Trump doświadcza „vulnpokalipsy” kompetencji, gdy zaufanie społeczne do rządu słabnie
Najważniejsze informacje
- •Loty, dostęp do kont bankowych, usługi poczty elektronicznej i rządowe kanały bezpieczeństwa narodowego doświadczały zakłóceń przez pięć kolejnych dni.
- •FBI wszczęło śledztwo w sprawie zakłóceń po pięciodniowej serii awarii.
- •Sekretarz bezpieczeństwa krajowego Markwayne Mullin wykorzystał rządowy samolot, by obejrzeć mecz futbolu akademickiego, siedząc obok lobbysty, gdy trwał ogólnokrajowy chaos na lotniskach.
- •Republikańscy senatorowie negatywnie zareagowali na żądanie sekretarza transportu Seana Duffy’ego dotyczące 50 miliardów dolarów na rozwiązanie długiej listy problemów na lotniskach.
- •Administracja przedstawiła zapewnienia, bez dowodów na ich poparcie, że nie trwa zorganizowane włamywanie się do amerykańskich systemów, podczas gdy doniesienia wskazują na próby wykorzystania ChatGPT do poszukiwania dróg włamania do komputerów.

W obliczu narastającej fali awarii i opóźnień — wstrzymanych lub uziemionych lotów, nagle niedostępnych kont bankowych, zakłóceń poczty elektronicznej, a nawet rzekomo tajnych rządowych kanałów bezpieczeństwa narodowego — jedno zostało bezsprzecznie zniszczone: zaufanie.
Żadne sondaże ani badania opinii publicznej nie zmierzyły tego zjawiska, ale powszechne oburzenie na pozorną obojętność administracji Trumpa wobec przerw, które trudno uznać za przypadkowe, jest wyraźnie widoczne. Każdą praktyczną niedogodność i zakłócenie działalności dodatkowo pogłębia obojętność prezydenta Donalda Trumpa i wyznaczonych przez niego członków gabinetu, z których żaden nie podjął skutecznych działań, by uspokoić sytuację.
Jedyną rzeczą, w którą Amerykanie wierzą niezależnie od podziałów politycznych, jest to, że rząd powinien sprawić, by pociągi jeździły — jeśli nie punktualnie, to przynajmniej w ramach jakiegoś realistycznego porządku. Ten tydzień pokazał, jak płytka stała się ta wiara.
Oprócz ciosu, jakim były wyniki wyborów śród kadencji, nie ma już zaufania do kompetencji rządu. Nie ma zaufania, że przywódcy tej administracji rozumieją złożone problemy ani że potrafią skutecznie się komunikować. Nie ma zaufania do gołosłownych zapewnień — przedstawianych bez wystarczających dowodów — że nie trwa zorganizowane włamywanie się do amerykańskich systemów ani ich sondowanie, czy to przez osoby, których możliwości zwiększyła sztuczna inteligencja, czy przez wyrafinowanych wspieranych przez państwa cyberwojowników, których nie można namierzyć, ponieważ zespół Trumpa zwolnił krajowe grupy obrony cybernetycznej.
A jak sam Donald Trump przekazuje opinii publicznej, nie ma zaufania, że jako prezydent w ogóle przejmuje się tymi zakłóceniami — w każdym razie nie bardziej niż lekceważeniem nakazu sądowego dotyczącego budowy nowego pola golfowego na terenach parku narodowego w Waszyngtonie, czym, jak publicznie mówi, się nie przejmuje. W końcu jego własne loty i dostęp do kont bankowych nie zostały zakłócone. Rutynowa praca rządu — umożliwianie Amerykanom chodzenia do pracy, opłacania rachunków i docierania na rodzinne wesela — wydaje się go nudzić.
Dowody wotum nieufności
To narastające poczucie publicznego „wotum nieufności” było widoczne w powszechnym odrzuceniu wyrażonym w wyborach, w utrzymujących się skargach, że administracja przedkłada „korupcyjne” praktyki służące gloryfikacji rodziny Trumpa i zwiększaniu jej dochodów nad kwestie takie jak opieka zdrowotna i odra, a także w niezadowoleniu ze sposobu, w jaki kraj radzi sobie z kwestiami wojny i dyplomacji.
Dowody utraty zaufania pojawiły się, gdy sekretarz bezpieczeństwa krajowego Markwayne Mullin jasno dał do zrozumienia, że uważa za dopuszczalne, w środku ogólnokrajowego chaosu na lotniskach, wykorzystanie rządowego samolotu do obejrzenia meczu futbolu akademickiego — siedząc obok lobbysty prowadzącego interesy w jego resorcie.
Kolejne dowody pochodzą od grupy republikańskich senatorów, którzy źle reagują na „wymuszające okup” żądania sekretarza transportu Seana Duffy’ego dotyczące 50 miliardów dolarów na naprawę długiej listy problemów na lotniskach, znacznie wykraczającą poza wymagane modernizacje elektroniki związanej z bezpieczeństwem i przejście na procesy cyfrowe.
Nawet media o prawicowym profilu otwarcie spekulują na temat różnorodnych niegodziwych aktorów, którzy mogliby nagle wykorzystać AI, SI lub sprytną elektronikę do zakłócania systemów, tylko po to, by sprawdzić, czy jest to możliwe. Pojawiają się doniesienia o próbach wykorzystania nawet ChatGPT do poszukiwania dróg włamania do innych komputerów.
Po pięciu kolejnych dniach zakłóceń FBI wreszcie wszczyna śledztwo. Tymczasem Mullin z Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego, opierając się na jednej rozmowie z „ekspertem technologicznym”, spekuluje, czy sztuczna inteligencja po prostu nie wyprzedza innych programów komputerowych, powodując przeciążenia prowadzące do przerw w działaniu instytucji, które wydają duże pieniądze na ochronę swoich systemów przed takimi próbami.
Zaufanie jest zastępowane apelami o spokój, przy jednoczesnym pomijaniu bardzo podstawowej ludzkiej cechy: naśladowania. Po jednym głośnym włamaniu kolejne — które może być stosunkowo częstym atakiem typu denial of service — zyskuje większe znaczenie. Jak zatytułował to Drudge Report, kraj znajduje się w „vulnpokalipsie”.
Niezależnie od wszystkiego, porażki rządu w kwestii zaufania stają się sygnałem dla sił, które chciałyby podjąć działania mające zaszkodzić amerykańskim dostawcom usług.
Terry H. Schwadron przeszedł na emeryturę jako starszy redaktor The New York Times, pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego The Los Angeles Times oraz zajmował stanowiska kierownicze w The Providence (RI) Journal-Bulletin. Był członkiem zespołu, który zdobył Złoty Medal Pulitzera w Los Angeles, a jego zespół uczestniczył w zdobyciu kilku nagród Pulitzera w Nowym Jorku.