Skok ceny złota do około 4 600 USD za uncję, do jakiego doszło w tym tygodniu, może mieć jeszcze dalszy bieg, jeśli amerykańscy decydenci będą coraz aktywniej interweniować, aby utrzymać na niskim poziomie długoterminowe koszty pożyczkowe — ocenia World Gold Council.

W piątek kruszec wspiął się na najwyższy poziom od trzech miesięcy, kontynuując zwyżkę metalu szlachetnego w warunkach rosnącego zainteresowania polityką amerykańskiego rynku długu.

World Gold Council, londyńska organizacja zajmująca się rozwojem rynku branży złota, od dawna zwraca uwagę na związek między amerykańską polityką stóp procentowych a popytem na ten metal. Gdy działania sektora oficjalnego tłumią długoterminowe rentowności — zazwyczaj poprzez zakupy na dużą skalę długoterminowych obligacji skarbowych lub porównywalne interwencje na rynku Treasury — koszt alternatywny posiadania złota, które nie przynosi odsetek, ma tendencję do spadku. Inwestorzy śledzą ten kompromis zwykle poprzez realne, czyli skorygowane o inflację, rentowności długoterminowych obligacji skarbowych USA, powszechnie obserwowane jako punkt odniesienia dla relatywnej atrakcyjności kruszcu.

Złoto jest powszechnie postrzegane przez inwestorów jako środek przechowywania wartości oraz zabezpieczenie przed osłabieniem walut i niepewnością finansową. Okresy agresywnej interwencji na rynku obligacji, takie jak programy luzowania ilościowego wdrożone przez główne banki centralne po kryzysie finansowym z 2008 roku, historycznie pokrywały się ze wzmożonym zainteresowaniem inwestorów kruszcem. Baza popytu na ten metal poszerzyła się w ostatnich latach również z innego względu: dane World Gold Council pokazują, że banki centralne są konsekwentnymi netto nabywcami złota od 2010 roku, co stanowi dodatkową warstwę popytu sektora oficjalnego obok przepływów inwestorskich.

Zwrot amerykańskich władz w stronę aktywniejszego zarządzania długoterminowymi kosztami pożyczkowymi nawiązywałby do narzędzi stosowanych gdzie indziej, przede wszystkim długotrwałego mechanizmu kontroli krzywej rentowności Banku Japonii, w ramach którego bank centralny wyznaczał docelowe poziomy rentowności długoterminowych obligacji skarbowych. W historii amerykańskiej Rezerwy Federalnej zdarzyła się jedna trwała próba tego typu: w latach 1942–1951 ograniczała ona pułapem długoterminowe rentowności obligacji skarbowych, aby utrzymać na niskim poziomie koszt finansowania pożyczek na potrzeby II wojny światowej, więc każda współczesna reaktywacja opierałaby się na dobrze udokumentowanym, choć odległym w czasie precedensie.

Dyskusja polityczna toczy się na tle amerykańskiej sytuacji fiskalnej, w której odsetki od długu federalnego urosły do rangi jednych z największych pojedynczych pozycji wydatków budżetowych rządu — tło to utrzymuje długoterminowe koszty pożyczkowe w centrum uwagi zarówno urzędników, jak i inwestorów. Konkretne sygnały dla czytelników śledzących tę historię znajdują się na długim końcu krzywej rentowności obligacji skarbowych: schematy emisji długoterminowych papierów, ewentualne oficjalne zakupy obligacji o długich terminach zapadalności oraz premia terminowa, której inwestorzy wymagają za ich utrzymanie.

Relacja: The Northern Miner, „Gold price gets U.S. bond policy boost” (northernminer.com).