AktualnościMakroPostępowi kandydaci chrześcijańscy wystawiają religijną politykę trumpizmu na próbę

Postępowi kandydaci chrześcijańscy wystawiają religijną politykę trumpizmu na próbę

Autor: Alternet·

Najważniejsze informacje

  • •Szacowane 13-punktowe zwycięstwo demokratów w wyborach śródokresowych było drugim największym od 1942 roku, ustępującym jedynie wyborom z 1974 roku po aferze Watergate.
  • •James Talarico, seminarzysta prezbiteriański prowadzący kampanię pod hasłem „Miłuj bliźniego swego”, został pierwszym demokratą z Teksasu wybranym do Senatu od 40 lat.
  • •Pastor metodyczny Adam Hamilton został pierwszym demokratą wygrany mandat w Senacie USA w Kansas od niemal stu lat, a co najmniej pięciu postępowych liderów religijnych — w tym wyświęcone duchowne Sarah Trone Garriott i Lindsay James — zwyciężyło w tradycyjnych republikańskich twierdzach, m.in. w Iowa.
  • •Autorka argumentuje, że biały nacjonalizm chrześcijański — definiowany jako zespolenie konserwatywnej tożsamości chrześcijańskiej z hierarchią rasową i dominacją kulturową — tworzy serce trumpizmu, wywodząc jego rodowód od „strategii południowej” Nixona przez Moral Majority Reagana i Partię Herbaty aż po MAGA.
  • •Artykuł przedstawia Project 2025 Heritage Foundation jako mapę drogową trumpizmu, którą autorka nazywa „książką kucharską oligarchów”, mającą zaostrzać wojny kulturowe, ułatwiając prywatyzację aktywów publicznych.
Postępowi kandydaci chrześcijańscy wystawiają religijną politykę trumpizmu na próbę

Szacowane 13-punktowe zwycięstwo Partii Demokratycznej było drugim największym zwycięstwem w wyborach śródokresowych od 1942 roku, ustępującym jedynie wyborom z 1974 roku. Po aferze Watergate demokraci przejechali się na podobnej fali oburzenia wyborców wobec niekontrolowanej CIA i prezydenta, który — podobnie jak Donald Trump — był określany jako kryminalista uważający się za uprawnionego do łamania prawa.

Nie brakuje analiz na temat tego, co tym razem rozpaliło gniew wyborców — korupcja, inflacja, Immigration and Customs Enforcement (ICE), ataki na demokrację, wojna i ceny paliwa. Duża część tych analiz potwierdza wcześniejsze narracje, ale dodatkowe dane z sondaży exit polls SSRS mogą przynieść szerszy kontekst. Nawet wtedy wyjaśnienia wyborców składane post factum należy traktować ostrożnie: opinie kształtują nastrój i okoliczności, a żaden znany sondaż nie bada różnicy między tym, co wyborcy deklarują jako motywację przy oddawaniu głosu, a czynnikami, które rzeczywiście na nich wpłynęły.

Niezależnie od przyczyn wynik sugeruje, że naród założony na praworządności odrzucił kryminalistę, który jawnie ją lekceważy. Wyłania się także bardziej subtelny trend. Wyborcy — niezależnie od osobistych motywacji — najwyraźniej rozpoznali i odrzucili nienawiść, która napędza trumpizm.

Wzrost białego nacjonalizmu chrześcijańskiego — określanego przez autorkę jako „amerykański ruch Hitlera” — przebudził, jej zdaniem, sumienie kraju i dał silniejszy, choć spóźniony, głos temu, co autorka uznaje za prawdziwe chrześcijaństwo.

Wzrost postępowego chrześcijaństwa

James Talarico, pierwszy demokrata z Teksasu wybrany do Senatu od 40 lat, poprowadził falę zwycięskich demokratów, którzy osnuli swoje kampanie wokół chrześcijaństwa i współczucia. Postępowość Talarico zyskała popularność w stanie, którego kultura i polityka od dawna kojarzone są z przeciwnym biegunem. Konserwatywny, osądzający, a w charakteryzacji autorki nienawistny, wielkopowierzchniowy ewangelikalizm dominuje w polityce Teksasu od niemal 50 lat.

Talarico, seminarzysta prezbiteriański, przerwał studia na kierunku teologii (Master of Divinity), by startować do Senatu, i tocząc teksańskie wojny kulturowe… sięgał po Pismo Święte. Zasiadając w legislaturze stanu Teksas, mówił współprawodawcom: „Jako chrześcijanie jesteśmy powołani do czegoś więcej niż działalność charytatywna. Jesteśmy powołani, by kwestionować systemy, które czynią ją konieczną...”. Sponsorowi projektu ustawy nakazującej umieszczanie Dziesięciu Przykazań w szkołach publicznych powiedział, że ten środek jest głęboko niechrześcijański. Hasłem jego kampanii śródokresowych było po prostu „Miłuj bliźniego swego”.

Wywiady i publiczne wypowiedzi Talarico przekonały autorkę, że jego przekonania religijne są szczere, ale nie był jedynym kandydatem, który oparł kampanię na wierze. Pastor metodyczny Adam Hamilton osiągnął podobny wynik jako pierwszy demokrata wygrany mandat w Senacie USA w Kansas od niemal stu lat. Axios poinformował, że co najmniej pięciu postępowych liderów religijnych wygrało wybory śródokresowe także w innych tradycyjnych twierdzach republikanów, w tym wyświęceni duchowni Sarah Trone Garriott i Lindsay James w Iowa. Geografia jest częścią tego, co czyni ten wzorzec godnym uwagi: przełomy osnute na wierze przyszły w stanach naznaczonych długą demokratyczną posuchą — 40 lat w Teksasie, niemal stulecie w Kansas — a nie w bezpiecznych okręgach partii. Czy ten schemat zadziała poza tradycyjnie republikańskimi twierdzami, to jedna z jaśniejszych osi narracji na przyszłe cykle wyborcze.

Ci kandydaci silnie opierali się na wierze w swoich kampaniach i wplatali motywy biblijne w przemówienia. W każdym zwycięskim przypadku wyborcy przyjęli jakąś wersję nakazu Chrystusa pomagania ubogim.

Odrzucenie nienawiści białego nacjonalizmu chrześcijańskiego

Autorka pisze, że nawet ateista — jak ona — może skłonić głowę przed prawdą i pięknem nauk Chrystusa. W kolejnych fragmentach Pisma Jezus uczył, że sprawiedliwi pomagają potrzebującym; nie głodzą ich, nie biją i nie więżą, ani nie czerpią przyjemności z okrucieństwa.

W Mateuszu 25:31-46 Jezus mówi, że chrześcijanie będą osądzeni po tym, jak traktują ubogich, i że cokolwiek uczyniono „najmniejszym z tych”, uczyniono Bogu. W Łukaszu 10:25-37, w przypowieści o miłosiernym Samarytaninie, Chrystus uczy łaski podnoszenia i służenia uciśnionym. W fragmencie znanym jako „Przypatrzcie się liliom” daje duchową pociechę robotnikom zmagającym się z ubóstwem. Mateusz 25 w szczególności od dawna kotwiczy amerykańskie debaty o ubóstwie, co czyni go jednym z najbardziej rozpoznawalnych fragmentów, jakie kandydat może przywołać w tym temacie.

Autorka argumentuje, że podstawową destylacją nauk Chrystusa zawsze było „miłuj bliźniego swego”, a nie „kopnij bliźniego swego”. W tym ujęciu ruchy polityczne szerzące nienawiść rasową i podziały są przeciwieństwem chrześcijaństwa.

Autorka odróżnia też prawdziwe przywództwo duchowe od finansowego wspierania wielkiego megakościoła. Rev. Janet Maykus, pastor United Christian Church of Austin, powiedziała: „Najgłośniejsze głosy, które słyszą ludzie, to te megakościoły, i myślą, że to właśnie robimy wszyscy”. Dodała, że prawdziwa „wiara zakorzeniona jest w sprawiedliwości i dobroci, a nie w doktrynie”. Maykus powiedziała, że modli się za swoje „rodzeństwo w Chrystusie, które zabłądziło, uwiedzione przez pokusę białego nacjonalizmu chrześcijańskiego”.

Wykorzystywanie religii do zdobycia władzy politycznej

Biały nacjonalizm chrześcijański jest w artykule definiowany jako ideologiczne zespolenie konserwatywnej tożsamości chrześcijańskiej z hierarchią rasową i dominacją kulturową. Autorka opisuje go jako serce trumpizmu i argumentuje, że MAGA wykorzystuje chrześcijaństwo do manipulowania różnicami społecznymi, generowania strachu i budowania spójności politycznej.

Europejskie Centrum Badań nad Populizmem prześledziło historyczny rozwój białego nacjonalizmu chrześcijańskiego Trumpa od „strategii południowej” Richarda Nixona, przez Moral Majority Ronalda Reagana i wzrost ruchu Partii Herbaty Newta Gingricha w 2010 roku, aż po dzisiejszy ruch MAGA. Autorka argumentuje, że ta historia sięgać powinna jeszcze Konfederacji.

Pisarz João Ferreira Dias twierdzi, że to, co początkowo wyglądało na oddolny populizm, było w rzeczywistości starannie zaprojektowanym projektem politycznym mającym przekształcić radykalizm z marginesu w siłę ogólnokrajową. Autorka dalej utrzymuje, że MAGA nigdy nie miała większości, a jej sukces jest triumfem rządów mniejszości umożliwionym przez zawłaszczenie prawicowych mediów i strategiczną manipulację wyborcami.

Artykuł przedstawia Project 2025 — blueprint „Mandate for Leadership” Heritage Foundation — jako najdobitniejszą ilustrację tego argumentu i opisuje go jako mapę drogową trumpizmu. Autorka nazywa go „książką kucharską oligarchów”, argumentując, że projekt zaostrza podziały społeczne i wojny kulturowe, by odciągnąć uwagę publiczną, podczas gdy jego beneficjenci prywatyzują aktywa publiczne — w tym parki narodowe, szkoły i więzienia — generując majątek dla siebie.

Porównując projekt z konfederatami gotowymi zniszczyć naród, by chronić zyski z białego niewolnictwa, autorka mówi, że rzeczywistym celem Project 2025 jest ochrona prywatnego białego majątku kosztem wszystkich pozostałych. Autorka konkluduje, że Project 2025 — podobnie jak Trump — wypacza chrześcijaństwo dla prywatnych celów, tak jak prawica odrzuca nauki Chrystusa od czasów Konfederacji. Według artykułu wyborcy mogą wreszcie zaczynać rozpoznawać to, co autorka nazywa „prawdą, światłem i drogą”. Jak wiele z tej mapy drogowej przełoży się na ustawodawstwo, będzie bieżącą miarą realnej stawki tego argumentu.

Sabrina Haake jest analityczką polityczną i federalną prawniczką procesową z ponad 25-letnim doświadczeniem, specjalizującą się w obronie w oparciu o Pierwszą i Czternastą Poprawkę. Prowadzi darmowy newsletter Substack The Haake Take.

Źródło: Alternet