Seria wywiadów „Smart Talk” serwisu Economic Times Markets zwraca się w tym wydaniu ku rynkowi obligacji Indii, na którym Devang Shah omawia, gdzie tkwią najlepsze możliwości inwestycji o stałym dochodzie, oraz konfrontuje przekonanie, że obligacje w Indiach są nudnymi inwestycjami o niskiej stopie zwrotu. Takie ujęcie tematu trafia do rynku, na którym gospodarstwa domowe tradycyjnie utrzymywały największą część swoich oszczędności finansowych w depozytach bankowych, a bezpośrednie posiadanie obligacji pozostaje znacznie mniej powszechne.

Rozmowa odbywa się w momencie, gdy Bank Rezerw Indii (RBI) pozostaje wyczulony na ryzyka wynikające z geopolityki, cen ropy naftowej i rozwoju sytuacji w globalnej polityce pieniężnej, a stopa repo RBI wynosi 5,25%. Stopa repo to stawka, po której RBI udziela pożyczek bankom, a jej zmiany przenoszą się na stopy depozytowe, stopy kredytowe i rentowności obligacji w całej gospodarce — dlatego decyzje polityki pieniężnej bezpośrednio przekładają się na zwroty z inwestycji o stałym dochodzie. Komitet Polityki Pieniężnej zbiera się mniej więcej co dwa miesiące, dzięki czemu jego decyzje dotyczące stóp procentowych stanowią cykliczny punkt odniesienia dla inwestorów obligacyjnych. Pogłębił się także popyt strukturalny: włączenie Indii do indeksu JPMorgan Government Bond Index-Emerging Markets, rozpoczęte w czerwcu 2024 r., otworzyło denominowane w lokalnej walucie obligacje skarbowe dla zagranicznych inwestorów śledzących indeksy.

Wywiad otwiera pytanie o ocenę przez Shaha rezultatów posiedzenia Komitetu Polityki Pieniężnej (MPC) oraz o to, czy jego zdaniem stopy procentowe pójdą w górę czy w dół w najbliższym czasie. Następnie bada, czy przy stopie repo na poziomie 5,25% inwestorzy wciąż działają w warunkach, w których mogą zablokować atrakcyjne rentowności — czy też najlepsza część cyklu stóp procentowych już za nami. Kwestia wyboru momentu nie ma charakteru czysto teoretycznego: obligacja utrzymana do wykupu utrwala rentowność z dnia zakupu, a ponieważ ceny zmieniają się odwrotnie do rentowności, moment wejścia na rynek przesądza o tym, ile zarobi inwestor stosujący strategię „kup i trzymaj”. Powiązane pytanie dotyczy tego, czy lepiej zablokować dziś rentowność 7% na wysokiej jakości obligacji, czy czekać na ewentualnie wyższe rentowności, gdyby inflacja lub ceny ropy naftowej podniosły stopy procentowe.

W obszarze konstruowania portfela dyskusja dotyczy tego, jak 1 crore rupii (₹1 crore) mógłby zostać ulokowany w inwestycje o stałym dochodzie w horyzoncie trzech lat oraz jak inwestorzy powinni podzielić alokację o stałym dochodzie między obligacje skarbowe, obligacje korporacyjne klasy AAA, możliwości kredytowe i instrumenty rynku pieniężnego. Każda z tych warstw wiąże się z innym kompromisem: papiery skarbowe mają poparcie suwerena; AAA to najwyższy rating kredytowy, a papier korporacyjny oferuje zazwyczaj spread względem porównywalnych papierów skarbowych, który poszerza się wraz ze spadkiem ratingów; strategie nastawione na ryzyko kredytowe akceptują emitentów o niższych ratingach w zamian za wyższą rentowność; natomiast instrumenty rynku pieniężnego — takie jak bony skarbowe, papier komercyjny i certyfikaty depozytowe — osiągają termin zapadalności w ciągu roku. Wywiad rozpatruje także, czy fundusz obligacyjny ma większy sens niż zakup pojedynczych obligacji — i kiedy przewagę daje bezpośrednie posiadanie obligacji. Bezpośredni dostęp poszerzył się w ostatnich latach: program Retail Direct RBI, uruchomiony w 2021 r., pozwala osobom fizycznym kupować papiery skarbowe, a regulowane przez SEBI internetowe platformy obligacyjne oferują obecnie obligacje korporacyjne w mniejszych pakietach. Całość zwieńcza pytanie o największe dziś błędne przekonanie dotyczące obligacji w Indiach: że są nudnymi inwestycjami o niskiej stopie zwrotu.

Źródło: Economic Times Markets