Iran zwiększył produkcję rakiet i dronów oraz odbudowuje podziemne obiekty wojskowe, według raportu Jerusalem Post. Rozbudowa potencjału militarnego następuje w chwili, gdy okno negocjacyjne między USA a Iranem się zamyka, a obie strony wydają się przygotowywać do wznowienia konfliktu. Poprzednia runda jest stosunkowo świeża: 12-dniowa wojna z czerwca 2025 roku, w której Izrael i Iran wymieniali ataki rakietowe, dronowe i lotnicze, Stany Zjednoczone zbombardowały irańskie obiekty nuklearne w Fordow, Natanz i Isfahanie, a Iran odpowiedział salwą rakietową na bazę USA Al Udeid Air Base w Katarze, zanim doszło do zawieszenia broni. W czasie pauzy w bezpośrednich negocjacjach Stany Zjednoczone i kraje Zatoki Perskiej również uzupełniają zapasy wojskowe. Około jednej piątej światowego handlu ropą przepływa przez Cieśninę Ormuz między Iranem a Omanem, co sprawia, że postawa militarna państw Zatoki Perskiej pozostaje pod ścisłą obserwacją daleko poza regionem. Łącznie działania te wydają się odzwierciedlać oczekiwania kolejnych wymian wojskowych, a nie rozwiązania dyplomatycznego.

Na tym tle wyceny na rynkach predykcyjnych wskazują, że prawdopodobieństwo zawarcia ostatecznego porozumienia nuklearnego do terminu 18 sierpnia 2026 roku znacząco spadło. Na tych platformach cena kontraktu YES funkcjonuje jako implikowane przez uczestników prawdopodobieństwo zdarzenia, więc niskie procenty bezpośrednio przekładają się na małe szanse. Możliwość osiągnięcia porozumienia pozostaje niska w różnych horyzontach czasowych, a szanse na umowę do końca września utrzymują się poniżej 3%. Trwające przygotowania militarne zarówno Iranu, jak i Stanów Zjednoczonych wspierają ocenę rynku, że w krótkim terminie przełom dyplomatyczny jest coraz mniej prawdopodobny.

Szersze nastroje rynkowe pokazują utrzymujący się trend spadku zaufania do szybkiego rozwiązania. Prawdopodobieństwo zawarcia umowy do końca października — 31 października 2026 roku — jest obecnie wyceniane na 5,5% YES, natomiast termin 31 grudnia ma nieco wyższą wycenę 15,5% YES. W całym tym horyzoncie szanse pozostają niskie, co wskazuje na ograniczone zaufanie do rozwiązania dyplomatycznego w najbliższych miesiącach. Taki układ wycen odzwierciedla eskalację napięć i ograniczony optymizm wobec krótkoterminowego rozwiązania dyplomatycznego. Ewentualne nowe porozumienie byłoby następcą porozumienia Joint Comprehensive Plan of Action z 2015 roku, które ograniczało irański program nuklearny w zamian za zniesienie sankcji do czasu wycofania się Stanów Zjednoczonych w 2018 roku. Od tego czasu Iran wzbogacił uran do 60% czystości — znacznie powyżej limitu 3,67% z tamtego porozumienia i poniżej około 90% poziomu związanego z materiałem do broni jądrowej.

Wobec wstrzymania rozmów uwaga skupia się teraz na głównych negocjatorach. Steve Witkoff i Abbas Araghchi otworzyli obecny kanał bezpośrednimi rozmowami w Omanie w kwietniu 2025 roku, a następnie kontynuowali je we Włoszech; kanał ten pozostaje główną linią kontaktu między Waszyngtonem a Teheranem. Wszelkie wypowiedzi głównego negocjatora USA Steve’a Witkoffa oraz irańskiego ministra spraw zagranicznych Abbasa Araghchiego są obserwowane pod kątem sygnałów zmiany w rozmowach. Zmiany w aktywności wojskowej — w tym dalsze gromadzenie zapasów lub kolejne eskalacje — mogą również wpływać na postrzeganie rynku. Pozytywne gesty dyplomatyczne, takie jak szerszy dostęp dla Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA), czyli organu nadzorującego ONZ monitorującego irańską działalność nuklearną, lub publiczne oświadczenia prezydenta Trumpa bądź ajatollaha Chameneiego, mogą również wpłynąć na rynkowe oczekiwania dotyczące potencjalnego porozumienia.

Uzyskaj bieżącą analizę rynku predykcyjnego, obsługiwaną przez Verę. Zarejestruj się w Vera .