15 sierpnia HSC Conference odbyła swoją najnowszą edycję w Ho Chi Minh City, gromadząc czołowe postacie z instytucji finansowych, firm technologicznych i świata venture capital, aby debatować o infrastrukturze blockchain, aktywach cyfrowych i przyszłości rynków finansowych on-chain.

Jedną z wyróżniających się sesji było „Recipe for Launching a Successful Borderless Neobank”, prowadzone przez Harshę MV, Global Head of Marketing and Growth w OrbitX. Opierając się na szeroko zakrojonych badaniach terenowych prowadzonych wśród twórców giełd, portfeli i neo-banków w Ameryce Łacińskiej, Azji Południowo-Wschodniej i Afryce, Harsha zakwestionował założenie, że adopcja stablecoinów jest przede wszystkim problemem programistycznym. Zamiast tego wskazał, co nazwał centralnym paradoksem dzisiejszych finansów cyfrowych: miliardy ludzi posiadają stablecoiny, lecz jedynie niewielka część tej wartości rzeczywiście krąży przez realne systemy płatnicze.

To paradoks o realnym znaczeniu gospodarczym. Bank Światowy szacuje, że wysłanie przekazu pieniężnego w wysokości $200 nadal kosztuje średnio ponad sześć procent — dwa razy więcej niż trzyprocentowy cel ONZ — a stablecoiny powiązane z dolarem, takie jak USDT i USDC, stały się szeroko używanym narzędziem przechowywania wartości i transferu w gospodarkach, gdzie lokalne waluty są niestabilne. Luka opisana przez Harshę znajduje się dokładnie między posiadaniem tej wartości a możliwością jej wydania.

Keynote przedstawił strategiczne, regulacyjne i techniczne elementy potrzebne do zamknięcia tej luki. Zaprezentował ramy oparte na infrastrukturze custody oraz specyficznych dla geograficznego rynku „wtyczkach” — od gospodarki Wietnamu opartej na QR po europejskie sieci kart zbliżeniowych — zaprojektowanych tak, aby przekształcać statyczne salda cyfrowe w funkcjonalne, bezgraniczne pieniądze.

Posiadanie bez użyteczności

Harsha opisał powtarzającą się frustrację przedsiębiorców budujących giełdy, portfele i neo-banki. „Mają użytkowników, mają portfele, mają stablecoiny, ale nie wiedzą, jak uczynić je użytecznymi” — wyjaśnił.

Dla milionów posiadaczy podstawowe pytania pozostają bez odpowiedzi: jak ludzie mają otrzymywać wynagrodzenie? Jak pracownicy migrujący mają przesyłać pieniądze do domu? Jak kupić lunch? Według niego rozwiązanie tych praktycznych luk jest pierwszym, niezbędnym krokiem do zbudowania wiarygodnego neo-banku.

Architektura neo-banku: custody i wtyczki

Prelegent przedstawił dwuetapowe ramy budowy takich instytucji. Pierwszym elementem jest custody — infrastruktura do przyjmowania, przechowywania i transferu stablecoinów w różnych blockchainach. Drugim, bardziej złożonym elementem są tzw. „wtyczki” („plugs”) — tkanka łączna, która zamienia cyfrowe salda w środki możliwe do wydania.

Wskazał cztery standardowe wtyczki niezbędne w każdym funkcjonalnym ekosystemie:

• Payouts umożliwiają użytkownikom transfer sald stablecoinów na zewnętrzne rachunki bankowe.
• Pay-ins pozwalają na przepływ środków z powrotem do portfeli za pośrednictwem krypto, waluty fiducjarnej lub kodów QR.
• Cards wykorzystują istniejące globalne sieci kartowe do połączenia aktywów cyfrowych z infrastrukturą akceptacji u sprzedawców.
• QR payments umożliwiają natychmiastowe rozliczenie, co staje się coraz ważniejszą funkcją dla sprzedawców, którzy nie chcą czekać dni na tradycyjne rozliczenie kartowe.

Geografia jako strategia: dlaczego model „jeden rozmiar dla wszystkich” nie działa

Być może najważniejszym wnioskiem z sesji był nacisk na specyfikę geograficzną. Harsha ostrzegł, że budowanie wtyczek jest często błędnie postrzegane jako problem programistyczny, podczas gdy w rzeczywistości chodzi o rails, zgodność regulacyjną i licencjonowanie — nieporozumienie, które może kosztować zespoły od czterech do sześciu miesięcy na każdym nowym rynku. Ten ciężar licencyjny staje się raczej bardziej, a nie mniej namacalny, ponieważ duże rynki — od Unii Europejskiej, której reżim MiCA reguluje obecnie emitentów stablecoinów, po Stany Zjednoczone — formalizują własne zasady dotyczące stablecoinów.

Aby to zilustrować, wskazał wyraźne kontrasty regionalne. Wietnam, zauważył, to gospodarka „QR-first”, w której nawet uliczni sprzedawcy preferują natychmiastowe transakcje QR; wprowadzenie tam produktu kartowego prawdopodobnie zakończyłoby się niepowodzeniem. Samo miejsce konferencji podkreślało tę tezę: Wietnam wielokrotnie plasował się na szczycie lub blisko szczytu Global Crypto Adoption Index firmy Chainalysis, a płatności QR stały się powszechne po wprowadzeniu krajowego standardu VietQR przez National Payment Corporation of Vietnam w 2021 roku. Z kolei w ZEA i dużej części Europy konsumenci są silnie przyzwyczajeni do płatności zbliżeniowych, przez co rozwiązania QR są w dużej mierze nieistotne.

Podkreślił też możliwości wertykalne. W Nigerii neo-bank oparty na stablecoinach, obsługujący importerów, mógłby wyeliminować premię od siedmiu do dwunastu procent, którą obecnie płacą oni za dostęp do dolarów. W Brazylii ukierunkowana usługa umożliwiająca rodzicom zasilanie lokalnych kont BRL dla dzieci studiujących za granicą mogłaby znacząco uprościć transgraniczne płatności edukacyjne.

Wertykalny przepis na wejście na rynek

Wbrew pokusie budowania uniwersalnych platform Harsha przedstawił zdyscyplinowany przepis: wybrać rynek, zidentyfikować w nim konkretną grupę odbiorców, określić jedną lub dwie wtyczki przychodzące i wychodzące, które odpowiadają lokalnym zachowaniom, i wejść na rynek wąsko.

„Jeśli nie pójdziesz wertykalnie, jeśli nie spróbujesz zdominować jednej konkretnej kategorii na jednym rynku, jednego przypadku użycia, to po prostu poniesiesz porażkę” — ostrzegł, podkreślając, że neo-banki oparte na stablecoinach nie mogą pozwolić sobie na bycie wszystkim dla wszystkich.

Warstwa infrastrukturalna

Na zakończenie sesji Harsha przedstawił Obopay — firmę płatniczą wywodzącą się z wczesnych wdrożeń pieniądza mobilnego na rynkach wschodzących — jako infrastrukturalną odpowiedź na te wyzwania. Po 24 miesiącach rozwoju firma oferuje pojedyncze API zaprojektowane do aktywowania wtyczek specyficznych dla rynku — od nazwanych wirtualnych IBAN-ów i kredytowych kart white-label po płatności QR i wsparcie dla wielu blockchainów — w ponad 80 krajach.

Aby pokazać dojrzałość technologii, jego zespół uruchomił działającą aplikację z płatnościami QR dla uczestników w Wietnamie, zapraszając publiczność do bezpośredniego doświadczenia szybkości transakcji zasilanych stablecoinami.

Zgodnie z logiką samej sesji, miarą sukcesu w tej części branży będzie nie tyle liczba portfeli, ile to, jak duża wartość stablecoinów rzeczywiście przepływa przez lokalne systemy płatnicze — dokładnie tę lukę keynote miał na celu zamknąć. Dla twórców szukających sposobu na przekształcenie aktywów cyfrowych w funkcjonalne narzędzia finansowe sesja oferowała zarówno strategiczną mapę drogową, jak i gotowego partnera infrastrukturalnego.

Pierwotnie opublikowane przez Metaverse Post.