Międzynarodowy Fundusz Walutowy zawarł porozumienie z Salwadorem, które odblokowuje około 140 mln USD nowego finansowania, po tym jak salwadorski rząd wykazał wierzycielowi, że jego dalsze zakupy Bitcoina były finansowane z prywatnych darowizn, a nie z pieniędzy państwowych.

Dlaczego MFW kwestionował zakupy Bitcoina przez Salwador

Aby uzyskać dostęp do 140 mln USD, Salwador musiał udowodnić MFW, że jego zakupy Bitcoina były finansowane z prywatnych darowizn, a nie z funduszy publicznych. Wypłata stanowi część łącznej transzy o wartości około 1,4 mld USD — 360% kwoty Salwadoru w MFW — uruchomionej w lutego 2025 r. (komunikat prasowy MFW).

Po potwierdzeniu MFW i Salwador zawarły porozumienie na poziomie roboczym, łączące drugi i trzeci przegląd 40-miesięcznego programu kredytowego kraju. Porozumienie wymaga jeszcze zatwierdzenia przez Radę Wykonawczą MFW — krok ten zazwyczaj następuje w ciągu kilku tygodni od porozumienia na poziomie roboczym i poprzedza faktyczny transfer środków.

Dokumenty przekazane przez salwadorskie władze potwierdziły, że bitcoiny dodane do rezerw kraju po pierwszym przeglądzie programu pochodziły od darczyńców. W swoim oświadczeniu MFW stwierdził, że nie oczekuje dalszej akumulacji poza tym, co zostało już udokumentowane (raport krajowy MFW).

MFW prognozuje dla Salwadoru wzrost realnego PKB o 4,5% w 2026 r., napędzany inwestycjami, przekazami pieniężnymi, turystyką i wydatkami konsumpcyjnymi. Nadwyżka pierwotna sektora publicznego ma wzrosnąć z 2,9% PKB do 3,7% do 2027 r. Dla kraju, który historycznie posiadał jedno z najwyższych obciążeń długiem w Ameryce Łacińskiej, program jest kluczowym filarem starań o przywrócenie dostępu do międzynarodowych rynków kapitałowych.

Powiązana z programem polityka oszczędnościowa niesie jednak koszty społeczne. Około 30% Salwadorczyków nadal żyje w ubóstwie. Ekonomiści szacują, że od 2024 r. na mocy warunków oszczędnościowych programu zwolniono około 15 000 pracowników państwowych, a związki zawodowe podają, że łączna liczba utraconych miejsc pracy od objęcia urzędu przez prezydenta Nayiba Bukele w 2019 r. wynosi 47 000.

Według trackera Narodowego Biura Bitcoina Salwadoru kraj posiada około 7 764 BTC (BitcoinTreasuries). Przy cenie około 80 900 USD za bitcoina łączna wartość zasobów wynosi 628 mln USD, co plasuje kraj na piątym miejscu wśród rządowych posiadaczy Bitcoina, za innymi, w tym Chinami, Wielką Brytanią i Ukrainą.

Czy Salwador będzie dalej akumulować Bitcoina?

Salwador we wrześniu 2021 r. stał się pierwszym krajem, który przyjął Bitcoina jako środek prawny. Prezydent Nayib Bukele przedstawiał ten krok jako sposób na unowocześnienie gospodarki i dotarcie do osób bez dostępu do bankowości, jednak od tego czasu relacje kraju z MFW są napięte (Cryptopolitan). Spór o finansowanie stał się od tego czasu testem tego, jak międzynarodowe instytucje finansowe traktują suwerenne rezerwy kryptowalut.

Zgodnie z umową z grudnia 2024 r. Salwador zgodził się ograniczyć aktywność sektora publicznego w zakresie Bitcoina, uczynić prywatną akceptację kryptowaluty dobrowolną oraz wycofać się z rządowej kontroli nad portfelem Chivo.

W marcu 2025 r. MFW poszedł jeszcze dalej i zakazał „dobrowolnej akumulacji” przez sektor publiczny. Bukele twierdził, że zakupy nie ustaną i że kraj będzie kupował co najmniej jednego BTC dziennie, jednak Cryptopolitan doniósł we wrześniu tego samego roku, że bitcoiny będące własnością rządu w ogóle nie przyrosły (Cryptopolitan).

Rzeczniczka MFW Meera Louis stwierdziła, że wzrosty obserwowane w funduszu rezerwowym wynikały z przenoszenia monet między portfelami państwowymi, a nie z nowych zakupów.

Gdy Salwador ogłosił w listopadzie 2025 r. zakup 1 090 BTC o wartości 100 mln USD, pojawiły się pytania, czy kraj przestrzega zasad MFW. Sposób, w jaki wierzyciel potraktuje przyszłe zakupy — oraz czy mechanizm finansowania darowiznami nadal będzie spełniał warunki programu — ukształtuje pozostałe przeglądy w ramach 40-miesięcznego porozumienia.

Warto odnotować, że większościowy udział w portfelu Chivo posiada obecnie firma prywatna, która zarządza jego bieżącą działalnością, podczas gdy rząd zachowuje niewielki udział własnościowy i pozostaje odpowiedzialny za zabezpieczenie środków klientów.