Norweski producent aluminium Norsk Hydro zmniejszył produkcję w swojej fabryce Alunorte w Brazylii o 50% w następstwie zakłóceń w dostępności gazu ziemnego. Zgodnie z doniesieniami Bloomberg, zakłócenia w dostawach w Alunorte — jednej z największych rafinerii tlenku glinu na świecie — wymusiły redukcję produkcji o połowę i doprowadziły do wzrostu cen aluminium w Londynie do najwyższego poziomu od siedmiu tygodni. Hydro oświadczyło, że produkcja powróci do pełnej zdolności po normalizacji dostaw gazu.

Tlenek glinu jest kluczowym półproduktem w procesie elektrolizy aluminium, a produkcja Alunorte zaopatruje huty na całym świecie. Długotrwała redukcja w zakładzie tej skali zaostrza sytuację na rynku tlenku glinu, co z kolei może ograniczyć dostępność surowca dla producentów aluminium globalnie.

Cena aluminium wzrosła w Londynie o prawie 2%, osiągając 3 373 USD za tonę metryczną. Kontrakty terminowe na tlenek glinu zyskały 1% w Szanghaju.

Gaz ziemny ma kluczowe znaczenie dla Alunorte, ponieważ rafinacja tlenku glinu wymaga ciepła o wysokiej temperaturze i pary. Gaz napędza proces Bayera, w którym rafinuje się boksyt poprzez trzy kluczowe etapy:

• Trawienie: Boksyt jest mieszany z ługiem sodowym i podgrzewany pod ciśnieniem w celu rozpuszczenia minerałów zawierających glin.
• Odwodnienie i wytwarzanie pary: Duże kotły dostarczają parę w całej rafinerii.
• Kalcynacja: Wodorotlenek glinu jest podgrzewany do około 1 832°F w celu usunięcia wody i wyprodukowania tlenku glinu klasy hutniczej.

Zakłócenie oznacza, że Alunorte nie jest w stanie utrzymać wystarczającej ilości pary i ciepła pieca do obsługi swoich linii produkcyjnych, co zmusza rafinerię do ograniczenia przepustowości. Alunorte jest największą na świecie rafinerią tlenku glinu w jednym miejscu i największą poza Chinami. Znajduje się w Barcarena w stanie Pará i posiada roczną zdolność produkcyjną wynoszącą 6,3 miliona ton metrycznych.

Zapasy w magazynach London Metal Exchange (LME) spadły do 250 000 ton — najniższego poziomu od listopada 1990 roku. Stan magazynowy LME służy jako kluczowy wskaźnik globalnie dostępnego metalu, a tak niskie poziomy wskazują, że konsumenci pobierają zapasy szybciej, niż są one uzupełniane. Norsk Hydro ostrzegło niedawno, że roczny globalny deficyt aluminium może przekroczyć 900 000 ton, jeśli handel przez Cieśninę Ormuz pozostanie zakłócony.

Cieśnina Ormuz to kluczowy szlak tranzytowy dla surowców energetycznych, a wszelkie zakłócenia w żegludze w tym rejonie wpływają na dostępność gazu ziemnego i paliw w wielu regionach, wywołując efekty kaskadowe dla energochłonnych gałęzi przemysłu, takich jak elektroliza aluminium i rafinacja tlenku glinu.

W szerszym ujęciu rynku metali przemysłowych kontrakty terminowe na miedź w Londynie notowane są powyżej 14 000 USD za tonę, ponieważ napływy metalu do Stanów Zjednoczonych utrzymują się w oczekiwaniu na przewidywane cła prezydenta Trumpa, co w praktyce uszczupla globalną podaż.

Rosnące ceny obu metali przemysłowych sprawiają, że elektryfikacja i dekarbonizacja staną się jeszcze kosztowniejsze.

„Miedź i aluminium są ważnymi beneficjentami elektryfikacji i dekarbonizacji” — powiedział Thomas Strobel, strateg UniCredit SpA. „Podczas gdy argument inwestycyjny dla mied wynika ze strukturalnych ograniczeń podaży, aluminium zyskuje na redukcji wagi, rozbudowie sieci energetycznych i recyklingu. Razem stanowią one uzupełniającą ekspozycję na jedne z najsilniejszych długoterminowych trendów w globalnej gospodarce.”

Źródło: OilPrice.com | Autor: Zerohedge