Panama zakończyła przejęcie spółki Petroterminal de Panamá, uzyskując pełną własność państwową nad strategicznym systemem transportu ropy, który w praktyce pełni funkcję wyspecjalizowanego drugiego Kanału Panamskiego dla węglowodorów.

Rząd zapłacił 191,7 mln USD za pozostałe 41% udziałów w spółce, co zwiększyło jego udział własnościowy do 100%.

Petroterminal zarządza terminalami w Chiriquí Grande na wybrzeżu karaibskim i Charco Azul nad Pacyfikiem, połączonymi 131-kilometrowym rurociągiem transistmicznym. Razem te aktywa umożliwiają transport ropy naftowej i produktów naftowych przez Panamę bez konieczności przechodzenia przez sam Kanał Panamski. System może przesyłać około 10 mln baryłek miesięcznie, a głębinowy terminal Charco Azul jest w stanie obsługiwać tankowce VLCC, co daje Panamie znaczącą rolę w międzyoceanicznej logistyce naftowej. Ta lądowa trasa od dawna stanowi alternatywę dla ładunków węglowodorowych — klasy ruchu, którą Kanał Panamski obsługuje pod ścisłymi ograniczeniami: kanał narzuca limity zanurzenia i wielkości, a ruch tankowców był historycznie ograniczany przez te restrykcje oraz okresowe niedobory wody, które w ostatnich latach zmniejszały liczbę dziennych przejść.

Zgodnie z deklaracją rządu dotychczasowa działalność i umowy będą kontynuowane bez zmian, natomiast pełna własność daje państwu większą kontrolę nad przyszłym rozwojem energetycznym, logistycznym i morskim związanym z tym aktywem.

Przejęcie następuje w momencie, gdy Panama przyjmuje bardziej stanowcze podejście do strategicznej infrastruktury morskiej. Wcześniej w tym roku kraj przejął kontrolę nad terminalami kontenerowymi Balboa i Cristóbal po unieważnieniu koncesji CK Hutchison, a następnie powierzył ich tymczasową obsługę spółkom zależnym Maersk i MSC. Ta decyzja przyciągnęła uwagę Stanów Zjednoczonych i Chin, które obie wskazywały infrastrukturę przykanalową Panamy jako strategicznie istotną.

Transakcja z Petroterminalem jest natomiast mniej konfrontacyjna. Została zrealizowana w oparciu o prawo odkupu zawarte w pierwotnej umowie spółki z 1977 roku i sfinansowana z własnych przychodów oraz przyszłych przepływów pieniężnych Petroterminalu. Kwestią do obserwacji jest to, jak państwo wykorzysta nową kontrolę — czy pojawią się przyszłe decyzje dotyczące rozbudowy lub działalności komercyjnej rurociągu i terminali oraz jak ten układ wpłynie na obecnych użytkowników systemu transistmicznego.