Jensen Huang zakazał spotkań jeden na jeden ze swoimi 60 bezpośrednimi podwładnymi — tymczasowa szefowa Nvidia Colette Kress dzieli jego mantrę wydajności: „Nie marnujemy ani centa”
Najważniejsze informacje
- •Jensen Huang, który odszedł ze stanowiska dyrektora generalnego Nvidia, nadzorował około 60 bezpośrednich podwładnych, nie organizując z nimi żadnych zaplanowanych spotkań jeden na jeden.
- •Huang argumentował, że ta zasada wspierała zwinność, szybki przepływ informacji oraz oparcie uprawnień na tym, co pracownicy potrafią zrobić, a nie na tym, co wiedzą prywatnie.
- •Dyrektor finansowa Colette Kress, która dołączyła do Nvidia we wrześniu 2013 roku po pracy na stanowiskach finansowych w Texas Instruments, Cisco i Microsoft, pełni obowiązki tymczasowej dyrektor generalnej.
- •Kapitalizacja rynkowa Nvidia wzrosła z około 9 miliardów dolarów do szczytowych 5 bilionów dolarów w ciągu 13 lat kadencji Kress jako dyrektor finansowej, ale po wiadomości o rezygnacji Huanga spadła poniżej 4 bilionów dolarów.
- •Inni liderzy, w tym Scott Kirby z United Airlines, Alexander Lacik z Pandory, Shopify oraz Jeff Bezos z Amazona, narzucili własne surowe limity lub formaty spotkań.

Były dyrektor generalny Nvidia i współzałożyciel Jensen Huang zyskał reputację dzięki eliminowaniu zbędnych spotkań, stawiając wydajność ponad rutynowymi rozmowami kontrolnymi. W pewnym momencie nadzorował 60 bezpośrednich podwładnych i odmawiał umawiania z nimi zaplanowanych spotkań. Teraz, gdy Huang zrezygnował ze stanowiska, uwagę skupiono na tym, czy jego następczyni — dyrektor finansowa Colette Kress, która przejęła obowiązki tymczasowo — zachowa tę zasadę.
Huang wyjaśnił swoje motywy podczas wystąpienia na Uniwersytecie Stanforda. „Nie robię spotkań jeden na jeden z żadnym z nich”, powiedział.
Częste spotkania, jak argumentował, zapychałyby jego kalendarz i utrudniałyby całemu zespołowi rozwiązywanie problemów, skuteczną pracę i zachowanie przejrzystości.
„Nigdy nie słyszą ode mnie niczego, co byłoby znane wyłącznie im”, powiedział. „Nie ma żadnej informacji, którą w jakiś sposób potajemnie przekazuję personelowi, a nie mówię reszcie firmy”.
„W ten sposób nasza firma została zaprojektowana dla zwinności. Aby informacje przepływały jak najszybciej. Aby ludzie byli doceniani za to, co potrafią zrobić, a nie za to, co wiedzą”, dodał.
Takie podejście nie oznaczało, że Huang zaniedbywał swój zespół. Przyznał, że nadal regularnie spotykał się ze swoimi kierownikami — po prostu nie musieli oni blokować czasu w kalendarzu, żeby być na tej samei stronie.
„Nie piszę dla żadnego z nich ocen”, dodał. „Non stop przekazuję im uwagi, a oni robią to samo dla mnie”.
A gdy pracownik naprawdę potrzebował chwili jego czasu, Huang zapewniał, że „porzuci wszystko dla niego”.
Taka szerokość nadzoru jest niezwykła jak na standardy korporacyjne, a Huang argumentował, że płaska struktura była sednem sprawy: pozwalała informacjom szybko przepływać w firmie i sprawiała, że ludzie byli doceniani za to, co potrafią zrobić, a nie za to, co wiedzą.
Kress dzieli zainteresowanie Huanga wydajnością
Na miejsce Huanga wchodzi na razie Colette Kress, wieloletnia dyrektor finansowa Nvidia. Według Forbes tymczasowa szefowa ma szacowaną wartość majątku 1,2 miliarda dolarów. Posiada licencjat z finansów na Uniwersytecie Arizony oraz tytuł MBA na Southern Methodist University.
Po niemal trzech dekadach pracy na stanowiskach finansowych w firmach takich jak Texas Instruments, Cisco i Microsoft dołączyła do Nvidia we wrześniu 2013 roku.
W kolejnych 13 latach jako prawa ręka Huanga w sprawach finansowych firmy Kress poprowadziła Nvidia przez znaczną transformację — od biznesu skoncentrowanego głównie na sprzęcie do gier wideo do potęgi produkcji chipów będącej w centrum boomu AI. W tym czasie kapitalizacja rynkowa firmy wzrosła z około 9 miliardów dolarów do szczytowych 5 bilionów dolarów. Od czasu wiadomości dotyczących Huanga spadła poniżej 4 bilionów dolarów.
Kress nie zdradziła, czy ona także zrezygnuje ze spotkań jeden na jeden. Ale 59-latka najwyraźniej dzieli zainteresowanie byłego szefa wydajnością. Ponieważ Huang wiązał tę zasadę z przejrzystością i szybkością przepływu informacji, a nie z osobistym preferencją, jej los pod jej kierownictwem jest jednym z bardziej widocznych pytań zarządczych tego przejścia.
„Nie marnujemy ani dnia, nie marnujemy ani centa”, powiedziała Kress w 2024 roku. „Te dwie rzeczy są dla nas naprawdę ważne: nasza zwinność w szybkim działaniu, ale także nasza zdolność do nie marnowania niczego po drodze”.
Inni liderzy zgadzają się: zbędne spotkania są bezużyteczne
Huang nie jest pierwszym liderem, który twierdzi, że spotkania nie są najlepszym wykorzystaniem czasu.
Alexander Lacik, były dyrektor generalny Pandory, powiedział Fortune, że zbyt wiele spotkań powoduje, iż każdy problem działu czy firmy otrzymuje „równą uwagę” — niezależnie od tego, czy jej potrzebuje. Ograniczył swoje rozmowy z kierownictwem.
„Jest tylko jedno, dwa, trzy działania, które faktycznie przynoszą nieproporcjonalną wartość, a reszta to tylko szum tła”, powiedział. „W miarę upływu czasu, zbliżając się do końca mojej kariery, znacznie wyraźniej staram się angażować tam, gdzie mam duży wpływ”.
Dyrektor generalny United Airlines Scott Kirby ogranicza swoje spotkania do czterech godzin dziennie i chce, aby te, w których uczestniczy, były „szybkie” i „niemal całkowicie konwersacyjne”.
Gigant e-commerce Shopify poszedł o krok dalej — w 2023 roku zlikwidował wszystkie spotkania z udziałem więcej niż dwóch osób w ramach ogólnokorporacyjnej „czystki kalendarza”, mającej dać pracownikom więcej czasu na inne zadania.
Nawet założyciel Amazona Jeff Bezos — zwolennik „bałaganiarskich spotkań” — narzuca ścisły protokół, aby zapewnić ich faktyczną przydatność: sześciostronicowa notatka zastępuje PowerPointa, który uważa za zbyt nieprecyzyjny, a pierwsze pół godziny każdego spotkania przeznaczone jest na wspólne ciche czytanie przed „naprawdę podniesioną dyskusją”.
Od lotnictwa przez handel biżuterią po e-commerce i cloud computing wspólną przesłanką łączącą tych liderów jest to, że czas spotkań jest ograniczonym zasobem, który należy rozdysponować równie rozsądnie jak kapitał.
Wersja tej historii została opublikowana na Fortune.com 12 czerwca 2024 roku.