Spór o opłaty na Robinhood Chain obejmie Solanę, Arbitrum i BNB Chain

Spór o opłaty wykracza poza koszty transakcji

Spór o ekonomikę sieci Robinhood Chain rozszerzył się 6 września na szerszą debatę o tym, jak blockchainy powinny finansować swój długoterminowy rozwój. Nina Rong, dyrektor ds. wzrostu w BNB Chain, argumentowała w poście na X, że zrównoważone modele biznesowe powinny teraz być priorytetem, przesuwając uwagę z bezpośrednich kosztów transakcji na struktury finansowe wspierające rozwój sieci.

Początkiem wymiany zdań była uwaga współzałożyciela Solany Anatoly'ego Yakovenki z 4 września, że 10-procentowy udział przychodowy Robinhood w Arbitrum mógłby czterokrotnie pokryć opłaty transakcyjne Solany — co potencjalnie pozwoliłoby Robinhood zaoferować transakcje bez opłat za gaz. Steven Goldfeder, współzałożyciel Offchain Labs, odpowiedział na X:

„Na Arbitrum Robinhood zachowuje 90% opłat za gaz. Na Solanie zachowaliby 0, a wszelkie subsydiowane przez nich opłaty za gaz musiałyby pochodzić z ich własnej kieszeni. Robinhood wybrał Arbitrum, żeby być właścicielem, a nie najemcą”.

Podział przychodów czyni z infrastruktury biznes

To rozwiązanie pokazuje, jak dostawcy infrastruktury blockchain mogą osiągać powtarzalne przychody, gdy firmy budują dedykowane sieci w oparciu o ich technologię. Odzwierciedla to również szerszą zmianę w krajobrazie warstwy 2, gdzie dostawcy rollupów, tacy jak Arbitrum, OP Labs i inni, coraz częściej licencjonują swoje stosy przedsiębiorstwom i firmom finansowym, zamiast konkurować wyłącznie o użytkowników sieci publicznych. Według dokumentu ArbitrumDAO, Robinhood Chain zwraca 10% przychodu netto protokołu na podstawie licencji Arbitrum Expansion Program, przy czym 8% trafia do skarbu DAO, a 2% finansuje Arbitrum Developer Guild.

Robinhood Markets (Nasdaq: HOOD) uruchomiła 1 lipca swoją dedykowaną sieć Ethereum warstwy 2 w oparciu o Arbitrum Platform, dając brokerageowi kontrolę nad środowiskiem zaprojektowanym dla tokenizowanych aktywów, handlu i zdecentralizowanych finansów. Ogłoszenie mainnetu opisywało sieć jako natywnie połączoną z użytkownikami onchain firmy i zostało zaprezentowane wraz z produktami takimi jak Stock Tokens, pożyczki i futures wieczyste.

Różnica między budowaniem własnego łańcucha a prowadzeniem aplikacji przesądza o tym, gdzie ostatecznie trafiają przychody z transakcji. Ponieważ Robinhood zbudował i uruchomił własny mainnet, firma zachowuje większość ekonomiki sieci, wynagradzając Arbitrum za podstawową technologię — zamiast kierować wszystkie opłaty sieciowe do niezależnego blockchaina.

Blockchaini konkurują o przychody, użytkowników i wzrost

Rong argumentowała, że fundacje blockchainów przez większość ostatnich pięciu lat rozdawały granty, dokonywały inwestycji i obniżały opłaty za gaz. Utrzymanie tego podejścia przez kolejne pięć lat wymaga — jej zdaniem — od firm blockchainowych solidnej struktury komercyjnej.

„Patrząc szerzej na debatę »co jest najlepsze dla Robinhood«, naprawdę chcę zwrócić uwagę, że dalsze obniżanie opłat za gaz nie jest już najwyższym priorytetem branży blockchain” — napisała Rong, dodając:

„Realnym priorytetem wszystkich blockchainów jest dziś znalezienie zrównoważonego modelu biznesowego, który zasila ich technologię i wzrost. Modelem biznesowym mogą być opłaty za gaz, podział przychodów i inne formy porozumień komercyjnych”.

Aplikacje handlowe generują większość opłat w sieci

Aplikacje na Robinhood Chain wygenerowały 2,66 mln USD przychodu w ciągu 24 godzin według stanu na 31 sierpnia, wyprzedzając w tym mierniku Ethereum i Hyperliquid L1. GMGN, Pons i Uniswap odpowiadały za około 88% dnia totalu — to miks zdominowany przez terminale handlowe i uruchomienia tokenów, a nie tokenizowane akcje, wokół których łańcuch pierwotnie powstał.

Konkurencja z Base od Coinbase koncentruje się coraz bardziej na dystrybucji użytkowników i powtarzalnej aktywności, a nie tylko na cenach transakcji. Base odpowiedziała zasięgiem nagromadzonym przez prawie trzy lata, zamiast dorównywać Robinhood Chain pod względem dziennych użytkowników czy wolumenu obrotu.

Sieci warstwy 2 zazwyczaj przetwarzają aktywność poza blockchainem bazowym, a dopiero potem wykorzystują go do rozliczeń, co pozwala operatorom kształtować opłaty, wydajność i warunki komercyjne. Choć infrastruktura warstwy 2 może obniżać koszty transakcji i zwiększać przepustowość, argument Rong inaczej ujmuje kolejny test konkurencyjny: czy sieci te potrafią zamienić aktywność w stabilne finansowanie rozwoju technologii i sieci. Ewolucja miks przychodowego Robinhood Chain — oraz to, czy przyszłe sieci przedsiębiorstw przyjmą podobne licencje z podziałem przychodów — da wczesny sygnał, czy ten model może skalować się w całej branży.