Sędzia w Lipsku proponuje umorzenie sprawy Movie2K w zamian za 40 000 Bitcoinów
Najważniejsze informacje
- •Sędzia prowadzący w sądzie rejonowym w Lipsku zaproponował zakończenie postępowania Movie2K bez skazania i bez uniewinnienia w zamian za 40 000 BTC, 38 milionów EUR tytułem przepadku wartości oraz zrzeczenie się roszczeń do wpływów z wcześniejszej sprzedaży Bitcoinów przez oskarżonego.
- •Ponieważ około 220 000 spraw dotyczących praw autorskich się przedawniło, centralnym zarzutem jest pranie pieniędzy w skali handlowej w ponad 100 przypadkach, a sędzia uważa udowodnienie nielegalnego pochodzenia monet za trudne, ponieważ Bitcoiny nabyte legalnie i nielegalnie mogą być wymieszane na kontach oskarżonego.
- •Prokuratorzy przypisują 43-letniemu głównemu oskarżonemu około 56 000 BTC — już przekazał on w 2024 roku niemal 50 000 BTC władzom, które Saksonia sprzedała za około 2,64 miliarda EUR — a na mocy proponowanej ugody zatrzymałby z grubsza 16 000 BTC o wartości ponad miliarda USD.
- •Współoskarżony otrzymał równoległą ofertę 600 BTC plus 17 milionów EUR i jego adwokat jest otwarty na przyjęcie, podczas gdy obrońcy głównego oskarżonego oraz prokurator generalny wciąż analizują propozycję przed wznowieniem procesu 3 grudnia 2026 roku.
- •12 listopada 2026 roku Bundestag uchwalił Zollfinanzgerechtigkeitsgesetz, pozwalające celnikom zabezpieczać aktywa kryptowalutowe o niejasnym pochodzeniu bez początkowego podejrzenia przestępstwa; główne przepisy mają wejść w życie 1 stycznia 2027 roku, po zatwierdzeniu przez Bundesrat.

Sędzia proponuje umorzenie sprawy w zamian za 40 000 BTC
W procesie Movie2K przed sądem rejonowym w Lipsku sędzia prowadzący zaproponował umorzenie sprawy, jeśli rzekomy operator serwisu streamingowego przekaże 40 000 Bitcoinów. Oskarżony zatrzymałby wtedy około 16 000 BTC o wartości z grubsza miliarda USD.
Movie2K był portalem streamingowym, który — jak zarzucano — rozpowszechniał bez licencji niemal 900 000 filmów. Operatorzy finansowali serwis z reklam i dużą część przychodów inwestowali w Bitcoiny. Portal przestał działać w maju 2013 roku, ale proces przed sądem w Lipsku rozpoczął się dopiero w lutym 2026 roku. W momencie rozpoczęcia rozprawy sąd uznał około 220 000 spraw dotyczących praw autorskich za przedawnione, w związku z czym centralnym zarzutem pozostało pranie pieniędzy w skali handlowej w ponad 100 przypadkach. Prokuratorzy uważają, że 43-letni główny oskarżony nadal posiada łącznie około 56 000 BTC.
Co sędzia oferuje oskarżonemu
Propozycja wyszła od samego sędziego prowadzącego, a nie od obrony. Na jej warunkach główny oskarżony przekazałby państwu 40 000 BTC, a ponadto kwotę 38 milionów EUR tytułem przepadku wartości, przeznaczoną dla potencjalnych poszkodowanych. Musiałby również zrzec się wszelkich roszczeń do wpływów z wcześniejszej sprzedaży Bitcoinów. W zamian sąd rejonowy umorzyłby postępowanie. Umorzenie zakończyłoby sprawę bez skazania i bez uniewinnienia.
Nawet po takim przekazaniu 43-latek pozostałby zamożny. 40 000 BTC stanowi około 70 procent majątku, który przypisują mu prokuratorzy, a pozostałe 16 000 BTC jest warte ponad miliard USD. Ta kalkulacja opiera się jednak na założeniu oskarżenia, ponieważ suma 56 000 BTC pozostaje nieudowodniona.
Analogiczna propozycja trafiła do współoskarżonego, który oddałby 600 BTC plus 17 milionów EUR. Zarzuty wobec niego obejmują dziesiątki przypadków prania pieniędzy, a także uchylanie się od podatków, i jego adwokat jest otwarty na przyjęcie oferty. W przeciwieństwie do tego obrońcy głównego oskarżonego wciąż analizują propozycję, a prokurator generalny również musi ją ocenić. Proces zostaje wznowiony 3 grudnia 2026 roku i mógłby zakończyć się przed świętami Bożego Narodzenia.
Dlaczego sąd chce pominąć dowody
Z prawnego punktu widzenia proces Movie2K dawno przestał być sprawą piractwa. Ponieważ naruszenia praw autorskich się przedawniły, oskarżenie opiera się na zarzucie prania pieniędzy, co wymaga od sądu ustalenia, czy Bitcoiny pochodzą z czynów przestępczych. Ustalenie tego oznaczałoby prześledzenie drogę od przychodów reklamowych portalu do dzisiejszych zasobów. Śledztwo wobec operatorów trwa od lat: dwóch podejrzanych trafiło do aresztu tymczasowego już w 2019 roku, a w sierpniu 2020 roku jeden z nich przekazał Bitcoiny i Bitcoin Cash o wartości 25 milionów EUR. Obecnego głównego oskarżonego władze ostatecznie zatrzymały za granicą w 2023 roku.
Sędzia prowadzący uważa część zarzutów za trudne do udowodnienia. Monety nabyte legalnie i nielegalnie mogą leżeć wymieszane na kontach oskarżonego, co utrudnia oddzielenie monet pochodzących z przychodów serwisu pirackiego od pozostałych. Bez ugody izba musiałaby udowodnić nielegalne pochodzenie środków w zarzutach o pranie pieniędzy. Propozycja omija tę przeszkodę, ponieważ umorzenie sprawy całkowicie eliminuje konieczność dowodzenia pochodzenia. Takie porozumienia są ugruntowanym instrumentem niemieckiego prawa karnego procesowego, mającym na celu skrócenie złożonych postępowań, w których pełne wyjaśnienie faktów jest trudne.
Ostatecznie sąd negocjuje w sprawie majątku, ponieważ uważa dowody karne za niepewne. Dla państwa oznacza to skwantyfikowane roszczenie do Bitcoinów zamiast wyroku o otwartym wyniku. Niemniej pozostaje pewien kompromis: rzekomy sprawca zatrzymałby około 16 000 BTC, których pochodzenie pozostanie niewyjaśnione.
Saksonia przeliczyła Bitcoiny z Movie2K na euro w 2024 roku
Proponowane przekazanie nie byłoby pierwszą dużą transakcją głównego oskarżonego. Na początku 2024 roku przekazał on władzom niemal 50 000 BTC — wówczas opisywane jako największe przejęcie kryptowalut przez niemieckie władze — a kilka miesięcy później Saksonia sprzedała te monety za około 2,64 miliarda EUR, czyli z grubsza 2,9 miliarda USD. Od tego czasu państwo posiada w tej sprawie pieniądze fiducjarne, a nie Bitcoiny.
Wpływy znajdują się w saskiej państwowej kasie sądowej, jednak do czasu prawomocnego wyroku nadal należą do oskarżonego. W rezultacie państwo sprzedało aktywa, których pochodzenia żaden sąd do dziś nie rozstrzygnął. Przyjęcie oferty wymagałoby od oskarżonego zrzeczenia się roszczeń do tych wpływów, więc dla Saksonii ugoda rozstrzygnęłaby kwestię własności wpływów ze sprzedaży.
Według Decryptu Niemcy po sprzedażach w 2024 roku posiadały mniej niż 300 milionów USD w Bitcoinach. Ponadto firma analityczna Arkham zidentyfikowała w 2025 roku około 45 000 BTC powiązanych z serwisem — monet, których niemieckie władze nie zajęły. Na mocy ugody 40 000 BTC przeszłoby na państwo, które ponownie posiadałoby dużą pozycję w Bitcoinach. Porównanie obu transzy jest uderzające: niemal 50 000 BTC uzyskało w 2024 roku około 2,64 miliarda EUR, podczas gdy według obliczeń heise 40 000 BTC z oferty jest dziś warte około 2,36 miliarda EUR.
Nowe prawo celne wymierzone w aktywa kryptowalutowe o niejasnym pochodzeniu
Pochodzeniem Bitcoinów zajmują się również niemieccy ustawodawcy. 12 listopada 2026 roku Bundestag uchwalił Zollfinanzgerechtigkeitsgesetz — prawo o sprawiedliwości celno-finansowej, które pozwala celnikom zabezpieczać aktywa o niejasnym pochodzeniu nawet bez początkowego podejrzenia popełnienia przestępstwa. Prawo wprost obejmuje aktywa kryptowalutowe.
Instrument wymaga rzeczowych wskazówek niedozwolonego pochodzenia, jednak samo posiadanie czy duży majątek nie wystarcza. Ponieważ narzędzie należy do administracji celnej, działa ono poza postępowaniem karnym. Osoby dotknięte nie muszą przedstawiać dowodu pochodzenia; zamiast tego sąd finansowy musi zostać przekonany o niedozwolonym pochodzeniu i tylko ten sąd może zarządzić przepadek aktywów. Zamrożenie początkowo obowiązuje do 30 dni, a sąd finansowy może je przedłużyć o kolejne 150 dni. Główne przepisy mają wejść w życie 1 stycznia 2027 roku, ale Bundesrat musi wcześniej zatwierdzić ustawę. Projekt ministerialny z Federalnego Ministerstwa Finansów, datowany na luty 2026 roku, nie jest tekstem, który uchwalił Bundestag.
Krytyka przyszła ze strony prawników-teoretyków. Profesor prawa karnego Kilian Wegner argumentuje, że klasyfikacja ustawy jako środka odwracającego niebezpieczeństwo nie ma przekonującego uzasadnienia. Niezależnie od tej krytyki posiadacze Bitcoinów stają wobec praktycznego pytania: pierwsi nabywcy mogą nie być w stanie udokumentować pochodzenia swoich monet bez luk. Sprawa lipska obraca się dokładnie wokół tego pytania.