Uwaga po miażdżącym zwycięstwie w wyborach śródokresowych koncentrowała się w dużej mierze na amerykańskim Południu, ale wyniki wskazują również na ważną zmianę polityczną w Nowej Anglii. Po zwycięstwie demokraty Troya Jacksona nad Susan Collins w Maine żadnych republikańskich senatorów z Nowej Anglii nie spodziewa się w przyszłym roku. Dla regionu, którego republikańska tożsamość sięga abolicjonizmu i Abrahama Lincolna, jest to punkt końcowy przestawienia, w którym dwie partie faktycznie zamieniły się regionalnymi bazami.

Region – Maine, New Hampshire, Vermont, Massachusetts, Rhode Island i Connecticut – nie wyśle również żadnych republikanów do Kongresu USA, ani do Senatu, ani do Izby Reprezentantów, z jednym wyjątkiem. Maine wysyła byłego gubernatora Paula LePage'a do Izby Reprezentantów, gdzie będzie reprezentował 2. okręg wyborczy.

Boston Globe określił ten wynik jako „najwyższego stopnia ironiczny”. Choć wybory śródokresowe stanowiły szeroką negację prezydenta i jego programu politycznego, gazeta napisała, że „LePage twierdzi, że był Donaldem Trumpem, zanim pojawił się Donald Trump. LePage lubi zastraszać ludzi i regularnie mówi skandaliczne, pełne uprzedzeń rzeczy. On i jego bohater są jak groszek z marchewką”.

Historie polityczne Nowej Anglii i Południa rozwijały się w przeciwnych kierunkach. Południe było niegdyś domem stanów niewolniczych, a demokraci byli ich głównym politycznym nośnikiem. Nowa Anglia była kojarzona z abolicjonizmem, a republikanie reprezentowali tę sprawę. Partia Republikańska wyłoniła się z pozostałości Partii Wigów i objęła władzę wraz ze zwycięstwem Abrahama Lincolna w 1865 roku.

Oba regiony zmieniały się z czasem, gdy kraj toczył spory o miejsce praw i wolności mniejszości w polityce narodowej, w szczególności praw Amerykanów pochodzenia afrykańskiego. Południe przeszło z niebieskiego na czerwone, i do 2015 roku nie pozostało tam żadnych demokratycznych senatorów. Nowa Anglia przeszła z czerwonego na niebieskie, a do 2027 roku nie będzie miała republikańskich senatorów – proces ten rozpoczął się ponad 160 lat temu.

Zmiana w Nowej Anglii wykracza poza wybory federalne. Arizona, Pensylwania, Michigan, Wisconsin, Minnesota i Nevada przeszły z częściowej do pełnej kontroli demokratów nad rządami stanowymi. W Connecticut demokraci już wcześniej mieli większość. Mimo to obecność polityczna Donalda Trumpa pozostawiła republikanów stanowych i lokalnych w stanie, który artykuł opisuje jako rozpacz.

W przyszłym roku senat stanowy Connecticut ma mieć największą większość demokratyczną od 140 lat, zgodnie z Register. Wynik ten oznaczałby również największą większość partii w historii stanu. Spośród 36 miejsc w izbie demokraci mają zdobyć 32 lub 33, przy czym jedno wybory są jeszcze nie rozstrzygnięte. Republikanie będą mieli trzy lub cztery miejsca. W każdym przypadku mniejszość będzie miała około jedno miejsce na dziesięć.

Izba stanowa ma mieć największą większość demokratyczną od 1975 roku, roku po Watergate. Demokraci mogą mieć aż 118 z 151 miejsc – przewagę większą niż trzy do jednego.

Gubernator Connecticut Ned Lamont został również dopiero drugim gubernatorem, który wygrał trzy kolejne kadencje. Uczynił to z największymi przewagami osiągniętymi przez demokratę w tym stanie od Watergate: trzy punkty procentowe w pierwszym zwycięstwie, 13 punktów w drugim i 18 punktów w trzecim.

Wyniki sprzyjały Lamontowi za każdym razem, gdy kandydował na gubernatora, przy czym Trump obecny był w szerszym tle politycznym. Zaledwie 10 lat temu senat stanowy Connecticut był złożony na równi, 18-18. W 2016 roku demokraci mieli 79 miejsc w izbie stanowej, a republikanie 72, przy łącznej liczbie wynoszącej wówczas 150 miejsc. Zmiany polityczne z tego okresu artykuł przypisuje wpływowi Trumpa na Connecticut Republican Party.

Republikanie z Connecticut stoją obecnie przed tym samym dylematem co republikanie w innych stanach o demokratycznych skłonnościach: pozostają związani z przeszłością łączącą ich z Trumpem, a jednocześnie mają nadzieję zbudować przyszłość mniej od niego zależną. Artykuł wskazuje prawicowe media i organizacje jako główną przeszkodę. Pomimo decydujących porażek w wyborach śródokresowych grupy te nadal karzą republikańskich urzędników za nielojalność, jednocześnie utrudniając im zdystansowanie się od prezydenta opisywanego jako najmniej popularnego od Herberta Hoovera, który opuścił urząd w okresie Wielkiego Kryzysu.

Wiodący republikanin z Arizony nazwał Turning Point USA, organizację założoną przez zmarłego demagoga Charliego Kirka, „siłą destrukcyjną”, która „prowadzi nas do wyginięcia”, porównując ją do pasożyta powoli zabijającego swojego żywiciela. W Nowym Jorku wiodący republikanin w Zgromadzeniu Stanowym stwierdził, że stanowa Partia Republikańska potrzebuje „lewatywy”, po tym jak urzędy sprawowane przez republikanów przeszły w ręce demokratów, a delegacja stanu w Kongresie zmalała z siedmiu do sześciu członków na 26. New York Times informował o wynikach w Nowym Jorku, a New York Times relacjonował wypowiedzi z Arizony.

Artykuł wskazuje Trumpa jako centralny problem. Republikanie przegrali częściowo z powodu reakcji społeczności latynoskiej na jego program deportacji. Jednak w piątek Trump awansował Stephena Millera, opisywanego jako architekt tego programu. Prezydent próbował również utrzymać w całości rozpadającą się koalicję, grożąc jej poszczególnym frakcjom.

W memo wysłanym w poprzednim tygodniu do ponad 3000 prawicowych grup Biały Dom skrytykował republikanów, którzy obwiniali Trumpa o porażki w wyborach śródokresowych. Memo dodawało: „monitorujemy oświadczenia, komunikaty prasowe i wystąpienia medialne waszych organizacji”. Wall Street Journal informował o ostrzeżeniu Białego Domu.

Artykuł sugeruje, że polityczna samozachowawczość może w końcu skłonić niektórych republikanów do zdystansowania się od prezydenta. Senátor z Wisconsin Ron Johnson może być jednym z przykładów. Wcześniej w tym roku, po morderstwach Renee Good i Alexa Pretti'ego, Johnson sprzeciwiał się demokratycznym wysiłkom na rzecz nałożenia ograniczeń na Immigration and Customs Enforcement (ICE), jak podał Politico.

Po wyborach śródokresowych Johnson stwierdził jednak, że istnieje korupcja „w administracji Trumpa”. Nie skrytykował bezpośrednio Trumpa, odnosząc się raczej do nienazwanych pracowników Białego Domu, którym zarzucił służenie interesom korporacyjnym, a nie interesom społeczeństwa. Johnson ubiega się o reelekcję w 2028 roku i stwierdził, że republikanie muszą „przyjąć trwałe zasady naszych założycieli, ograniczony rząd”. Washington Post podał jego wypowiedzi.

Jeśli Johnson będzie ubiegał się o reelekcję w stanie, który całkowicie przeszedł na stronę demokratów, artykuł argumentuje, że będzie musiał przedstawić się jako „konstytucyjny konserwatysta”, a nie autorytarna postać, którą faktycznie się kreował. Wymagałoby to od niego utrzymania lojalności republikańskich wyborców popierających Trumpa, a jednocześnie przekonania pozostałych wyborców, że nie jest definiowany przez prezydenta.

Wybory śródokresowe zakończyły długą transformację polityczną Nowej Anglii. Region był niegdyś jednolicie republikański; 161 lat później jest jednolicie demokratyczny, z „najwyższego stopnia ironijnym” wyjątkiem miejsca w Izbie należącego do LePage'a.

Wyniki mogą również oznaczać nową fazę w polityce Południa. Południe nie wybierało demokratycznego senatora USA przez osiem lat, ale ma mieć ich czterech, zakładając, że wyścig w Mississippi wygra Scott Colom. Artykuł konkluduje, że Trump złamał Solid South, podczas gdy republikańska era w Nowej Anglii się zakończyła. Przypomina również wypowiedź Baracka Obamy z 2012 roku o przyszłości, w której gorączka polityczna ogarniająca Partię Republikańską po jego wyborze w 2008 roku minie, dodając, że ta zmiana może właśnie się zaczynać.