Każda pensja ostatecznie służy opłaceniu czegoś konkretnego: czynszu, zakupów, transportu lub rachunków. Stablecoiny — tokeny zaprojektowane tak, aby utrzymywać stałą wartość względem aktywa odniesienia, najczęściej dolara amerykańskiego — mogą podróżować między portfelami w ciągu sekund, ale ta szybkość nie gwarantuje, że pracownik będzie mógł od razu wydać te pieniądze. W wielu przypadkach pracownicy nadal muszą wymienić tokeny na walutę lokalną, przelać środki na konto bankowe i ponosić opłaty na każdym etapie.

Kwestia ta nabrała nowej aktualności, wraz z tym jak wypłaty w stablecoinach wkraczają do głównego nurtu. Galaxy Payroll Group ogłosiła 2 września własną usługę wynagrodzeń w stablecoinach, z wdrożeniem zaplanowanym na wrzesień. Deel, platforma, która już oferuje wypłaty w stablecoinach, 17 września odświeżyła wytyczne dla pracodawców, podkreślając, że wypłata wynagrodzeń w stablecoinach nie zwalnia pracodawcy z istniejących obowiązków dotyczących płac, podatków, zaliczek na podatek ani sprawozdawczości.

Żadna z firm nie ujawniła, ilu pracowników wybiera stablecoiny ani ile dzięki temu oszczędzają. Obie zapowiedzi podkreślają jednak fundamentalne pytanie: kto ponosi koszty przeniesienia pensji od pracodawcy do formy, którą pracownik faktycznie może wydać? W miarę jak wdrożenie przez Galaxy trwa przez wrzesień, praktyczna odpowiedź będzie zależała od konstrukcji systemu płac: kto ponosi koszty konwersji, w jaki sposób wyrażana jest obiecana pensja i z jakich usług wymiany mogą korzystać pracownicy.

Stablecoiny mogą obniżyć niektóre koszty płatności, zwłaszcza przy przelewach międzynarodowych, gdzie tradycyjne płatności transgraniczne często przechodzą przez wiele banków i pośredników, z których każdy dolicza własne opłaty i czas przetwarzania. Mogą również przenosić koszty i obowiązki z pracodawcy na pracownika, w zależności wyłącznie od tego, jak zaprojektowano system płac. Jedna firma może używać stablecoinów tylko za kulisami, podczas gdy pracownicy nadal otrzymują zwykłą walutę fiducjarną. Inna może płacić pracownikom bezpośrednio w tokenach, pozostawiając każdemu z nich odpowiedzialność za wymianę ich na lokalne pieniądze. Dla pracownika te dwa modele oznaczają zupełnie inne doświadczenia.

Obowiązki z prawa pracy nie znikają

Wypłacanie wynagrodzenia w stablecoinach samo w sobie nie zmienia prawnych obowiązków pracodawcy. Firmy muszą nadal ustalić, ile każdy pracownik się należy, jakie potrącenia mają zastosowanie, w jakiej walucie wyrażona jest pensja i jak płatność spełnia lokalne przepisy płacowe.

Przykładem są amerykańskie przepisy federalne. Regulacja dotycząca płac minimalnych i nadgodzin na mocy ustawy Fair Labor Standards Act określa gotówkę lub zbywalny instrument płatny po wartości nominalnej. Nie oznacza to, że każdy rodzaj wynagrodzenia w kryptowalutach jest zakazany — zasady mogą się różnić w przypadku dodatkowego wynagrodzenia, niezależnych wykonawców i pracowników zatrudnionych poza Stanami Zjednoczonymi. Mimo to pracodawca nie może zakładać, że zgoda pracownika na otrzymywanie kryptowalut uchyla istniejące wymogi płacowe.

Szczegóły stają się szczególnie ważne, gdy w grę wchodzą opłaty. Wyobraźmy sobie, że pracodawca obiecuje 2 000 USD wynagrodzenia netto, ale wysyła 2 000 USD w stablecoinach. Jeśli pracownik musi zapłacić opłaty za wymianę tych tokenów na użyteczne pieniądze, ostateczna kwota może być niższa od obiecanych 2 000 USD. Pracodawcy i pracownicy muszą zatem precyzyjnie ustalić, co jest obiecywane — stałą kwotę w walucie lokalnej, stałą ilość stablecoinów czy kwotę netto po opłatach — zanim nadejdzie dzień wypłaty, a nie wtedy, gdy pracownik próbuje zapłacić czynsz.

Pensja 2 000 USD w stablecoinach może nie oznaczać 2 000 USD siły nabywczej

Prosty przykład pokazuje mechanikę. Pracownik otrzymuje 2 000 USD w stablecoinach denominowanych w dolarach. Jeśli konwersja i wypłata tych pieniędzy kosztują łącznie 1%, pracownikowi zostaje 1 980 USD. Wartość 1% jest jedynie ilustracyjna, a nie aktualną stawką rynkową. Istota polega na tym, że ktoś musi pokryć koszt zamiany stablecoinów na pieniądze, którymi można się posługiwać.

Wynagrodzenia w stablecoinach mogą nadal być tańsze niżatywa. Pracownik międzynarodowy, który wcześniej płacił wysokie opłaty bankowe lub za przekazy pieniężne, może na tym wyjść na plus. Istotne porównanie dotyczy zatem nie tylko opłaty transakcyjnej w blockchainie, ale całkowitego kosztu przekazania pensji do formy, którą pracownik faktycznie może wykorzystać. Koszty te mogą obejmować opłaty za wypłatę i konwersję, a mogą się również ukrywać w kursie wymiany stosowanym przy zamianie tokenów na walutę lokalną.

Ryzyko walutowe dodaje kolejną warstwę. Stablecoin dolarny, taki jak $USDC, może utrzymywać się blisko 1 USD, ale pracownik może mieszkać w kraju, w którym czynsz i zakupy wyceniane są w innej walucie. Gdy kurs wymiany dolara na tę walutę lokalną się zmienia, lokalna wartość pensji zmienia się wraz z nim — choć sam token pozostaje blisko 1 USD, ta sama pensja może od miesiąca do miesiąca kupować więcej lub mniej na miejscu. Niektórzy pracownicy mogą docenić ekspozycję na dolara; dla innych wprowadza to kolejną zmienną do miesięcznego budżetu.

Analogiczny problem dotyczy szybkości. Otrzymywanie stablecoinów w ciągu sekund jest użyteczne tylko wtedy, gdy pracownik może je również szybko wydać lub wymienić. Jeśli konwersja na walutę lokalną zajmuje godziny lub dni, szybkość on-chain traci dużą część swojej wartości. Istotne pytanie brzmi nie to, jak szybko blockchain potwierdza płatność, ale jak szybko pracownik faktycznie może wykorzystać pieniądze.

Otrzymanie tokenów to tylko część dnia wypłaty

Pensje w stablecoinach mogą też rodzić praktyczne problemy, które nie występują w tej formie przy standardowym przelewie bankowym. Na przykład regulamin $USDC od Circle rozróżnia klientów uprawnionych do bezpośredniego wykupu $USDC od Circle i pozostałych posiadaczy. Regulamin obejmuje również zablokowane adresy, ograniczenia prawne i omyłkowe transfery. Otrzymanie $USDC nie gwarantuje zatem, że pracownik będzie mógł wykupić je bezpośrednio u emitenta.

Wielu pracowników będzie zamiast tego polegać na giełdzie lub innej usłudze w celu wymiany swoich $USDC, a dostępne opcje różnią się w zależności od kraju i platformy. Jeśli ta usługa ograniczy konto lub opóźni wypłatę, pracownik może skończyć z pieniędzmi leżącymi w portfelu, których nie może użyć.

Podatki wprowadzają kolejny zestaw obowiązków. Zgodnie z wytycznymi IRS dotyczącymi walut wirtualnych płatność za usługi w walucie wirtualnej jest wyceniana w dolarach w momencie otrzymania. Kryptowaluty wypłacane jako wynagrodzenie podlegają również podatkom od zatrudnienia i wymaganiom sprawozdawczym, a późniejsza sprzedaż lub wymiana kryptowalut może rodzić dodatkowe obowiązki ewidencyne. Stablecoin dolarny przechowywany krótko może wygenerować niewielki zysk lub stratę albo żadne z nich, ale pracownicy mogą nadal potrzebować dokumentacji pokazującej, kiedy go otrzymali i zbyli. Brytyjskie wytyczne dotyczące tokenów zatrudnienia obejmują również obowiązki z tytułu podatku dochodowego i składek National Insurance dla kryptoaktywów otrzymanych w ramach zatrudnienia. Krótko mówiąc, powiązanie z dolarem nie sprawia, że przepisy dotyczące zatrudnienia i podatków znikają.

Dla pracodawców oznacza to, że wynagrodzenia w stablecoinach to znacznie więcej niż szybkie wysyłanie tokenów. Potrącenia, podatki, koszty konwersji, ewidencja pracownicza i plany awaryjne dla pracowników, którzy nie mogą uzyskać dostępu do płatności ani jej wymienić — wszystko to wymaga uwagi.

Nic z tego nie przekreśla potencjalnych korzyści. Stablecoiny mogą obniżyć koszty płatności międzynarodowych, przyspieszyć udostępnianie środków lub dać pracownikom dostęp do dolarów, gdy ich potrzebują. Ale prawdziwy test jest prosty: szybkie transfery są użyteczne tylko wtedy, gdy pracownik faktycznie może wykorzystać te pieniądze. Dla pracowników liczy się nie to, jak szybko stablecoin trafia do ich portfela, ale ile z ich pensji jest dostępne, gdy trzeba zapłacić czynsz.

Źródło: CryptoSlate