Podczas cyklu wyborczego 2026 roku republikanie przeprowadzili serię gerrymanderów — partyjnych operacji na mapach wyborczych — w garstce stanów, wyznaczając granice okręgów kongresowych tak, aby zapewnić swojej partii nieproporcjonalną przewagę nad demokratami w delegacjach do Izby Reprezentantów. Timing był wyjątkowy, ponieważ mapy kongresowe zwykle wyznacza się raz na dekadę, po każdym spisie powszechnym, a nie przepisuje pomiędzy spisami. Demokraci odpowiedzieli udaną operacją redystryktyzacyjną w Kalifornii i nieudaną w Wirginii.

Gerrymandering ma oczywiste konsekwencje dla uczciwości wyborów i demokracji — często opisuje się go jako system, w którym to politycy wybierają swoich wyborców, a nie odwrotnie.

Istnieje też praktyczne ryzyko dla partii trzymającej pióro: te działania mogą się nie powieść, gdy ich architekci przesadzą. Rozproszenie popierających wyborców po wielu okręgach może przechylić na korzyść partii dodatkowe mandaty, ale jeśli wyborcy ci zostaną rozproszeni zbyt cienko, strategia może się obrócić przeciwko niej i oddać mandaty przeciwnikowi — zwłaszcza w „falowym” roku wyborczym, który łamie plany twórców map. Ten niezamierzony efekt nazywany jest powszechnie „dummymanderem”.

Skoro więc duże większości demokratów mają wejść do 120. Kongresu, który zbierze się w styczniu 2027 roku, czy republikański gerrymandering faktycznie kosztował partię mandatów w Izbie Reprezentantów? Odpowiedź nie jest tak jednoznaczna, jak mogłoby się wydawać.

Dummymandery w Karolinie Północnej i Ohio?

Republikańskie legislatury stanowe w Ohio i Karolinie Północnej przepisały swoje mapy kongresowe w 2025 roku, projektując okręgi mające zmaksymalizować liczbę mandatów, jakie ich partia mogła zdobyć w Izbie Reprezentantów. Mimo że oba stany pozostają tradycyjnie konkurencyjne w wyborach ogólnostanowych, legislatury stworzyły mapy pełne okręgów, które republikanie spodziewali się zdobyć: 12 z 15 nowych okręgów w Ohio i 11 z 14 w Karolinie Północnej zawierało większość wyborców, którzy poparli Donalda Trumpa w wyborach prezydenckich 2024 roku.

Jednak w 2026 roku demokraci w całym kraju zdobyli dziesiątki okręgów, które wcześniej wydawały się nieosiągalne, w tym okręgi wygrane przez Trumpa dwucyfrową przewagą w 2024 roku — wiele z nich to silnie ukształtowane gerrymanderami republikańskie mandaty. W Ohio i Karolinie Północnej skala antytrumpowskiego buntu w wyborach śródokresowych poważnie zagroziła wielu okręgom wytypowanym przez republikanów, w tym takim, które Trump wygrał przewagą sięgającą 20 punktów.

Ostatecznie demokratyczna fala pokonała w tych stanach tak wiele okręgów wygranych przez Trumpa, że nowo powstające delegacje kongresowe mogą być bardziej demokratyczne, niż byłyby bez gerrymanderów.

Demokraci utrzymali pozycje na Głębokim Południu

Teksas i Floryda również wytypowały do zdobycia w 2026 roku serię okręgów zajętych przez demokratów. Dziewięć takich okręgów w tych dwóch stanach, a także zagrożony mandat demokratycznego kongresmena Shomari Figuresa w Alabamie, było celami gerrymanderów, które stworzyły nowe okręgi wygrane przez Trumpa w 2024 roku — wszystkie z przewagą co najmniej 9 punktów procentowych. Gdy jednak demokratyczna fala 2026 roku przetoczyła się przez Głębokie Południe, te gerrymandery zostały w efekcie zneutralizowane. Mimo zakładanych zysków republikanie w tych trzech stanach najprawdopodobniej wejdą do 120. Kongresu z delegacjami tej samej wielkości, jakie mieli w 119. Kongresie.

Inne republikańskie próby zakończyły się sukcesem, ale ledwie. W 9. okręgu Tennessee, ostatnim pozostałym przy demokratach mandacie w tym stanie, gerrymandering przekształcił go w okręg wygrany przez Donalda Trumpa w 2024 roku przewagą 21 punktów. Republikanie faktycznie utrzymali ten mandat zgodnie z oczekiwaniami, ale tylko przewagą 2500 głosów — niewiele ponad 1 punkt procentowy.

Gerrymandery, które zadziałały — i te, które nie

Wiele z tych gerrymanderów nie odniosło pełnego sukcesu. Ale czy były to prawdziwe dummymandery? W Karolinie Północnej i Ohio wygląda na to, że republikanie przeliczyli się, stawiając na byłych wyborców Trumpa w ogólnokrajowym otoczeniu, które okazało się zaskakująco korzystne dla demokratów.

W Ohio gerrymander dążący do dwutrzeciej republikańskiej większości w delegacji stanu do Izby przyniesie partii w 120. Kongresie mniej niż połowę tej liczby. Wynik okazał się bardziej reprezentatywny, mniej więcej zgodny z udziałem obu partii w głosowaniu powszechnym w tym stanie w 2026 roku.

Karolina Północna była bardziej drastycznym dummymanderem. Republikanie zaprojektowali okręgi mające im zapewnić niemal dwie trzecie delegacji kongresowej stanu, ale partia jest obecnie skazana na co najwyżej mniej niż jedną trzecią mandatów.

Kalifornia, którą demokraci ukształtowali gerrymanderem w reakcji na republikańskie ruchy w innych stanach, to partyjny sukces: przewiduje się, że stan wyśle do Izby zaledwie 8% republikanów w delegacji, mimo że 30% wyborców w skali stanu poparło GOP.

W Teksasie i na Florydzie historia jest bardziej złożona. Demokraci w tych stanach utrzymali większość okręgów wytypowanych przez republikańskie legislatury dzięki historycznemu przewartościowaniu wśród wyborców pochodzenia latynoskiego, którzy poparli Trumpa w wyborach 2024 roku.

Ale gerrymandery mogą działać daleko poza marginalne okręgi, które mają osłabić. W sumie granice okręgów w Teksasie i na Florydzie zostały wyznaczone tak korzystnie dla republikanów, że nawet demokratyczne tsunami zdołało jedynie utrzymać delegacje tych stanów bez zmian w następnym Kongresie, ponieważ wiele innych okręgów pozostało bezpiecznie republikańskich. W tych stanach republikanie wciąż mają większy udział mandatów w Izbie, niż wynikałoby to z ich wyników w głosowaniu powszechnym — a w cyklu wyborczym mniej przechylonym ku demokratom wiele z tych ukształtowanych gerrymanderami okręgów może bardzo dobrze wrócić do GOP.

Nieudane republikańskie gerrymandery przyniosłyby jeszcze większą niebieską falę

Tak źle, jak wypadły dla republikanów wybory śródokresowe 2026 roku, wynik mógł być jeszcze gorszy. Niektóre republikańskie stany mogą uznać się za szczęśliwców, że ich próby gerrymanderu nie powiodły się przed wyborami.

W tradycyjnie republikańskich stanach, takich jak Missouri i Utah, sądy unieważniły gerrymandery, które stworzyłyby serię okręgów wygranych przez Trumpa przewagą około 20 punktów procentowych. Gdyby te mapy przetrwały, zadziwiające sukcesy demokratów w podobnych okręgach w całym kraju mogłyby przynieść im nawet pięć dodatkowych mandatów w tych stanach.

Podobny scenariusz rozegrał się w Indianie i Karolinie Południowej, gdzie nowe mapy forsowane przez Trumpa nie przeszły w stanowych legislaturach. Te mapy miały przynieść republikanom jeszcze bardziej jednostronne zyski, ale analiza Cook Political Report wykazała, że mogłyby one dać demokratom aż sześć z siedmiu mandatów Karoliny Południowej do Izby i osiem z dziewięciu w Indianie. Zamiast tego demokraci najprawdopodobniej zakończą z zaledwie parą mandatów w każdym z tych stanów.

Co dalej w wojnach o gerrymandering?

Cykl wyborczy 2026 roku pokazuje, że gerrymandering jest znacznie bardziej złożonym i dynamicznym przedsięwzięciem, niż często traktują go komentatorzy i partie. Wybory falowe tej skali mogą pokonać zamierzone skutki ukształtowanych map, ale kolejne wybory mogą okazać je znacznie skuteczniejszymi. Partie tworzą też gerrymandery w oparciu o wyniki poprzednich wyborów prezydenckich — punkt odniesienia, który może stawać się coraz mniej pewny, gdy wyborcy podejmują coraz bardziej nieoczekiwane decyzje.

Zarówno stany „czerwone”, jak i „niebieskie” mierzą się także z następstwami orzeczenia Sądu Najwyższego w sprawie Louisiana v. Callais, które ułatwiło prowadzenie gerrymanderu wzdłuż podziałów rasowych bez ingerencji sądów. W ciągu najbliższych dwóch lat republikanie mogą próbować wdrożyć jeszcze więcej nowych map w kolejnych stanach, szczególnie na Południu; te nowe okręgi będą prawdopodobnie zmierzać do rozwodnienia okręgów z większością czarnoskórą, które nie są już chronione przez Voting Rights Act. Rządy stanowe demokratów, z drugiej strony, wydają się gotowe kontynuować kontrę wobec republikańskich działań z ubiegłego cyklu własnymi gerrymanderami.

Ale republikańskie porażki w redystryktyzacji podczas cyklu 2026 roku, w tym te o włos, powinny skłonić obie partie do ostrożności w przyszłych próbach.

Charlie Hunt, adiunkt nauk politycznych, Boise State University

Ten artykuł został przedrukowany z The Conversation na licencji Creative Commons. Przeczytaj oryginalny artykuł.

Ta historia była pierwotnie publikowana na Fortune.com.