Amerykańska Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) 1 października ogłosiła proponowane ramy przechowywania aktywów kryptograficznych obejmujące zarejestrowanych doradców inwestycyjnych oraz regulowane fundusze, w tym zarejestrowane spółdzielcze towarzystwa inwestycyjne i spółki rozwoju przedsiębiorczości. Wniosek określałby również warunki, na jakich stanowe spółki powiernicze mogłyby być wykorzystywane do zabezpieczania aktywów kryptograficznych.

Dla klientów zmiany te mogłyby poszerzyć zakres inwestycji dostępnych za pośrednictwem zarządzającego. Sprawiłyby też, że klienci musieliby rozumieć ustalenia powiernicze zarządzającego — szczególnie gdy ta sama firma, która wybiera inwestycję, sama przechowuje aktywa.

Przechowywanie i luka między wejściem na rynek a zabezpieczeniem

Przechowywanie kryptowalut polega na zabezpieczaniu poświadczeń autoryzujących transakcje oraz kontroli tego, kto może z nich korzystać. Dla firmy inwestycyjnej decyzja o zakupie aktywa to tylko część zadania; firma potrzebuje również zgodnego z prawem ustalenia chroniącego aktywa klienta. Wymóg kwalifikowanego depozytariusza stanowiący centrum wniosku wynika z zasady przechowywania SEC na mocy ustawy o doradcach inwestycyjnych z 1940 roku, która ogólnie nakazuje doradcom utrzymywanie środków klientów i papierów wartościowych w kwalifikujących się instytucjach, takich jak banki i brokerzy-dealerzy.

Może to stać się przeszkodą, gdy aktywo trafia na rynek, zanim jakikolwiek dozwolony depozytariusz go obsłuży. Przewodniczący SEC Paul Atkins oświadczył w komunikacie z 1 października, że „możliwości powiernicze mogą pozostawać w tyle za wdrożeniemtywa o wiele miesięcy”. W tym okresie doradca nie miał zgodnej z przepisami ścieżki do przechowywania aktywa w imieniu klienta.

Proponowana ścieżka samodzielnego przechowywania ma właśnie ten okres adresować. Pozwoliłaby doradcy na przechowywanie kwalifikowanego aktywa klienta, gdy żaden kwalifikowany depozytariusz nie jest dostępny, pod warunkiem że firma spełni proponowane zabezpieczenia.

Dwie ścieżki przechowywania, różne obowiązki

Atkins opisał wniosek jako tworzący „zgodną z przepisami ścieżkę tam, gdzie wcześniej jej nie było”. Jego dwa dodatki uwzględniałyby kwalifikujących się zewnętrznych dostawców i zezwalałyby doradcy na przejęcie przechowywania w określonych okolicznościach.

Nowelizacje dotyczące doradców obejmowałyby aktywa kryptograficzne będące funduszami lub papierami wartościowymi, podczas gdy postanowienia dotyczące regulowanych funduszy obejmowałyby papiery wartościowe lub podobne inwestycje.

Na ścieżce stanowej spółki powierniczej doradca musiałby przeprowadzić należytą staranność, przejrzeć audytowane sprawozdania finansowe i raporty z kontroli oraz utrzymywać aktywa klientów oddzielone od własnych aktywów dostawcy.

W przypadku samodzielnego przechowywania to doradca sam posiadałby materiał kluczy prywatnych niezbędny do dostępu do aktywów klientów. Klient nadal polegałby na firmie w kwestii zabezpieczenia inwestycji. W przypadku regulowanych funduszy ustalenie działałoby za pośrednictwem doradcy funduszu pod nadzorem rady.

Ciągły obowiązek szukania alternatyw

Zgodnie z pełnym projektem wniosek dostępność depozytariusza byłaby warunkiem ciągłym. Doradca musiałby udokumentować swoje ustalenie przy pierwszym zastosowaniu samodzielnego przechowywania, a następnie co najmniej kwartalnie. Gdyby kwalifikowany depozytariusz stał się dostępny, doradca musiałby przenieść aktywa tak szybko, jak to rozsądnie możliwe.

Transfery wymagałyby wspólnej autoryzacji przez co najmniej dwie wyznaczone osoby. Oddzielne adresy klientów, środki cyberbezpieczeństwa oraz przeglądy i raporty dotyczące kontroli zabezpieczeń stanowiłyby dodatkowe kontrole sposobu, w jaki doradca obchodzi się z aktywami.

Kontrole te mają znaczenie, ponieważ firma łączyłaby decyzje inwestycyjne z przechowywaniem. Komisarz Mark Uyeda przyznał w towarzyszącym oświadczeniu, że „samodzielne przechowywanie stwarza inherentny konflikt interesów”, podkreślając jednocześnie, że obowiązek powierniczy doradcy nadal obowiązywałby.

Co klient powinien zrozumieć

Rozważmy hipotetycznego doradcę, który chce dodać do portfela klienta nowo wyemitowany kryptoaktywo będące papierem wartościowym. Gdyby żaden kwalifikowany depozytariusz nie obsługiwał aktywa, proponowane ramy mogłyby pozwolić doradcy na bezpośrednie przechowywanie po spełnieniu warunków. Ekspozycja klienta zależałaby wtedy zarówno od samej inwestycji, jak i od zdolności firmy do zabezpieczenia dostępu do niej.

Przed zaakceptowaniem takiego ustalenia klient musiałby rozważyć kilka praktycznych pytań — kto posiada materiał kluczy, jak autoryzowane są transfery aktywów i co z wyżą przeglądy kontroli zabezpieczeń przeprowadzane przez firmę.

Pytania te dotyczą ryzyk, których nie pokazuje wykres cenowy. Token mógłby zyskiwać na wartości, podczas gdy złe zarządzanie kluczami zagraża dostępowi do niego. Równie dobrze skuteczne przechowywanie nie zapobiegłoby stratom, gdyby cena rynkowa spadła.

Przed nami konsultacje publiczne

Ramy przechowywania rozwijają szersze prace SEC dotyczące ofert kryptowalutowych, tokenizacji i obrotu. Wcześniejsze doniesienia o postępowaniu SEC i CFTC prowadzonym na mocy dotychczasowych uprawnień wskazywały przechowywanie jako inicjatywę wciąż oczekującą na pełny wniosek; komunikat z 1 października określa teraz proponowane warunki działania.

Ramy pozostają wnioskiem. Okres komentarzy publicznych potrwa 60 dni po publikacji w Federal Register, a Komisja musiałaby przyjąć ostateczne zasady, zanim nowe ścieżki wejdą w życie.

Konsultacje dają doradcom, depozytariuszom i inwestorom możliwość zbadania, czy kontrole są praktyczne we wdrożeniu. Ich odpowiedzi mogą także sprawdzić, czy oświadczenia i przeglądy dla klientów dostarczą wystarczających informacji do oceny firmy, która zarówno zarządza inwestycją, jak i ją zabezpiecza.

Ten artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi porady prawnej ani inwestycyjnej. Wniosek SEC może ulec zmianie w trakcie procesu stanowienia prawa.

Źródło: CryptoNewsNet