AktualnościMakroPrawnicy: sądy federalne niższej instancji były „ostatnią linią obrony” przed ingerencją Trumpa w wybory do Kongresu

Prawnicy: sądy federalne niższej instancji były „ostatnią linią obrony” przed ingerencją Trumpa w wybory do Kongresu

Autor: Alternet·

Najważniejsze informacje

  • •Dwóch prawników piszących w „The Hill” doszło do wniosku, że wysiłki prezydenta Trumpa na rzecz ukształtowania wyborów do Kongresu w dużej mierze się nie powiodły, ponieważ federalne sądy niższej instancji wielokrotnie blokowały jego działania.
  • •Sędziowie federalni nominowani przez prezydentów obu partii, w tym samego Trumpa, powstrzymali jego ingerencje w wybory co najmniej 34 razy.
  • •Departament Sprawiedliwości przegrał wszystkie 28 procesów, w których żądał od stanów przekazania rządowi federalnemu pełnych rejestrów wyborców.
  • •Uczeni wskazali wyrok Citizens United z 2010 roku oraz tegoroczne orzeczenie Louisiana v. Callais jako działania Sądu Najwyższego, które poluzowały limity finansowania kampanii i pozbawiły mocy kluczowe postanowienia ustawy o prawach wyborczych.
  • •Wippman i Altschuler wezwali demokratów w Kongresie do wykorzystania nowych większości w celu powstrzymania partyjnego rysowania okręgów, wzmocnienia ustawy o prawach wyborczych i uregulowania nieujawnionych wydatków politycznych.
Prawnicy: sądy federalne niższej instancji były „ostatnią linią obrony” przed ingerencją Trumpa w wybory do Kongresu

Według dwóch prawników piszących dla „The Hill” próby prezydenta Donalda Trumpa „przechylenia szali” na swoją korzyść w tegorocznych wyborach do Kongresu w dużej mierze się nie powiodły, a konkretna „ostatnia linia obrony” — federalne sądy niższej instancji — wytrzymała naciski na demokrację.

W tekście opublikowanym w niedzielę prawnik David Wippman i historyk Glenn C. Altschuler prześledzili, jak Sąd Najwyższy przez ostatnie dziesięciolecia przyczyniał się do przekształcania wyborów w sposób zmniejszający szansę, że odzwierciedlą one wolę wyborców. Wskazując na wydarzenia sięgające 2010 roku, przywołali wyrok Citizens United v. Federal Election Commission z 2010 roku, który znosił limit kwot, jakie korporacje mogły przekazywać politykom, oraz tegoroczne orzeczenie w sprawie Louisiana v. Callais, które pozbawiło mocy kluczowe postanowienia ustawy o prawach wyborczych (Voting Rights Act) — przełomowej ustawy o prawach obywatelskich z 1965 roku.

Mimo że uczeni opisywali tę erozję na najwyższym szczeblu wymiaru sprawiedliwości, zauważyli, że sądy niższej instancji „wielokrotnie stawały [Trumpowi] na drodze”.

„Zachęcony — bez wątpienia — tymi orzeczeniami, Trump ignoruje postanowienie Konstytucji Stanów Zjednoczonych, które upoważnia stany — a nie prezydenta — do określania czasu, miejsca i sposobu przeprowadzania wyborów, z zastrzeżeniem ustaw uchwalonych przez Kongres, i wielokrotnie próbował narzucić federalną kontrolę nad rejestracją wyborców, dystrybucją kart do głosowania i liczeniem głosów” — napisali. „Został powstrzymany co najmniej 34 razy przez sędziów federalnych mianowanych przez prezydentów zarówno demokratów, jak i republikanów, w tym przez niego samego. A Departament Sprawiedliwości Trumpa jest zero na 28 w procesach wymagających od stanów przekazania rządowi federalnemu pełnych rejestrów wyborców, które — jak sądzą krytycy — administracja zamierzała wykorzystać do sporządzenia własnej listy uprawnionych do głosowania.” To postanowienie konstytucyjne to klauzula wyborcza (Elections Clause) zawarta w artykule I, sekcji 4 Konstytucji. Sędziowie, którzy wydali te orzeczenia, zasiadają w sądach okręgowych — federalnych sądach pierwszej instancji, w których rozpoczyna się większość sporów wyborczych — a na ławę trafiają poprzez nominację prezydencką i zatwierdzenie przez Senat.

Dodali dalej: „W kilku orzeczeniach sędziowie jednoznacznie podkreślili wagę federalnej ingerencji w wybory. Jak ostrzegał w tym roku Sąd Okręgowy Stanów Zjednoczonych dla Dystryktu Środkowej Kalifornii w sprawie U.S. v. Weber, »odebranie demokracji nie następuje jednym ruchem; jest ona sculptowana kawałek po kawałku, aż nie zostaje nic«. Konstytucja stanowi bezspornie, że tylko stany i Kongres mają władzę regulowania wyborów. Władza wykonawcza może egzekwować ustawy wyborcze, ale nie może ich uchylać. Sędziowie federalni egzekwowali to rozróżnienie, kiedy miało to największe znaczenie. Ci sędziowie zasługują na naszą wdzięczność”.

Wippman i Altschuler ostrzegli jednak, że „demokracja nie powinna zależeć od gotowości poszczególnych sędziów do opierania się presji prezydenckiej opartej na bezpodstawnych zarzutach o oszustwa”. Patrząc w przyszłość, argumentowali, że demokraci w Kongresie muszą wykorzystać swoje nowe większości, aby naprawić luki w systemie, w tym dążyć do „powstrzymania partyjnego rysowania okręgów wyborczych, wzmocnienia ustawy o prawach wyborczych i uregulowania napływu ciemnych pieniędzy do polityki — nawet jeśli niektóre reformy mogą być niemożliwe do czasu wyboru nowego prezydenta lub dołączenia nowych sędziów do Sądu Najwyższego”. Partyjne rysowanie okręgów (gerrymandering) oznacza wyznaczanie map wyborczych sprzyjających jednej partii, natomiast „ciemne pieniądze” (dark money) opisują generalnie wydatki polityczne grup, które nie ujawniają swoich darczyńców. Zgodnie z procesem ustawodawczym tego rodzaju środki musiałyby zostać uchwalone przez obie izby Kongresu i otrzymać podpis prezydenta, aby stać się prawem.