W drugim kwartale 2026 r. stopa oszczędności kraju — zdefiniowana jako krajowe oszczędności brutto w relacji do produktu krajowego brutto (PKB) — wzrosła o 8,6%, osiągając 643 mld peso. W tym samym okresie stopa inwestycji wyniosła 23,2% PKB, co odpowiada 1,74 bln peso, pozostawiając lukę rzędu około 1,1 bln peso.

Luka między oszczędnościami a inwestycjami (S-I) — czyli różnica między krajowymi oszczędnościami brutto a akumulacją kapitału brutto — wskazuje na zdolność kraju do sfinansowania całości swoich potrzeb inwestycyjnych. Deficyt S-I powstaje, gdy wydatki inwestycyjne kraju przekraczają jego oszczędności, zmuszając go do zaciągania pożyczek w celu sfinansowania niedoboru.

Gdy niedobór ten jest finansowany z zagranicy, odzwierciedla on deficyt na rachunku bieżącym bilansu płatniczego: z definicji kraj inwestujący więcej, niż oszczędza, korzysta z kapitału zagranicznego — w formie pożyczek, napływów portfelowych lub bezpośrednich inwestycji zagranicznych. Utrzymanie takich napływów zależy od zaufania inwestorów, a przewlekła luka może narażać gospodarkę na wahania globalnych warunków finansowych. Od tego, jak zareagują decydenci — poprzez działania na rzecz zwiększenia oszczędności krajowych, przyciąganie stabilnego kapitału długoterminowego czy korektę planów inwestycji publicznych — zależy, jak będzie kształtować się luka w wysokości 1,1 bln peso w najbliższych kwartałach.