Banki przenoszą depozyty klientów na sieci blockchain, dążąc do szybkości płatności zbliżonej do stablecoinów, przy zachowaniu rachunków w ramach regulowanych instytucji. Według analizy Benzingi strategia ta może uczynić z banków i emitentów kryptowalut konkurentów, choć żaden z modeli nie ma gwarancji wyparcia drugiego. Dla czytelników ta rywalizacja ma mniejsze znaczenie jako pojedynek o wszystko, a większe jako kwestia tego, kto utrzymuje relację z klientem i w jakich ramach prawnych oraz regulacyjnych znajduje się saldo cyfrowego dolara.

Rozróżnienie zaczyna się od tego, co reprezentuje każdy z tokenów. Tokenizowane depozyty to środki przechowywane w regulowanych bankach, podczas gdy konwencjonalne stablecoiny zazwyczaj reprezentują zobowiązania wobec emitentów zabezpieczonych aktywami rezerwowymi. Oba mogą działać w oparciu o technologię blockchain, ale funkcjonują w ramach odmiennych ustaleń prawnych, regulacyjnych i finansowych.

Przenoszenie depozytów na blockchain

Analiza powołuje się na wypowiedź Pablo Hernández de Cosa, dyrektora generalnego Banku Rozliczeń Międzynarodowych, instytucji z siedzibą w Bazylei pełniącej rolę forum banków centralnych świata, który podczas dorocznego spotkania w Jackson Hole Federalnego Systemu Rezerwy opisał tokenizowane depozyty bankowe jako bardziej obiecujące dla cyfryzacji aktywów w tradycyjnych finansach niż perspektywa stablecoinów stających się powszechnie akceptowanymi instrumentami płatniczymi.

Jego stanowisko określa podstawowe pytanie biznesowe: banki już dziś przechowują depozyty klientów, a tokenizacja mogłaby pozwolić im dodać transfery oparte na blockchainie bez rezygnacji z tych relacji Artykuł przedstawia to jako możliwość, a nie przesądzony wynik, zauważając, że banki muszą także rozważyć zgodność regulacyjną, koszty operacyjne oraz to, czy różne sieci współpracują ze sobą płynnie.

Wcześniejsze inicjatywy JPMorgan ilustrują to podejście. W listopadzie 2025 roku bank udostępnił instytucjonalnym klientom na Base, sieci drugiej warstwy Ethereum, JPM Coin — swój dolarowy token depozytowy znany jako JPMD. Kwalifikujący się klienci instytucjonalni mogą przesyłać tokenizowane depozyty całodobowo. Źródło opisuje istniejącą usługę, a nie nowy launch.

Citigroup obrał podobną ścieżkę dzięki Citi Token Services, które pozwalają klientom instytucjonalnym przenosić płynność między uczestniczącymi rynkami przy użyciu infrastruktury blockchain. Źródło opisuje weekendową płatność transgraniczną, którą Citi i singapurski DBS Bank mieli zrealizować przy użyciu tokenizowanych depozytów na cyfrowym ledgerze Swift, globalnej międzybankowej sieci komunikacyjnej, kończąc transakcję w ciągu minut. Te przykłady dotyczą zastosowań instytucjonalnych, a nie szerokiego dostępu dla konsumentów.

Różne modele cyfrowych dolarów

Analiza kontrastuje depozyty bankowe ze stablecoinami poprzez ich relacje z klientami i sieciami. Banki mogą używać tokenów depozytowych do rozliczeń w oparciu o istniejące bilanse i relacje bankowe. Stablecoiny, odwrotnie, zostały zaprojektowane do przemieszczania się między obsługiwanymi sieciami i łączenia ze zdecentralizowanymi aplikacjami finansowymi — według Auréliena Roussela, dyrektora generalnego i współzałożyciela Frgmnt.

Ta różnica ma znaczenie dla deweloperów ceniących otwarte sieci oraz powiązania z pożyczkami, płatnościami i innymi aplikacjami onchain. Roussel argumentuje, że tokenizowane depozyty mogą pasować do istniejących relacji bankowych i rozliczeń instytucjonalnych, podczas gdy stablecoiny mają przewagę w przenośności i kompozycyjności. Są to poglądy przypisane konkretnym osobom, a nie gwarancje co do tego, który system przeważy.

Circle, emitent USDC, podał, że na koniec kwartału w obiegu znajdowało się 73,3 mld USD w USDC, a kwartalny wolumen transakcji onchain wyniósł 14,8 bln USD, o 151% więcej niż rok wcześniej. Według źródła dochód z rezerw stanowił ponad 95% przychodów drugiego kwartału — szczegół pokazujący, jak emitenci stablecoinów zarabiają na aktywach rezerwowych zabezpieczających ich tokeny, co stanowi strukturę przychodów odmienną od banków, które przechowują depozyty na własnych bilansach. Dane te opisują wyniki zgłoszone przez Circle.

Głosy branżowe widzą miejsce dla obu modeli. Milton "Todd" Ault, założyciel Ault Blockchain, argumentuje, że banki mogą zachować depozyty, oferując jednocześnie całodobowe transfery i dostęp do tokenizowanych aktywów. John Cho, dyrektor generalny i współzałożyciel Ratio oraz główny dyrektor ds. stablecoinów w Kaia DLT Foundation, oczekuje, że różni emitenci będą obsługiwać różne zastosowania: banki mogą skupić się na rozliczeniach instytucjonalnych, rozliczaniu i skarbowości, podczas gdy Circle i Tether, emitent USDT, będą nadal obsługiwać giełdy, portfele, płatności i szerszeosystemy onchain.

BlockTelegraph oddzielnie informował o pilocie ledgera blockchain Swift związanym z instytucjonalną infrastrukturą płatniczą, o raporcie dotyczącym instytucji finansowych w Canton Network oraz o relacji z konferencji bankowej poświęconej finansom blockchain.

Źródło przedstawia banki, emitentów stablecoinów i dostawców infrastruktury jako konkurujące w różnych częściach rozwijającego się systemu finansowego. Przykłady pozostają usługami instytucjonalnymi i zgłaszanymi testami płatności, przy czym za kluczowe kwestie uznano interoperacyjność, koszty operacyjne i zgodność regulacyjną. Pytanie, jak dwa modele podzielą przyszłe zastosowania, pozostaje otwarte, a najbliższe punkty orientacyjne są konkretne: czy tokeny depozytowe wykroczą się poza klientów instytucjonalnych, czy sieci bankowe i publiczne będą płynniej współdziałać oraz jak wymogi zgodności i koszty operacyjne ukształtują, które usługi zyskają na znaczeniu.