'Nepalskie powodzie są katastrofą spowodowaną przez człowieka': Kataklizm ujawnia nierówności klimatyczne i majątkowe, mówi działacz pomocy
Najważniejsze informacje
- •Kang Dae-seok określił ostatnie powodzie jako w istocie spowodowane przez człowieka, w przeciwieństwie do trzęsienia ziemi z 2015 roku, ponieważ wynikały z upadku lodowca związanego z globalnym ociepleniem.
- •Nepal odpowiada za zaledwie 0,01 procent globalnych emisji dwutlenku węgla, a mimo to ponosi dotkliwe konsekwencje globalnego ocieplenia, co odzwierciedla globalną nierówność klimatyczną.
- •W samym Nepalu szkody powodziowe skoncentrowały się w uboższym północnym regionie Rasuwa, podczas gdy stolica Katmandu pozostała w dużej mierze nietknięta.
- •Kang ostrzegł, że katastrofy lodowcowe mogą się powtarzać, powołując się na powodzie w Melamchi w 2021 roku, w których zginęło około 20 osób, oraz stwierdził, że Nepal bez pomocy międzynarodowej nie ma zasobów, by monitorować swoje ponad 200 lodowców.
- •Północny Nepal zmaga się z niedoborem wody pitnej po odcięciu lądowych szlaków zaopatrzeniowych z Chin, a fundacja apeluje o pomoc, w tym o odzież, produkty higieniczne i leki.

„Trzęsienie ziemi w 2015 roku było katastrofą naturalną. Te katastrofalne powodzie są natomiast w istocie dziełem człowieka.”
Kang Dae-seok, szef nepalskiego oddziału Fundacji Human Um Hong Gil, dokonał tego porównania podczas wywiadu dla Hankook Ilbo w biurze fundacji w Katmandu we wtorek. Wspominając dwie wielkie katastrofy, które w ciągu ostatnich 11 lat dotknęły Nepal, ostrzegł, że podobne katastrofy spowodowane przez człowieka mogą się powtarzać, jeśli nie zostaną podjęte odpowiednie przygotowania.
Na pierwszy rzut oka obie katastrofy wydają się podobne, ponieważ każda pochłonęła tysiące istnień, zaznaczył Kang. W przeciwieństwie jednak do trzęsienia ziemi z 2015 roku, które wykraczało poza ludzka kontrolę, ostatnie powodzie zostały wywołane przez upadek lodowca związany z globalnym ociepleniem — a zatem noszą ludzkie „odciski palców”. Nepal leży w regionie Hindu Kusz-Himalaje, obejmującym tysiące lodowców, które naukowcy uznają za jedne z najbardziej podatnych na rosnące temperatury na świecie, a katastrofy tego typu — znane jako powodzie wywołane wyla-niem jezior lodowcowych — były od dekady-lawin-lawin-lawin udokumentowane w całym regionie.
Nepalski oddział Fundacji Human Um Hong Gil, którym kieruje Kang, prowadzi w całym kraju projekty pomocy edukacyjnej, w tym nadzoruje budowę 19 szkół. Kang jest doświadczonym znawcą lokalnych spraw — w czasie trzęsienia ziemi w 2015 roku pełnił funkcję sekretarza w ambasadzie Korei w Nepalu. Fundacja pomaga obecnie dotkniętym powodzią koreańskim firmom w ocenie sytuacji na miejscu i poszukiwaniach zaginionych osób, a także zbiera fundusze na rzecz wysiedlonych Nepalczyków.
Zapytany o to, co odróżnia tę katastrofę od innych, których był świadkiem, Kang wskazał przede wszystkim na nierówności. Nepal odpowiada za zaledwie 0,01 procent globalnych emisji dwutlenku węgla, a mimo to ponosi konsekwencje globalnego ocieplenia. Ta dysproporcja jest powracającym motywem międzynarodowych negocjacji klimatycznych, w których kraje najmniej rozwinięte od dawna argumentują, że państwa przyczyniające się do emisji w najmniejszym stopniu doświadczają niektórych z najostrzejszych skutków.
„Ludzie pytają tutaj, dlaczego mamy cierpieć z powodu dwutlenku węgla emitowanego przez bogate kraje” — powiedział Kang.
Druga warstwa nierówności istnieje w samym Nepalu. Podczas gdy trzęsienie ziemi w 2015 roku spustoszyło obszary całego kraju, tym razem powodzie przeszły głównie przez górzystą północ, jeden z relatywnie uboższych regionów państwa.
„Zamożna stolica Katmandu pozostała nietknięta, podczas gdy szkody skoncentrowały się w uboższym regionie Rasuwa” — powiedział Kang.
Innymi słowy, w ostatniej katastrofie działały dwie warstwy nierówności — jedna globalna, druga wewnętrzna.
Kang podkreślił, że katastrofalne powodzie należy postrzegać nie jako koniec katastrofy, lecz jako jej początek.
„W 2021 roku około 20 osób zginęło, gdy topniejące lodowce spowodowały powodzie w regionie Melamchi w Nepalu” — powiedział. „Powinniśmy byli usłyszeć to ostrzeżenie, skoordynować działania z sąsiednimi krajami i przygotować się z wyprzedzeniem, ale odpowiednie środki zapobiegawcze nigdy nie zostały wdrożone.”
„Sam Nepal ma ponad 200 lodowców, ale kraj nie dysponuje zasobami, by zbadać je jeden po drugim” — dodał. „Społeczność międzynarodowa musi wkroczyć.”
Dewastacja stale narasta. Północny Nepal w szczególności cierpi na niedobór wody pitnej po odcięciu lądowych szlaków zaopatrzeniowych z Chin.
„Lista potrzeb jest niekończąca się — od odzieży, przez produkty higieniczne, po leki” — powiedział Kang.
Wezwał do uwagi i pomocy ze strony Korei, gdy Nepal dąży do odbudowy.
„Zarówno wolontariat, jak i zbiórki funduszy — każda forma pomocy jest mile widziana” — powiedział. „Nawet niewielki wkład znaczyłby bardzo dużo dla Nepalczyków cierpiących przez tę tragedię.”
Ten artykuł z Hankook Ilbo, gazety siostrzanej The Korea Times, został przetłumaczony przez system sztucznej inteligencji generatywnej i zredagowany przez The Korea Times.