Financial Stability Board (FSB), międzynarodowy organ monitorujący globalny system finansowy, ostrzegł, że emitenci stablecoinów działający w wielu krajach mogą stanąć w obliczu ryzyka paniki bankowej (bank run), nawet gdy każde pół żetonu w obiegu jest w pełni pokryte rezerwami. Ostrzeżenie podkreśla lukę, której samo pełne pokrycie rezerw nie jest w stanie zamknąć.

Stablecoin to kryptowaluta zaprojektowana tak, aby utrzymywać stałą wartość, zazwyczaj powiązaną jeden do jednego z walutą fiat, taką jak dolar amerykański. Aby utrzymać tę parność, emitenci zwykle posiadają realne aktywa, takie jak gotówka lub obligacje skarbowe, odpowiadające łącznej liczbie żetonów w obiegu. Zastrzeżenie FSB, udokumentowane na jego oficjalnej stronie, polega na tym, że posiadanie tych aktywów to tylko część równania stabilności.

Dlaczego pełne rezerwy mogą nie zapobiec panice

Mechanika przypomina klasyczny run na bank. Bank może być formalnie wypłacalny, mając wystarczające aktywa na pokrycie wszystkich depozytów, a mimo to upaść, jeśli zbyt wielu klientów spróbuje jednocześnie wypłacić środki, ponieważ nie może natychmiast upłynnić całego majątku. Według FSB transgraniczni emitenci stablecoinów stoją przed tym samym problemem strukturalnym.

Gdy stablecoin działa w wielu krajach, umorzenia, czyli momenty, w których posiadacze wymieniają swoje żetony z powrotem na prawdziwą walutę, mogą jednocześnie gwałtownie wzrosnąć w kilku jurysdykcjach. Nawet jeśli łączne rezerwy są wystarczające, tempo skala transgranicznych wniosków o umorzenie mogą przewyższyć możliwości przetwarzania emitenta. Ta rozbieżność między popytem na umorzenia a zdolnościami operacyjnymi to punkt, w którym zaczyna się panika.

Istnieje też wymiar zaufania. Jeśli posiadacze w jednym kraju dowiedzą się, że umorzenia w innym są spowolnione lub wstrzymane, strach może rozprzestrzeniać się szybciej niż jakikolwiek audyt rezerw, a utrata zaufania przyspiesza wypłaty. To ten sam mechanizm, który historycznie doprowadzał do upadku funduszy rynku pieniężnego i oddziałów banków, a FSB nie widzi powodu, dla którego emitenci stablecoinów mieliby być odporni. Ostatnia decyzja Standard Chartered o uruchomieniu usług powierniczych dla stablecoinów, polegających na zabezpieczaniu aktywów cyfrowych w imieniu klientów, w ramach regulowanej strefy wolnocłowej pokazuje, jak gracze instytucjonalni już teraz budują wiarygodność w ramach formalnych struktur regulacyjnych, częściowo właśnie po to, by chronić się przed tego rodzaju ryzykiem utraty zaufania.

Transgraniczny problem, którego regulatorzy nie mogą ignorować

Emitent stablecoina z siedzibą w jednym kraju, obsługujący użytkowników w kilkudziesięciu innych, tworzy regulacyjną mozaikę. Żaden pojedynczy nadzorca nie ma jednocześnie pełnego wglądu w przepływy umorzeń, jakość rezerw ani zdolności operacyjne we wszystkich jurysdykcjach. Ta fragmentacja sprawia, że skoordynowana interwencja w scenariuszu kryzysowym jest znacznie trudniejsza niż w przypadku banku krajowego, a ostrzeżenie FSB wskazuje na tę lukę koordynacyjną jako na podstawową słabość.

Ujawnianie rezerw, które wielu regulatorów obecnie traktuje jako główny test bezpieczeństwa stablecoinów, pokazuje jedynie migawkę posiadanych aktywów. Nie ujawnia, jak szybko aktywa te można przekształcić w gotówkę, co się dzieje, gdy zaangażowanych jest wielu depozytariuszy w różnych strefach czasowych, ani czy ramy prawne poszczególnych krajów pozwalają na uporządkowaną likwidację, czyli kontrolowane zamknięcie, w którym posiadacze otrzymują zwrot środków.

Dla każdego, kto posiada stablecoiny, praktyczny wniosek jest prosty: opublikowany wskaźnik rezerw to punkt wyjścia do oceny bezpieczeństwa, a nie ostateczne słowo. Odporność zależy także od tego, jak szybko emitent jest faktycznie w stanie obsłużyć umorzenia pod presją oraz jak dobrze regulatorzy różnych krajów potrafią się skoordynować, gdy coś pójdzie nie tak. Europol, agencja wymiaru sprawiedliwości Unii Europejskiej, oddzielnie zasygnalizował, jak wschodzące ryzyka technologiczne nadal komplikują nadzór nad kryptowalutami, co podkreśla, że transgraniczna koordynacja regulacyjna pozostaje nierozwiązanym wyzwaniem dla całej branżyn

Co dalej z regulacją stablecoinów

Ostrzeżenie FSB sygnalizuje, że globalni regulatorzy wychodzą poza proste wymogi rezerwowe jako punkt odniesienia dla nadzoru nad stablecoinami. Oczekuje się, że przyszłe ramy będą dokładniej badać infrastrukturę umorzeń, testy warunkowe płynności, które modelują, jak systemy umorzeń emitenta wytrzymują silną presję wyjścia, oraz transgraniczne ustalenia nadzorcze, a nie tylko nagłówkową kwotę rezerw.

Dla emitentów przekaz jest taki, że wykazanie wypłacalności na papierze nie wystarczy. To zbudowanie wiarygodnej, szybkiej i międzynarodowo skoordynowanej zdolności obsługi umorzeń zdecyduje, czy stablecoin przetrwa tego rodzaju scenariusz kryzysowy, który opisuje FSB. Dla posiadaczy warto zrozumieć, że etykieta „w pełni pokryty” opisuje posiadane aktywa, a nie gwarancję, że umorzenia zawsze przebiegną sprawnie, szczególnie w okresach stresu rynkowego, gdy popyt jest najwyższy.

Dodatkowe odniesienia do źródeł: dokument źródłowy 1.

Zastrzeżenie: Niniejszy artykuł ma wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowi porady finansowej ani inwestycyjnej. Rynki kryptowalut i aktywów cyfrowych wiążą się ze znacznym ryzykiem. Zawsze przeprowadzaj własne badania przed podjęciem decyzji.