Europa właśnie odnotowała najlepszy sezon raportowania wyników od lat — co stanowi wyraźną zmianę dla regionu, w którym zyski przedsiębiorstw pozostawały w stagnacji.

Spółki wchodzące w skład indeksu benchmarkowego Stoxx Europe 600 zwiększyły w drugim kwartale zysk na akcję średnio o 18% w porównaniu z analogicznym okresem rok wcześniej. Wzrost ten wyraźnie kontrastuje z niedawną przeszłością: w latach 2025 i 2024 zyski rosły ledwie zauważalnie, ponieważ najsilniejsze spółki indeksu były równoważone przez słabsze podmioty. Dla analityków szerokość wzrostu to kluczowy miernik jego trwałości: zyski napędzane przez wąską grupę spółek czynią indeks bardziej podatnym na zachwianie w razie potknięcia tych liderów, natomiast szeroko zakrojony wzrost zysków z reguły sygnalizuje ożywienie obejmujące szersze grono przedsiębiorstw.

Poprawa nie ogranicza się również do niewielkiej grupy liderów rynkowych. Zdaniem Gerry'ego Fowlera, który kieruje zespołem strategii akcji europejskich w UBS, wzrost obejmuje obecnie coraz szersze grono spółek i wykracza poza wąską grupę akcji z sektorów AI i bankowego, która wcześniej go napędzała. Wydatki rządowe oraz inwestycje prywatne w obszary priorytetowe, takie jak infrastruktura, bezpieczeństwo energetyczne i obronność, tworzą realne możliwości dla przedsiębiorstw w całym regionie. Tło tych wydatków wyraźnie się zmieniło: w 2025 roku Niemcy znowelizowały konstytucyjne reguły dotyczące długu, wyłączając wydatki obronne powyżej 1% PKB spod ich ograniczeń, i utworzyły fundusz infrastrukturalny o wartości 500 mld euro; Unia Europejska uruchomiła program pożyczkowy na inwestycje obronne o wartości 150 mld euro, a członkowie NATO uzgodnili, że do 2035 roku będą dążyć do poziomu wydatków obronnych i związanych z obronnością wynoszącego 5% PKB.

Rynki akcji zaczęły odzwierciedlać tę zmianę. Indeks Stoxx Europe 600 wzrósł od początku roku o 10%, nieco mniej niż 12% wzrost indeksu S&P 500. Europejskie akcje od połowy pierwszej dekady XXI wieku osiągały słabsze wyniki niż ich amerykańskie odpowiedniki — różnicę tę często tłumaczy się strukturą sektorową: w europejskich indeksach większe udziały mają banki, spółki przemysłowe i energetyczne, a stosunkowo niewielką liczbę dużych firm technologicznych, które napędzały rynki amerykańskie. W ostatnim czasie ta różnica się zmniejszyła — co rodzi pytanie, czy europejski zwrot w końcu nastąpił i czy najbliższe sezony raportowania potwierdzą, że wzrost zysków trwale się rozszerzył. Europejskie akcje notowały też zazwyczaj niższe wskaźniki wyceny niż ich amerykańscy odpowiednicy — to jeden z powodów, dla których reportaż WSJ przedstawiał region jako pomijane miejsce do poszukiwania okazji cenowych.

Indeks Stoxx Europe 600 agreguje spółki o dużej, średniej i małej kapitalizacji z całego europejskiego rynku akcji i jest powszechnie stosowany jako standardowy miernik wyników przedsiębiorstw w regionie. Indeks S&P 500 pełni analogiczną rolę benchmarku dla amerykańskich spółek o dużej kapitalizacji. UBS, w której Fowler kieruje zespołem strategii akcji europejskich, to szwajcarski bank globalny, którego zespoły badawcze śledzą rynki regionalne.

Oryginalny reportaż opublikował The Wall Street Journal (więcej w WSJ). Na tę publikację zwrócił uwagę blog ekonomiczny Marginal Revolution.