Proponowane przez Ro Khannę zwroty 1700 dolarów na wojnę krytykowane jako populistyczny „wypompek”, który mógłby „przykryć” wojnę Trumpa
Najważniejsze informacje
- •Kongresman Ro Khanna wzywa nowych członków Kongresu do uchwalenia ustawy przekazującej amerykańskim rodzinom czeki zwrotne w wysokości 1700 dolarów, aby zrekompensować napędzany wojną wzrost cen benzyny, żywności i prądu.
- •Jednorazowe płatności bezpośrednie mają niedawny precedens w polityce USA — rząd federalny od 2020 roku wypłacał kolejne rundy pandemijnych czeków stymulacyjnych.
- •Zeeshan Aleem, w felietonie dla MS Now, twierdzi, że propozycja to przedwczesna polityka populistyczna, która omija zasadniczy problem trwającej wojny z Iranem.
- •Aleem utrzymuje, że jednorazowa płatność nie zatrzyma napięć gospodarczych, może przyczynić się do większej inflacji i niechcący stworzyć politycznego przykrycia dla wojny, której wydatki na wojsko i amunicję sięgnęły już około 50 miliardów dolarów.
- •Ustawa na razie nie ruszyła naprzód — pozostaje otwarte pytanie, czy Khanna formalnie ją złoży i czy bezpośrednie płatności, czy raczej krytyka Aleema zyskają szersze poparcie wśród Demokratów.

Kongresman Ro Khanna, demokrata z Kalifornii, wzywa nowych członków Kongresu do natychmiastowego uchwalenia ustawy, która wypłaciłaby amerykańskim rodzinom czeki zwrotne w wysokości 1700 dolarów — środki mające zrekompensować rosnące koszty życia wynikające z wojny administracji Trumpa z Iranem. Zgodnie z propozycją płatności miałyby pomóc gospodarstwom domowym pokryć wyższe ceny benzyny, droższą żywność oraz wyższe rachunki za prąd.
Jednorazowe płatności bezpośrednie mają niedawny precedens w polityce USA: rząd federalny od 2020 roku wypłacał kolejne rundy pandemijnych czeków stymulacyjnych, dzięki czemu jednorazowe wpłaty stały się stałym elementem debat o kosztach życia.
Plan nie został jeszcze skierowany pod obrady, a już budzi sceptycyzm. W felietonie dla MS Now Zeeshan Aleem argumentuje, że propozycja może nie być najlepszym rozwiązaniem presji finansowej, z którą zmagają się Amerykanie.
„Na pierwszy rzut oka propozycja Khanny może brzmieć jak szybki sposób dla Demokratów na rozwiązanie problemu rosnących kosztów życia” — pisze Aleem, dodając: „W rzeczywistości jest to podręcznikowy przykład słopulizmu — sztucznego, skrajnie internetowego spektaklu populizmu — którego Demokraci powinni uważnie unikać”.
W ocenie Aleema propozycja jest przedwczesna i niesie ryzyko niezamierzonych konsekwencji gospodarczych. Obiecując Amerykanom wypłaty pieniężne, nie stawia czoła — jak argumentuje — zasadniczemu problemowi: samej trwającej wojnie.
„Khanna zaprzęga koni przed wozem. Pierwszą kolejnością nie powinny być efektowne wypłaty, lecz zmierzenie się z faktem, że Stany Zjednoczone nadal prowadzą wojnę — bez końca w zasięgu wzroku” — pisze Aleem.
Utrzymuje dalej, że w miarę trwania konfliktu podatnicy będą nadal ponosić wydatki wojskowe i ciągle zmieniające się ceny energii, przez co w dłuższej perspektywie będzie im się wiodło gorzej, niezależnie od jakichkolwiek jednorazowych płatności.
„Propozycja Khanny, by rekompensować Amerykanom koszty wojny, może niechcący skończyć jako przykrycie dla wojny Trumpa” — twierdzi.
Aleem opisuje czeki jako rozwiązanie tymczasowe, a nie realne lekarstwo. „Jednorazowy czek nie zatrzyma krwotoku gospodarczego, ale stanowiłby kolejny koszt tej wojny, nawet podany w bardziej apetycznej formie — i najprawdopodobniej przyczyniłby się do jeszcze większej inflacji” — pisze. „Dopóki konflikt trwa, środki podatników będą dalej kierowane na rozmieszczenie wojsk i amunicję, które kosztowały już około 50 miliardów dolarów” — kontynuuje.
Ta wymiana zdań oddaje strategiczny dylemat Demokratów: czy odpowiadać na presję kosztów napędzaną wojną bezpośrednimi płatnościami dla gospodarstw domowych, jak proponuje Khanna, czy — jak wzywa Aleem — przede wszystkim dążyć do zakończenia konfliktu. Spór toczy się na tle gospodarczych skutków wojny: od wyższych cen benzyny i żywności po rachunki za prąd i około 50 miliardów dolarów wydanych na rozmieszczenie wojsk i amunicję.
W ocenie Aleema propozycja jest przykładem polityki populistycznej: obietnica czeku zwrotnego może przemawiać do Amerykanów zmagających się z rosnącymi kosztami, ale niewiele robi, by rozwiązać leżące u podstaw wyzwania gospodarcze. Zamiast oferować kompleksową odpowiedź na obciążenia finansowe wywołane wojną — argumentuje — propozycja ryzykuje stworzenie złudzenia realnej ulgi, pozostawiając szersze konsekwencje polityki administracji bez rozwiązania.
Skoro ustawa nie została jeszcze skierowana pod obrady, uwaga skupi się na tym, czy Khanna formalnie ją złoży, czy nowi członkowie Kongresu ją poprą oraz czy krytyka jednorazowych płatności w wykonaniu Aleema zyska szersze poparcie w partii.