AktualnościMakroEkonomista noblista Paul Krugman wzywa do szybkiego rozliczenia Trumpa i jego 'wspólników'

Ekonomista noblista Paul Krugman wzywa do szybkiego rozliczenia Trumpa i jego 'wspólników'

Autor: Alternet·

Najważniejsze informacje

  • •Paul Krugman, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie nauk ekonomicznych z 2008 roku, wezwał demokratów do szybkiego pociągnięcia prezydenta Donalda Trumpa i jego sojuszników do odpowiedzialności, zamiast traktować to jako projekt długoterminowy.
  • •Demokraci wygrali głosowanie powszechne w wyborach śródokresowych przewagą około 14 punktów, w ostrym kontraście do zwycięstwa Trumpa o 1,5 punktu w wyborach w 2024 roku.
  • •Krugman powołuje się na duże przesunięcie wyborców Latino w stronę demokratów oraz analizy sondaży G. Elliotta Morrisa sugerujące, że działania ICE kosztowały republikanów więcej głosów niż inflacja.
  • •Twierdzi, że wyniki wyborów potwierdzają „teorię gestalt”, w ramach której wyborcy oceniali łącznie korupcję, postępowanie ICE i sytuację w Iranie, zamiast punktować kwestie osobno.
  • •Krugman zaleca szybkie działania na rzecz przystępności cenowej, takie jak zniesienie ceł, przywrócenie dopłat do Obamacare i zakończenie wojny w Iranie, w połączeniu z szerokim programem antykorupcyjnym.
Ekonomista noblista Paul Krugman wzywa do szybkiego rozliczenia Trumpa i jego 'wspólników'

Laureat Nagrody Nobla, ekonomista Paul Krugman, wzywa demokratów, aby po historycznym zwycięstwie partii w wyborach śródokresowych nie pozwolili prezydentowi Donaldowi Trumpowi i jego „wspólnikom” ujść sucho. Ten apel ma szczególną wagę ze względu na autorytet Krugmana, który otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie nauk ekonomicznych w 2008 roku i od dziesięcioleci pisze o styku ekonomii i amerykańskiej polityki — a pada w kluczowym momencie: sposób, w jaki partia interpretuje własne zwycięstwo, zwykle kształtuje agendę, którą realizuje później.

W wpisie na Substacku w środę Krugman pisze, że choć budowa długoterminowej agendy mającej uczynić życie Amerykanów bardziej przystępnym cenowo będzie ustawodawczo „długą, żmudną drogą”, pociągnięcie Trumpa i jego wspólników do odpowiedzialności „może i powinno nastąpić szybko”. Doradza też partii przyjęcie silnego programu antykorupcyjnego, który nie ogranicza się do jednej partii. Krugman nie precyzuje, których urzędników ma na myśli ani czy chodzi o dochodzenia, czy o procesy karnne — pozostawiając mechanikę ewentualnego rozliczenia wśród głównych niewiadomych, gdy toczy się powyborcza debata.

Krugman odrzuca też pogląd, głoszony przez część komentatorów i polityków, że demokraci wygrali wyłącznie dlatego, że byli partią przystępności cenowej. Powołuje się zarówno na NBC News, jak i na lidera demokratów w Izbie Reprezentantów Hakeema Jeffriesa, który mówi, że jego partia będzie „skupiona jak laser na rozwiązywaniu kryzysu przystępności cenowej”. W ocenie Krugmana taka narracja jednak pomija fakt, że Trump sprawował prezydenturę w wysoce autokratycznym stylu i z jawną korupcją. Komentatorzy i politycy, argumentuje, chętnie „obmywają” wybory śródokresowe z kontekstu ICE i nadużyć. Ten spór to więcej niż kwestia semantyki: czy zwycięstwo odczyta się jako mandat w sprawie cen, czy jako werdykt w sprawie władzy i korupcji — to wskazuje demokratom zupełnie różne priorytety ustawodawcze na najbliższe miesiące.

Zauważa, że Trump wygrał w 2024 roku głosowanie powszechne przewagą 1,5 punktu w wyborach, które w istocie dotyczyły kosztów życia. W tym roku demokraci wygrali głosowanie powszechne przewagą około 14 punktów. Wybory śródokresowe tradycyjnie traktuje się jako referendum dotyczące partii sprawującej władzę w Białym Domu, dlatego właśnie skala tego przesunięcia stała się centralnym punktem sporu o to, co wynik faktycznie oznacza.

Krugman wskazuje na ogromne przesunięcie wyborców Latino w lewo jako jasny dowód, że polityka deportacji Trumpa mocno zaszkodziła republikanom. Zauważa, że sondaże sugerowały, iż korupcja była dla wyborców ważną kwestią, a analizy analityka sondaży G. Elliotta Morrisa wskazywały, że działania ICE mogły kosztować republikanów więcej głosów niż inflacja.

Krugman argumentuje też, że wybory potwierdzają „teorię gestalt”, według której wyborcy nie sumują po prostu punktacji w poszczególnych kwestiach. Jego zdaniem korupcja Trumpa sprawiła, że wyborcy mocniej odczuli fakt pogarszania się ich poziomu życia; brutalność ICE nadała większą wiarygodność demokratycznym ostrzeżeniom przed autorytaryzmem Trumpa; a klęska w Iranie sprawiła, że wyborcy podchodzili bardziej sceptycznie do wszystkiego, co administracja obiecywała lub deklarowała, oraz do jej kompetencji.

Trump wzywał wyborców do głosowania tak, jakby sam stał w urnie — i wyborcy wzięli go za słowo, pisze Krugman. Republikanie, którzy próbowali zdystansować się od Trumpa, radzili sobie nie lepiej niż ci, którzy go popierali. Wyborcy, pisze, zaczęli postrzegać Trumpa i jego „pierdółów” jako głównie odpowiedzialnych za kryzysy kraju.

Wielu komentatorów, mówi, bagatelizuje to. Duża część klasy politycznej, sugeruje, wciąż jest w stanie odręwu po dwukrotnej przegranej z Trumpem i jeszcze nie do końca wierzy, że wyborców obchodzi coś więcej niż to, co dzieje się przy ich kuchennych stołach.

Krugman mówi, że demokraci powinni nadal realizować uczciwy program przystępności cenowej, zaczynając od szybkich sukcesów, takich jak zniesienie ceł, przywrócenie dopłat do Obamacare i zakończenie wojny w Iranie. Ale główną lekcją wyborów śródokresowych, argumentuje, jest to, że polityka to coś więcej niż kuchenny stół. To, czy przywódcy demokratów połączą te kroki gospodarcze z przedstawionym przez niego programem antykorupcyjnym — czy utrzymają oba tory osobno — będzie wyraźnym sygnałem, która interpretacja zwycięstwa ostatecznie pokieruje partią.