Goldman Sachs: Cła i szok energetyczny związany z Iranem wyjaśniają niemal całe przekroczenie celu inflacyjnego w USA
Najważniejsze informacje
- •Goldman Sachs szacuje, że po wyłączeniu ceł i szoku energetycznego związanego z wojną w Iranie ogólny PCE wynosi około 2,2%, a bazowy PCE około 2,4%, czyli są blisko celu Fedu na poziomie 2%.
- •We wrześniu inflacja PCE wyniosła 3,6% rok do roku w ujęciu ogólnym i 3,1% bazowo, a ceny benzyny i innych dóbr energetycznych wzrosły w samym miesiącu o 9,2%.
- •Goldman oczekuje obecnie, że Rezerwa Federalna podniesie stopy o 25 punktów bazowych w grudniu i marcu, a pierwsza obniżka nastąpi dopiero w grudniu 2027 roku.
- •Bank of America i Deutsche Bank prognozują podwyżki w grudniu, styczniu i marcu, podczas gdy rynki wyceniają około 86 punktów bazowych zacieśnienia w nadchodzącym roku.
- •Bazowa inflacja usług z wyłączeniem kosztów mieszkaniowych wyniosła we wrześniu 3,6% rok do roku, remisując z najwyższym poziomem od 2024 roku; tego źródła presji nie wyjaśniają bezpośrednio ani cła, ani ropa naftowa.

Goldman Sachs twierdzi, że obecne przekroczenie celu inflacyjnego w USA wynika niemal wyłącznie z dwóch czynników: ceł oraz szoku energetycznego związanego z wojną w Iranie. Po wyłączeniu obu tych czynników inflacja jest zasadniczo z powrotem na poziomie celu Rezerwy Federalnej — uważa bank. Miara stojąca za tymi danymi, czyli wydatki na konsumpcję osobistą (PCE), jest wskaźnikiem, na którym Fed opiera politykę pieniężną, przy oficjalnym celu wynoszącym 2% — dlatego odległość bieżących odczytów od tej wartości jest kluczowa dla całej debaty dotyczącej ścieżki stóp procentowych.
Najnowsze twarde dane są niepokojące. We wrześniu inflacja PCE wyniosła 3,6% rok do roku w ujęciu ogólnym i 3,1% bazowo, a ceny benzyny i innych dóbr energetycznych wzrosły w samym miesiącu o 9,2%. Goldman przewiduje, że inflacja ogółem osiągnie obecnie szczyt tuż poniżej 3,9%, a inflacja bazowa wyniesie maksymalnie około 3,3%.
Po wyłączeniu dwóch tymczasowych szoków obraz wygląda zupełnie inaczej:
- Ogólny PCE z wyłączeniem tymczasowych czynników: około 2,2%
- Bazowy PCE z wyłączeniem tymczasowych czynników: około 2,4%
- Szok energetyczny związany z Iranem odpowiada za około 1,5 punktu procentowego inflacji ogółem w szczytowym momencie
- Cła dodają kolejne 0,3–0,4 punktu procentowego do inflacji ogółem, a wcześniej w tym roku odpowiadały za niemal pełny punkt procentowy inflacji bazowej
- Wpływ ceł w dużej mierze wygasa do połowy 2027 roku, podczas gdy wpływ energii słabnie do końca 2027 roku
- Do końca 2027 roku inflacja ogółem powinna powrócić w okolice 2,1%, a bazowa w okolice 2,4%
To jest argument za tym, by spojrzeć poza obecne przekroczenie celu: cła powodują jednorazową zmianę poziomu cen, ropa nie drożeje o 30% każdego roku, a podwyżka stóp nie otworzy ponownie cieśniny Ormuz.
Problem polega na tym, że ekonomiści samego Goldmana nie sądzą, aby Fed miał przejść nad tym zjawiskiem do porządku dziennego. Po wysokim wtorkowym odczycie CPI za październik — trzecim z rzędu zaskoczeniu po wyższej stronie — dodali podwyżkę stóp do swojej prognozy. Goldman oczekuje obecnie ruchu o 25 punktów bazowych w grudniu i kolejnych 25 punktów bazowych w marcu, a prognozę pierwszej obniżki przesunął na grudzień 2027 roku. Jeszcze miesiąc temu bank argumentował, że Fed może zakończyć cykl po jednej podwyżce we wrześniu. Pierwsza z tych podwyżek, jeśli dojdzie do niej zgodnie z prognozą, nastąpiłaby na grudniowym posiedzeniu Fed.
Reszta rynku porusza się szybciej. Bank of America prognozuje podwyżki w grudniu, styczniu i marcu, dodając właśnie styczeń do swojej prognozy, a Deutsche Bank przewiduje te same trzy ruchy. Rynki wyceniają zacieśnienie o 86 punktów bazowych w nadchodzącym roku — więcej niż trzy podwyżki i więcej niż prognozuje którykolwiek z tych banków.
To stawia Goldmana w nietypowej sytuacji: bank twierdzi, że przekroczenie celu jest tymczasowe, a jednocześnie pozostaje gołębiem na rynku, mimo że w jego własnej prognozie znajdują się jeszcze dwie podwyżki.
W historii o tymczasowym charakterze zjawiska są również luki. Po pierwsze, bazowy trend inflacji zmierza w niewłaściwym kierunku — osiągnął minimum w pobliżu 2,0% w połowie 2026 roku, a następnie wzrósł do około 2,4%, nawet po odjęciu przez Goldmana wszystkich możliwych czynników. Po drugie, bazowa inflacja usług z wyłączeniem kosztów mieszkaniowych — czyli miara pomijająca koszty schronienia, którą przedstawiciele Fedu szczególnie uważnie obserwują jako wskaźnik krajowej presji cenowej zależnej od płac — wyniosła we wrześniu 3,6% rok do roku, co oznacza remis z najwyższym poziomem od 2024 roku. Ani cła, ani ropa naftowa nie wyjaśniają tego bezpośrednio. Po trzecie, określenie „tymczasowe” musi obejmować bardzo wiele: przenoszenie ceł na ceny trwa już drugi rok, a wpływ energii nie zniknie całkowicie do końca 2027 roku. Oznacza to niemal trzy lata inflacji powyżej celu po okresie z lat 2021–23. Oczekiwania inflacyjne nie uwzględniają tego, co wynika z takiego rozbicia czynników, podobnie jak Fed, w którym dwóch członków sprzeciwiło się decyzji i opowiedziało za podwyżką w październiku.
Goldman prawdopodobnie ma rację co do matematyki. Fed jednak i tak podnosi stopy, a jedyną pozostałą kwestią jest liczba podwyżek.
Na stopy procentowe również warto zwrócić uwagę: długi koniec krzywej dochodowości obligacji skarbowych ponownie zaczyna się niepokoić, a rentowność 10-letnich obligacji USA wzrosła dziś o kolejne 6 punktów bazowych, do 5,16%. Od tego momentu argumenty rozstrzygnie kalendarz: nadchodzące publikacje CPI i PCE pokażą, czy trend po wyłączeniu ceł i energii rzeczywiście utrzymuje się w pobliżu 2%, a grudniowa decyzja pokaże, w jakim stopniu komitet jest gotów działać na podstawie wyliczeń Goldmana dotyczących tymczasowych szoków.
Źródło: Investinglive