszą kadencję Trumpa, kiedy jego administracja opierała się wezwaniom dotyczącym dostępów do informacji niejawnych, zapisów finansowych i zeznań byłego radcy Białego Domu Dona McGahna. Te zmagania definiują główną obawę Dye: nawet gdy Trump przegrywa prawnie, litigacja może opóźnić ujawnienie informacji, aż ich znaczenie polityczne zaniknie.
Jednak w jej przekonaniu wcześniejsze procesy wygenerowały również precedensy, które mogą osłabić obecną pozycję administracji. Odrzuca ona interpretację Scharfa wyroku Trump v. Mazars, decyzji Sądu Najwyższego ustanawiającej granice kongresowych wezwań dotyczących osobistych informacji prezydenta. Orzeczenie, argumentuje, nie pozwala Białemu Domowi odrzucać śledztw kongresowych poprzez samo deklarowanie, że ich cele są nieuprawnione.
Kolumna krytykuje również groźby penale kierowane do prawodawców demokratycznych planujących śledztwa. Prowadzenie legalnego nadzoru, argumentuje Dye, jest odpowiedzialnością Kongresu – a nie podstawą do oskarżenia.
Wśród potencjalnych tematów przyszłych dochodzeń wymienia zagraniczne inwestycje Jareda Kushnera i jego działalność dyplomatyczną, federalne korzyści otrzymywane przez firmy wspierane przez synów Trumpa, darowizny na budowę balowej sali Białego Domu oraz przyszłość podarowanego przez Katar prezydenckiego samolotu.
Dye przyznaje, że litigacja może ponownie spowolnić śledztwa kongresowe, a sądy mogą komplikować ich egzekwowanie. Mimo to przestrzega urzędników przed zakładaniem, że odmowa wykonania wezwań pozostanie bez konsekwencji po odejściu Trumpa z urzędu.
Obraza Kongresu – zarzut, który Kongres może uruchomić głosując za skierowaniem opornego świadka do Departamentu Sprawiedliwości – podlega przedawnieniu po pięciu latach, co oznacza, że przyszły Departament Sprawiedliwości mógłby ścigać każdego współpracownika Trumpa, który odmówiłby współpracy z nową administracją. Istnieje też, teoretycznie, opcja, iż książęta posel Izby Reprezentantów i Senatu mogą sprowadzić opornego świadka z Białego Domu lub departamentu – taktyka nieużywana od blisko 100 lat, ale nadal dostępna.
Wniosek Dye: urzędnicy otrzymujący rozkazy stawiania oporu nadzorowi mogą ostatecznie stanąć przed wyborem między ochroną samych siebie a zaufaniem, że Trump ich ułaskawi.